D O Ğ U S T R A T E J İ

2009-08-25T10:39:00.000-07:00

PSİKOLOJİK HARBİN "AHLÂKSIZLARI!"

Sorhan

Tekrar: "İBDA-C" terkibindeki "C", askeri bir anlamdan ZİYADE, evvelindekinden -"İBDA"- anlaşılarak ortaya konulanı işaret eder; İbda anlayışını benimseyen, benimsediği anda "C"dir, bu ister tek kişiliktir, ister dostlarını bulduğu anda birçok kişiden oluşan bir "birlik" hâlindeki "C"dir ve faaliyet alanının seçimleri de "keyiflerince"dir. "C"nin bu şekildeki tezahürü ve inşaı, -her anlamda ve HER YERDEN gelebilecek olan- "provokatif" gelişmeleri, elbette engellemeyemez fakat teşhis ve tesbit eder. İbda'nın bugüne kadar TEMİZ ve LEKESİZ olarak gelebilmesinin en önemli sebeblerinden birisidir "C"! Bunun hemen yanında ve ayrılmaz parça da, Anlayış'ın, tabiatiyle hemen ilk elde muhatabına verdiği hem fikrî hem de şahsî AHLÂK'dır. İbda bağlılarının "hâdiselere" olduğu kadar kişisel hayatlarında kendilerine yön veren, bunlardır. Bu sebebledir ki, bu Hareketin içinden, ister İslâmî, ister laik, iste milliyetçi siyasetlerin içinden çıktığını gazetelerde, televizyonlarda gördüğümüz, meselâ, dernek-vakıf kurarak buralardan elde edilen varidatı kendi şirketlerine aktaranlar, özendiği çevrelere yaranmak için "başı açık hanımlarla" evlenenler, ihaleler alarak kendilerini "satılık"a çıkaranlar, hotumculukla yaftalananlar, Avrupa memleketlerinde bekleyen dosyaları ile uyuşturucu kaçakçılığı ithamına maruz kalanlar, velhasıl "yüz kızartıcı suç" işleyenler BULUNMAZ!

Niye? "C" esprisi, bunları (sadece maişet ile alakalı değil siyasi olarak hatalı veya yanlış anlayış ortaya koyanları), bu fiilleri işleyenleri, sadece kendi çıkarını-menfaatini düşünebilecek kadar egoist olanları İbda çatısı altında bulunmasını engelleyici bir "teşhis aleti"dir!

Gazetelerde Ergenekon meselesi ile alakalı olarak birtakım yazılar çıkartılıyor bazen; buna göre "İBDA-C"nin de Ergenekonla ilişkileri varmış!!! Bu sayfalarda Ergenekon meselesi ile alakalı olarak neler yazdığımızı okumuyorlar diyelim ama bu iğrenç karalamaları kaleme aldıranlar bilmiyorlar mı, bizim bu Rejimle, Ergenekon ile aramızda KAN VAR! İki şehidimiz var cezaevlerinde, Ergenekon'un doludizgin olduğu dönemlerde verdiğimiz mücadeleden! 3000 askeri üzerimize imha edilmemiz için Metris ve Bandırma Cezaevlerinde gönderen, ama bunu beceremeyen, beceremeyince bizleri cezaevlerinde ağır koşullara mahkûm eden, Salih Mirzabeyoğlu'nu 10 senedir "Kemalist ideolojiyi kurmasi için" beyin kontrolu işkencesine tutanlarla; ismimizi, Ergenekon denilen din ve vatan hainleri ile "işbirliği yapanlar" arasında göstermek alçaklığında bulunanlar, önce kendilerine baksınlar! Biz, lekesiziz! Kalem oynattıkları gazetelerin "patron"larına, maaşlarını veren adamlar hakkında ortaya atılan bilgilere, belgelere baksınlar önce! O şirketler, o gazeteler, o holdingler nasıl kuruldu, anlattırmasınlar bize! Buradan diyoruz ki, kendi aranızdaki (ve netice olarak "anlaşma" ile bitirileceği aşikâr) kavganıza adımızı, ismimizi, zikrimizi KARIŞTIRMAYIN! Sizin kavganızda taraf DEĞİLİZ! Zorunlu bu satırlardan sonra "mukaddime"ye başlayalım!

•

At izi iti izine karışınca, sapla samanı karıştırıp üç köfteyi beş kuruşa yeme uyanıklığını göstermek isteyen, milleti kendi gibi "sersem" sananlar, "iktidar" sahibi olduğunu ancak "el ile istimna" ile gösterebilecek "kadar" erkek olanların, "malum fiil"i gerçekleştirirkenki iştahlarına benzer ne mal olduğunu belli eden çığlıklara! misâl yazılarla ortaya çıkıyorlar. Ve ne gariptir ki bunları yapanlar "kefere" takımının, Taraf'ın, Birgün'ün "elemanları" değil, "bizim mahalle"nin teyze-adamları!

Şimdi malum Ergenekon Terör Örgütü iddiasiyle devam eden bir mahkeme, devam eden gözaltılar, bunlarla birlikte ele geçirilen belgeler, evraklar, teknik takib ile elde edilen bir sürü ses ve görüntü kaydı mevcut; insan(ımızın) "röntgenci" tarafına oynanarak, iddianameden, iddianamedeki sorulara verilen cevablardan ziyade, ilgili ilgisiz kaydı yapılmış bulunan (meselâ, merhum bir siyasetçinin oğlu ile, kendisinin de yargılandığı davanın bir başka sanığı ile evlenen svastika'lı gazeteci kadın arasındaki bir ses kaydında, "grub yapmalıyız... azdım.." gibi konuşmaların medyaya "servis" edilmesinin dava ile ne ilgisi olabilir? "Grub seks" yapacaklarsa, eğer bu suçsa, iş üstünde basar "grub" olarak içeri tıkarsın; ama bu insan "grub"dan değil "darbecilik"den yargılanıyorlar ve hatta o eski siyasetçinin oğlu hiçbirşeyden yargılanmıyor! O hâlde? "Bugun ona, yarın SANA!") ses ve video dosyaları devamlı olarak servis ediliyor ve "ortam" oluşturuluyor. Tabiî bu dosyalar, karşıtlarının kendilerine verdikleri isimle "yandaş medya yazarlarınca" da köşelerinde "makale" konusu oluyor. Bazen de esprili yazı yazmak için olmadık sahneler hayalden uydurularak millet etkilenmeye çalışılıyor.

Bunlardan birisi de 29 Temmuz 2009 tarihli Zaman'da A. Turan Alkan tarafından "Dünya Hilafet Devletini nasıl kurduk?" başlığı altında kaleme alınmış. Malum, yazının yayınlandığı günlerde altı şehrimizde yapılan polis baskınları ile "Hizbut-tahrir Örgütü" iddiasiyle 100 civarında insan gözaltına alınmış, sansasyonel büyük eylemler yapacakları iddiası gazetelere zanlılar savcılığa çıkarılacakları gün sızdırılmış ve fakat ne garibtir ki, Ankara’da üç-beş kişi hariç, hatta Bursa'da Emniyet binası önündeki arbedeye rağmen gözaltına alınanların hepsi serbest bırakılmıştır! "Hizbut-tahrir"in yayın organı "Köklü Değişim Dergisi"nden operasyonlar gerçekleşirken yapılan açıklamada, "birkaç gün sonrası için salonu da kiralanmış bir toplantının yapılmasının planlandığını, fakar Valilik'in buna izin vermediğini ve tam o esnada da gözaltıların olduğunu" beyan etmişlerdir; toplantının ise, dünya Hizbut-tahrir örgütünün bu hafta içinde her ülkede yapmayı planladığı resmi başvurulu siyasi toplantılar silsilesinin Türkiye’deki faaliyeti olacağını da söyleyip, durumu kamuoyuna açıklamışlardır.

Şimdi Hizbut-tahrir'in savunması değil derdimiz; siyasî, itikadî birtakım meselelerde çok farklı bakışlara sahib olduğumuz bellidir zaten; mesele-sorun, "yandaş medya" denilen grubun kendi karşıtı HERKES VE HERŞEYE karşı İLKESİZ, BARBAR bir saldırısını tesbit ve teşhis! Ergenekon isimli dava sebebiyle içeri tıkılan veya gözaltına alınan veyahut alınmayı bekleyenlerin ekserisi, Kemalist, Ulusalcı ve elbette bunlar ellerine fırsat geçse İslâmî ve müslümanları yeryüzünden silecek tipler; normal olarak, bunların, demokratik bir idare içinde bulunmamaları, yazdıkları ve planladıklarından ötürü derdest edilmeleri gereklidir, ki Ergenekon isimli davanın, (madem demokratik bir idarede yaşıyoruz!) bu anti-demokratik ve fazlasiyle oligarşik kitleyi muhakemeye çekmesine -bizim gibi!- "normal adli fonksiyon" göziyle bakarak sessizlik içinde karşılamak başka birşey, "memlekete demokrasiyi ve özgürlükleri yaygınlaştırmanın önündeki darbeci zihniyetin derdest edilmesi" diyerek bu davadan memleket ve müslümanlar hayrına birşeyler çıkacağını zannetmek ve en önemlisi ZANNETTİRMEK bambaşka birşey! Birincisi saflık, ikincisi ise saflığından dolayı ise ahmaklık, değilse İHANETDİR!

Bunun böyle olduğu, bahsettiğimiz yazıda (ve o grubun yazdıklarında) oldukça aşikâr bir şekilde ortaya çıkıyor. A.Turan Alkan'ın yazdığı yazıda, "Hilafet isteyenlerin", üç-beş kişi olduklarından dem vurması bir yana "Hilafet" mevzusunun ve bunu isteyenlerin "karikatürleştirilmesi" ve arkalarında İsrail'in olduğunu iddia etmek gibi, müslümanca bir "anlayış"a sığmayan ifadeler mevcut. Kendi hâllerinde İslâm'ı karikatürleştiren, "istihza" ile bakılmasına sebeb olanlar (kafasına "Barby Bebek", odasına Atatürk resmi asan, jet-sky meraklıları meselâ!), "Hilafet" deyip de bunu sadece "kurum" olarak düşünen, düşündüğü de sadece "Hilafet istemek" olan, ideolojik bir altyapısı olmayanlar elbette mevcut; Zaman gibi "nur kökenli" bir gazetede kalem oynatan birinin, belki Cumhuriyet gazetesinde görülmesi normal karşılanması gereken müslümanca hassasiyet ve ahlâkdan yoksun bir yazıyı kaleme alması, buna bir de -boşanıp tekrar evlenen, teknoloji delisi- Ertuğrul Özkök kopyası genel yayın yönetmenin onay vermesi apayrı bir mesele! Bir, sorun!

Şu yazdığı iğrençliğe bir bakın:

"- Senin aklım ermez oğlum; bak kapatıyorum, harçlığınız var mı harçlığınız? Bugünlerde bir iki eylem patlatmamız lazım, arkadaşların moralini yüksek tutun. Seneye kalmaz kuruyoruz Dünya Hilafet Devleti'ni. Seni de Ümraniye sorumlusu yapıyoruz ha; konuştum merkezle, tamamdır dediler, ona göre...

- Abi büyüksün; ellerinden öperim abi; ben şimdi bir koşu pankartçıya gidiyorum hemen..."

Burdaki "merkez", "karanlık bir servis" ve "ülkesi" elbette; bu da tahminen, bu yazıyla aynı minvalde aynı gün ortaya çıkan, polis tarafından servis edildiği besbelli "teknik takib" kayıtlarına göre, (aşağıda bahsedeceğimiz sorumlu yazarın yazdıklarına göre de) İsrail; Zaman'daki habere göre, Hizbut-tahrir'in "beyni" olan kişi İsrail'den talimatları veriyormuş ve "İsrail'in Hilafeti getirmek isteyen bir kişiye müsaade vermesinin ilginç olduğu da" belliymiş!

Bu "ilginç"lik üzerinden gidelim o hâlde; Fetullah Gülen'in oturma süresi bitmesine rağmen ABD'de oturmasına izin verenler, onu ta buradan "kaçışı"nda kabul edenler, ardından oturma vizesi için dilekçeye imza atanlar arasında kaç tane CIA çalışanı, İsrail'li, musevi, Evanjelik mevcut? "İlginç" değil mi bu? Buradaki Musevi Cemaati devamlı hayr-hah bir şekilde FG'yi yadeder, öldürülen Üzeyir Garih devamlı Stv'de boy gösterir, Mossad'ın Türkiye Şefi olduğuna dair bir sürü iddiaya muhatab Kamhi ailesiyle "gül gibi geçinirken", bir başkasının aynı şekilde olup olmadığı da meçhul ilişkisine "ilginç" demek en basitinden "yavuz hırsızlık"dır, ayıptır! Suratı kızarır insanın; normal olarak!

Yazı o kadar iğrenç ki, bir kaç dünyevi ("harçlık") ve dini ("Hilafet'in Ümraniye sorumlusu") menfaat karşılığı insanların aldatılarak (veya kandırılarak) n'idüğü belirsiz "merkez"ler için kullanıldığı (aslında bu da insanımıza hakaretdir; menfaat karşılığı herşeyi yapmaya hazır egoistler olarak tasvir ediliyorlar; demek ki herkesi kendi gibi görenlerden bu yazar, Akif'in dediği gibi!) iddia ediliyor Alkan tarafından; bu, müslüman hassasiyetinden zerre kadar pay almamış olan adama, "gazetenin imamı" Ahmed Şahin'e bir uğramasını, ona "abileri... abi evlerini... gurbetdeki alp-erenleri... mahalle ve semt sorumlularını" sormasını, (isterse biz de anlatırız, hatta "Ümraniye sorumlusu"nu bile söyleriz, olmadı Merter'e kadar uzanır, Güllü'deki "salı toplantıları"ndan bahsederek "aydınlatabiliriz" de!) ondan sonra "dinî ve dünyevî menfaatlerle insanların aldatılmasından" bahsetmesini tavsiye ederiz ama hiç mi hiç tavsiye alacak bir surat gözükmüyor köşesindeki foto'sundan! Veya -artık tekrarlana tekrarlana ezberlenen- şu yazdığın gazetenin GERÇEK ABONE sayısını, parasını bilfiil kendi ödeyerek abone olanların kaç kişi olduğunu öğrenmesini, hayali rakamlarla abartılmış tiraja bakıp "hocfendinin tesiri ne kadar büyük" diye kendi kendine "istimna" yapmamasını ve böyle yazılar yazarak da havalanmamasını, tavsiye ederiz! (Yoksa, entel genel yayın yönetmenine mi inanıyorsun, verdiği abone rakamlarını "gerçek" mi sanıyorsun? Kanıtlamak o kadar kolay ki "sahte abone" varlığını!)

[Menfaat mi dediniz! 28 Şubat sürecinde kim Çevik Bir'lere yalvar yakar oldu? Kim "yıkama-yağlama edebiyatı" yaptı? Kim -daha geçtiğimiz senelerde- üç-beş "salçacı şakird" ile İsmailağa'nın "Merkezi"ni "abluka" altına almaya kalkışıp, "cemaat-cemiyet"den hastanelere devamlı yatırtarak "lanetli işleri" yapmaya kalkıştı? Kim, o "Merkez"in ağzından çıkmayan kelimeleri, O'nunmuş gibi gazetelerinin manşetinden vererek "psikolojik harekât" yapmaya kalkıştı? Kim O'nu Fatih'den uzak yerlere "abluka" altında götürüp getirerek, oranın dışında bir yerlerde "mesken" tutmaya alıştırmaya çalıştı? Kim? Ve neden? Yunanistan'da açılacak bir "Türk okulu" karşılığı Heybeliada'daki "papaz mektebi"ni açma sözü verilerek "anlaşma" yapılan "fesad ocağı"nın bundaki tesiri ne olabilir acaba? "Fesad ocağı"nın tam tepesinde bir kılıç gibi dikilen kurs binaları orda olmasa, Fatih'in ne hâle geleceğini hiç düşündün mü ve hadiselere bu gözle baktın mı hassasiyetsiz? (Zaman'in ve genel yayın yönetmeninin neredeyse partneri olacak Hürriyet ve Ertuğrul Özkök'ün "esas patronu"nun Rahmi Koç olduğuna dair iddialar ile, Koç'ların Patrik'in elini öpüp durması?!)]

Alkan bunları yazarken, gazetenin idarecilerinden Mehmet Kamış, "Hizbüttahrir Tiyatro A.Ş." isimli yazısiyle "sirkatin söyleme..." fiilini gerçekleştiriyor! "Tarih boyunca "şeriat isteriz, hilafet isteriz" diyen her çıkış sadece provokasyon ihtiva ediyordu" denilen (o hâlde, Abdulhamid Han'a "şeriat ve hilafet" teklifinde bulunan, FG'nin "öncülü" Afgani'ye nasıl baktığını da bir söylesene?) yazısında, "Neredeyse yüzyıldır "şeriat isteriz" oyunu oynanıyor bu ülkede. Ceberrut bir yönetim ile ülkeyi yönetmek isteyenler, önce elebaşları tiyatrocu olan "şeriat isteriz"ci toplulukları ortaya döküyordu. Ama işler bugün eskisi gibi kolay olmuyor. Bugün bu şeriat isteyen tiyatrocuların bağlantıları çok daha kolay çözülüyor. Hizbuttahrir örgütünün Ergenekon ve İsrail bağlantıları teknolojinin sunduğu imkânlarla bütün çıplaklığı ile göz önüne döküldü... Korkarım bundan sonra bu ülkede psikolojik harb uygulamak isteyenlerin işleri hiç de kolay olmayacak. Her şeyden önce... teknolojik imkânla... suçları anında deşifre eden bir emniyet teşkilâtı var. Hem daha önemlisi, davalara bakan hâkim ve savcıların HSYK operasyonu ile görevden uzaklaştırılması da mümkün görünmüyor. Çünkü bundan sonra bütün kamuoyunun gözü HSYK'nın üzerinde ve atamalarında olacak. Türkiye hızla çağdaş, demokratik bir ülke haline geliyor. Psikolojik harp çetelerinin bu ülkede işleri çok zor artık." diyor.

Kendi yazısının, gazetesinin ve Stv'nin tüm yaptığının en acımasızından "psikolojik harb" olduğunu bir kenara koyalım, kendi yazarı Alkan'ın insanımızı "dinî ve dünyevî menfaat karşılığı herşeyi yapan egoistler" olarak zımmen yaftaladığı ortadayken, psikolojik harbe gerek yok ki, üç-beş lira zam, bir kaç çuval kömür, poşetlerle gıda yardımı ile "egoist insanımız" hemen "vatanı satar" zaten! Teknik takib ile kimlerin kimleri dinlediği ve hep "papaz pilav yemez" atasözünü hatırlatır günlerin gelebileceği ayrı mesele, teknolojik kanıtların "kanıt" olabilme durumları da apayrı mesele olarak orada dursun, "tiyatrocu" olarak özellikle bir "hocfendinin" Sultanahmet Camii vaazını dinlemesini tavsiye ederiz, meselâ "oyun" görmek istiyorsa! Kamış'ın yazısında belki bilerek belki -çok kuvvetli ihtimâl- bilmeyerek bir gerçek kapalı olarak ifade ediliyor: Bürokrasi ve Emniyet içinde artık büyük ölçüde yapılanmışlar! Daha bir kaç ay evvel, "kanunî hiçbir zorlaması olmayan kurum" diye yaftaladıkları HSYK'nın "önünü kestikleri"nden "kamuoyunun takibi" altında kalacağından bahsediyor ki, bu da bir "psikolojik harb tatbiki"; HSYK'nın belini kıramadıklarının ayan ve beyanı, toplantının hemen ardından Bakan ve Müşteşarı hariç sekiz üyesinin toplu açıklamada bulunarak ateş püskürmesidir; aynı Anayasa Mahkemesi'ndeki durum gibidir halleri: Başkanı ele geçirilmiş olsa da (tabiî ki o başkan "malum sebebden" elleri ayaklari bağlı durumda!) ekseriyet "karşı tarafda!"

Aslında bu durum, M. Kamış'ın "Türkiye hızla çağdaş, demokratik bir ülke hâline geliyor" lafının aksine, hızla kutuplaşıyor, hızla "adamına göre muamelecilik artıyor", hızla Devlet çarkı "parçalanıyor", deme hakkını veriyor! Bunların yöntemleri oldukça "tanıdık": Bürokrasiyi ele geçirmek, sızmak, bunun için her türlü yola (şantaj da dahil!) başvurmak, polisi kuvvetlendirmek, askeri güçlere polis kozunu oynamak, eldeki güçle rakiblerin her hareketini (kanunî-gayri kanunî teknik takible) gözlemek vs. Furkan'da hep söylediğimiz gibi, Ergenekon mevzusunun memleketimizde yaşayanların "arzusu" ile yapılıyor olması gibi bir durum sözkonusu değil. Sadece şunca senedir ülkeyi yöneten, millete hayatı zehir eden yönetimin, "yeni dünya düzeni"ne uyum sağlayamaması, direnmesi, yöntemlerini değiştirmemekde ayak sürmesi üzerine, gelenlere "demokratik kahramanlar" nişanı verecek şekilde rezilane bir biçimde "tasfiyesi" sözkonusu; kuralsız, kuralların kendine göre tatbik edildiği, halkın çıkarını-menfaatini değil, kendi "iktidarlarını" düşünen iki grubun kavgası! Bu iki grubun kavgası, olur ya birinden birinin başarısı ile neticelenir, Ergenekon'dan ötürü içeri tıktıkları, ordan çıkıp durumlarını düzeltirlerse ülke mezbahaneye dönecektir kuşkusuz, öteki ekip kazanırsa da tıpkı birbirlerini de fişleyen, dosyalayan Gestapo-Nazi'ler gibi -M. Kamış'ın övünüp durduğu teşkilâtla!- tam bir polis devletine! Bugün dinlemeler ile geçirilen bilgilerin "yarın" nasıl kullanılacağından kim, nasıl emin olabilir?

M.Kamış ne diyordu, "ülke hızla çağdaş demokratik bir ülke hâline geliyor", niye? Çünkü, "çağdaşlığın ve demokratikleşmenin" önündeki "engeller" kaldırılıyor bu operasyonlar ile! Geriye doğru bakmasını, şöyle bir 10- 15 yıl geriye doğru kendi yayınını-gazetesini kontrol etmesini tavsiye ediyoruz! (O kadar çok tavsiye verdik ki, birine uysa kurtulur!) Bugün darbecilerin yargılanmasını, "devletlu zihniyetin yıkılmasını", "Kürt sorununda açılımı", özgürleşmeyi savunanlar 12 Eylül'ün "Beşibiryerde"sine "alpaslan mizaçlı" diye salya sümük "yağcılık" yapmışlar mıdır? Başörtüsü mücadelesinde (80'lerin sonu, 90'ların başı) "başınızdaki habeşli bir köle olsa da uyunuz" diyerek "efendisinin sesi"ni oynamışlar mıdır? (26 Kasım 1989 günü İzmir Hisar Camii’nde ve otuz beş camide birden yayınlanan vaazında, başörtüsü eylemini eleştirerek, "bunun arkasında dinsizlerin ve komünistlerin olduğunu" söyleyerek "devlete itaat", yani 12 Eylül Faşizmine itaat isteyenler kimdi?)Susurluk için söylenenleri "devleti komünist taktiklerle yıpratmaya çalışıyorlar" denmiş midir? 92-95 yıllarında "faili meçhuller" hakkında yapılan yayınları "bölücülerin tahrikleri" diye nitelemişler midir? 28 Şubatçılara selam çakmışlar mıdır? Faili meçhullerin beyinlerini kendi gazetelerinde yazar olarak barındırmışlar mıdır? Dün terörist dedikleri, "bölücü" dedikleri ile bugün oturup konuşmaya ve suçu da "Ergenekonculara" atma faaliyeti başlamış mıdır? Bu (ve benzeri nice soruların) cevablarını verin önce ki, ardından söylediklerinizi, "bunlar yanar döner, rüzgar gülü" demeyelim ve karikatürize ederek yazdıklarınızı değerlendirme kıstasları elde edelim!

"Demokratikleşme" mi diyorsunuz, "ülke hızla çağdaşlaşıyor" mu diyorsunuz, 15 sene oldu, "CUMHURBAŞKANINA AÇIK MEKTUB" yazdık, posta ile de gönderdik, Salih Mirzabeyoğlu'nun Telegram metoduyla işkenceye tabi tutulduğunu söyledik, bugün gazete manşetlerinizde Ergenekon sanığı ile "çay içti" yollu basitliklerle yerlebir etmeye çalıştığınız Ali Suat Ertosun'un idaresindeki Cezevleri idaresinin buna çanak tuttuğundan bahsettik, bilgi verdik, daha da verebiliriz dedik ve bilgi istedik, bu ülkede "dilekçe hakkı" vardır, dilekçeye menfî veya müsbet bir cevab verme zorunluluğu vardır, 1,5 senedir tek satırlık bir cevab alamadık ve Telegram hâlâ devam ediyor! Bize cevab verilmediği, orada Telegram işkencesi devam ettiği müddetçe bu ülkede "hızla çağdaşlaşma, demokratikleşme olduğu" iddiası bizi ve halkı aldatmak olarak anlamlanacaktır sadece! Çağdaşlaşma ve demokratikleşme mi? A. Suat Ertosun yönetiminde İBDA ve sol siyaset tutsaklarına karşı yapılan "NOEL BABA ve HAYATA DÖNÜŞ OPERASYONLARINI"n gerçek yüzünü ortaya koyun! Bize, İbda'ya karşı yapılan operasyonun isminin "Noel Baba Operasyonu" olmasının, saldıran zihniyetin bize nasıl bir istihza ve hangi kaynaktan beslenen bir anlayışa sahib olduğunu ortaya koyması bir yana, yukarıda bahsettiğimiz A. Turan Alkan'ın yazısiyle olan "istihza anlayışı" paralelliğine de bir bakın!

Hilafet isteyenler, "merkez"in menfaatçileriymiş!!! Ülkemiz, hızla çağdaşlaşıyor, demokratikleşiyormuş!

Çağdaşlaşmayı, "sonradan görmelik ve 'aşağılık' psikolojisi" ile, kendi memleketinde, Ergenekoncularla nasıl içli-dışlı olduğu belli Türkcell'in görüntülü telefonunu yayın kurulu toplantısında kullanarak ve utanmadan bir de bunu gazetesinde yayınlayarak, mahalleye ilk defa gelen siyah-beyaz tv'yi ağzı açık ayran delisi gibi seyredenlere benzer sahnelere bakarak "teknolojik gösteri" olarak değerlendirenlerin ve idare ettiklerinin, bu memlekete zerre kadar hayrı olamaz!

Demokratikleşiyormuş!

NFK ile başlayan bir mücadele, 40 seneye yaklaşan bir süreçle, "devletlülere" hiçbir zaman prim vermeden, "statüko"ya veya "yeni statükoya" yanaşmadan sürüyor. Ülkenin "bu günkü" durumunda, "liberallerin" değil, terörist denilen BİZLERİN mücadelesinin payı vardır, liberal-yumoş sürüsü ancak parsa avcısıdır! Bu açıdan, bu ülke ilerliyor-hızlanıyor laflarına gerek yok!

Psikolojik Harb mi?

12 Eylül Cuntasına nasıl karşı durduysak, 28 Şubatçıları nasıl engellediysek, Darbecileri de "diğerlerini" de Allahın izniyle durduruz! BİZ ne istersek o olur bu ülkede! İstediğimiz, ÖNCELİKLE, Salih Mirzabeyoğlu'nun EMNİYETİDİR! İŞKENCENİN SON BULMASIDIR! Bu olmazsa, bu ülkede hiçbirşey olmaz!

Sözümüz, budur!

Not: İstihza ile baktıkları "Hilafetçiler", hiç değilse laf da bile olsa dini bir şey istiyorlar, bir isteklerini, gayelerini açıklıyorlar, şu veya bu şekilde müslümanlıkla ilişkilerini ortaya koyuyorlar. Ya bunlara istihza ile bakanlar? "Demokratikleşme!" Bu mu? "Kürt" olduğu için Said Nursi Hazretlerine bile kötü gözle baktığını uzak durduğunu söyleyen adamın gazetesi, bugün Erbil'de "Kürt Konferansı" tertibleyip, Irak'ın üçe parçalanmasının "aleti" olabiliyorsa, aynı günkü gazetede "gazetenin imamı" olan zat "bizde ya hep ya hiç yoktur, bir yerden başlamak lâzım" gibi hem o lafı anlamadığını (imam efendi, sen o düsturu şiar edinirsin ve o şiarla işe başlarsın, yaptığın "hep"indir senin, bunu da mı anlamıyorsun?) hem de ne derece akılsız olduğunu ortaya koyabiliyorsa, bunların yaptıkları, "sürünmek"dir, "merkez"in isteklerini "safha safha" yapmaktır, yani n'idüğü belirsiz "çağdaşlaşma"dır. Hayrlı olsun!

Bu yazı, Furkan Dergisi'nin web sayfasinda yayınlanmıştır.

2009-01-07T09:01:00.000-08:00

GAZZE GÖSTERİLERİ ÜZERİNE DÜŞÜNCELER

Genel Manzara

Kutsal topraklarımızı işbirlikçileri eliyle 1948’den beri işgal eden Siyonist devlet, sekiz günlük hava saldırısından sonra Filistin Devleti topraklarına tecavüz ederek Gazze’yi işgale cüret etmişdir. Gelen haberlere göre, HAMAS bu işgale karşı mukavemete başlamış, elinde teknoloji ile “bağlı” olmayan silahlar vasıtasıyle, tamamen insani çaba ve cehde bağlı taktik hamleler ortaya koyarak, işgalci siyonistleri darbelemeye başlamıştır.

HAMAS’in tankı ve uçağı olmadığından, mukavemetini sokak harbi esprisi içinde inşaa etmesinden ve herbir sokağı en ağır bedel karşılığı teslim etmesinden daha tabii bir hal olamaz; umulur ki, zırhlı araçlar ve uçakların bombalaması ile işgalciler, Gazze’nin her bir yerine ulaşabilir, mümkündür, fakat, o zırhlı araçlardan dışarıya çıktıkları an karşılacakları taarruzu karşılayabilecek bir “ruh durumu”na sahip olmalarına imkan vermiyoruz. Bugünkü (6 Ocak) çatışmalar esnasında –haber bu sekliyle doğru ise eğer- işgalcilerin kendi askerlerinin bulunduklari binayi tank atışıyla yıkmalariyle en az 5 ölü, 30 kadar da yaralının ortaya çıkması, “ruhi durum”larını ortaya koymaktadır: Son teknoloji ve gece görüş dürbünleri ile teçhizatlanmış işgalcilerin, kendi elemanlarının hangi noktada nerde olduğunu bilememelerine imkan var midir, elbette yoktur, fakat dört bir yandan sıkıştırılmış, herbir tarafdan üzerlerine mermi ve roket yağıyorsa, işte o zaman, hedef gözetmeksizin ateşe başlanır ki, bu, “panik” alemetidir! İşte o panikle de kendi adamlarını öldürmek “basit” işdir! İşte “ruh halleri” bu!

İşgalin başlamasının haber alınmasıyle, ülkemizde gece gündüz oldu ve insanlar sokaklara dökülüp, Siyonist devletin konsolosluklarının etrafında toplanmaya başladı. Cumartesi ve Pazar devam eden bu hareketlilik, elbetteki Filistindeki muhariplere güç ve şevk vermişdir; dünyanın herhangi bir yerindeki, kapı komşusu Mısır’daki gösteriler bile, Anadolu kıtasındaki eylemlerin gerisinde kalmıştir “kudreti” ve “tesiri” sebebiyle Gazzelilere! Burası, Anadolu; burası, 1000 senelik İslam hakimiyetinin merkezi toprağı!

AKP ve İran Kurnazlığı

TC Devleti, Başbakanı ve Cumhurbaşkanı ile birlikte toplantılar tertip etmiş, “duruma çare” bulmaya çalışmış, Başbakan RTE, Ortadoğu turuna çıkmış, başdanışmanı Ahmed Davudoğlu da Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy’nin özel isteğiyle, onunla birlikte Suriye ziyaretine katılmışdır. Başbakan RTE, Siyonist devletin işgaliyle alakalı olarak, çok ağır sözler sarfetmis, “İsrail, teklifimizi cevaplayacağını söyledi ama hala dönmedi” diyerek de onu yalana sarılmak, barışdan kaçmak ve TC’yi kaale almamakla suçlamıştır. Siyonist devletin veremediği cevabı Jerusalem Post gazetesi vermiş ve “siz kuzey Irak’ı bombalıyorsunuz, biz de Gazzeyi, ne fark var?” diye yazmış ve TC’yi “yumusak karnı”ndan vurmuştur. Bunu yanında, batılı devletlerin “savunma maksadlı savaş” diyerek maskelemeye çalıştıkları vahşi saldırıya karşı tavır almamaları, Birleşmis Milletler Güvenlik Konseyi’nin, Çin ve Rusya dahil üyelerinin bir kınama bile kaleme alamamalarının da üzerini çizmek gerekir, gerekirse eger!

İran ise, herzamanki “Fars kurnazli”ğiyle hareket etmiş ve “cazgırlığa” başlamıştır. Bu İran, Filistin’in hamisi Saddam Hüseyin, Siyonistlere karşı direnirken, boynuna ip geçirilip şehid edilirken neredeydi? Bu İran, bilmiyor mu, Saddam Hüseyin, Filistini hakiki olarak destekleyen tek devlet başkanı idi! O, “ümmetin yetimleri”nin, ümmetin namusunun bekçiliğini yaptığını biliyor, eğer Filistin ve Irak ayakda durursa siyonizmin emellerinin gerçekleşmesinin engelleneceğini görüyordu, bunun için de direnişe –kim olduğuna bakmadan- her türlü desteği veriyordu; fakat, İran’ın desteğiyle Saddam Hüseyin devrildikten sonra, Irak’a ne olduğuna bakmak ve buna bakarak da Filistin’de ne yapılmak istendiğini görmek gerekiyor! Filistin de tamamen parçalanmak, olmazsa işgal altında tutulmak isteniyor ve bağımsız Filistin Devleti böylece yok edilmek isteniyor, bunu görmek gerekiyor! Ve bunun arkasındaki güç, biri Siyonist devlet ise, diğeri de Irak’ı parçalatan İran’dır!

Şimdi gazetelerde okuyoruz, “Tahran havalimanında 70 bin ögrenci Gazzeye gitmek icin kuyruğa girdi!” gibi tamamen kurmaca, sahtekar, gercekdışı, ajitatif haberleri; sormak gerekir, sen, İran, Lübnan Hizbullahı İsraille muharebe ederken bile kılını kıpırdatmadın, sadece laf yaptın da, tamamen sünni bir direnis hareketinin mukavemetine hem de Şii “öğrencileri” nasıl göndereceksin ve buna hangi “sünni” inanır?!

İran bu iken, İstanbuldaki gösterilerde, İran Cunhurbaşkanı Ahmedinejat’in (ve Hizbullah Lübnan liderlerinin) posterlerinin, “ümmetin tek ümidisin” gibi herzeler eşliğinde taşınması, iki kelimeyle öküzlük ve hainlikdir! İran, tarihin hiçbir devrinde “ümmetin ümidi” olmamış, bilakis devamlı “çıbanbaşı” olmuştur; bunu bırakıp, “şimdiki İran”i kaale alırsak eğer o zamanda en yakın “vukuatı” olarak bahsettiğimiz Irak ihanetini görürüz! Bu posterleri taşıyanlar, “durumdan vazife çıkarıcı şirin tipler”den başkaları değillerdir ve Anadolu insanının “iyiniyetini” istismar etmektedirler ve elbette ellerine geçecek olan sadece o posterleri taşımak olacakdır!

Gösterilerdeki Hedefsizlik

Gösteriler üzerine konuşmak da gerekiyor...

Saadet Partisinin Pazar günü İstanbulda miting yapacağını bile bile, bazı derneklerin insanımızı Taksim’e çagırmaları, “bölücülük” olarak da değerlendirilebilir; bu grubların, “özgürlükçü... sivil toplumcu” sloganları devamli kullanmaları ve özellikle AKP’ye karşı “sessiz” durmaları, Saadet Partisi mitingine rağmen aynı gün, farklı yerde farklı bir saatde eylem yapmalarını, SP’ye bir “darbe” olarak değerlendirmek gerekir. Keza, bu derneklerin gösterilerinde bahsettiğimiz posterlerin ve dövizlerin taşınması, bu darbe’nin “zihniyetini” de ifşa eder!

Gösteriler esnasında atılan sloganların, tabii olarak Siyonist devlete yönelmesi normal olsa da, TC devleti ve hükümetini ZORLAYICI bir ciheti olmaması da, dikkate değer... Bu gösteriler Filistinde, Gazze’de yapılmıyor, yapılan yer Anadolu ve tabii olarak da HEDEFİN, oradaki katliama faydasız hareketlerle müdahale eder bir görüntü sergileyen AKP hükümeti olması gerekirdi. Fakat bahsettiğimiz gibi bu (Taksimdeki) grubun “özgürlükçü sivil toplumcu” ve üstelik “müslüman” olması bunların 95´lerden beri RTEnin desteğiyle yürüyor olmaları sloganların hedefinin AKP olmasını engellemistir kanaatindeyiz. Oysa Saadet Partisinin ve Tüm Tüketiciler Birliğinin eylemlerinde hedef hem Siyonist devlet hem de onunla işbirliği içinde bulunan AKP hükümeti olmuştur.

Haftaiçi olması sebebiyle ara verilen eylemlerin Cuma günüyle birlkte tekrar başlayacağını ve bu seferki eylemlerde BAŞ HEDEF olarak AKP HÜKÜMETİNİN alınacağını veya buna uygun sloganların atılmaya çalışılacağını temmenni ediyoruz.

Hedef AKP ve GKB

Orada bomba atan her uçağın pilotu, Konyada eğitimden geçirildi; Siyonist devletin oradaki herbir saldırısında TC devleti ve hükümetinin abartısız katkısı mevcut; hala bu topraklarda yahudi pilotların eğitimleri devam ediyor; bu manzara karşısında, gösterilerdeki tek hedefin Siyonist Devlet olması, ya başını kuma gömmektir veya eylemleri saptırmakdır! Bu sapmalardan birisi, İran’ın bu topraklarda “ümid” olarak gösterilmeye çalışılması olduğu gibi, AKP’nın demokrasi ve özgürlük yanlısı olduğu, içerde darbecilerle uğraşırken, elinin kolunun bağlı olduğu, bu tür andlaşmaları onların yapmayıp, en kısa zamanda kaldırmak üzere “devam ettiricisi” olduğu gibi “sapkınlık”lardır; veleyki bu dedikleri doğru olsun, ki AKP’nin başı RTE’nin (kendi danışmanı “çökmüştür!” demesine rağmen) hala “BOP Eşbaşkanı” olmakla övünmesi malumdur, evet, bütün bu şartlara rağmen, “vakti gelince kaldırmak üzere” bu andlaşmalara “mecburen katlanıyorsa AKP” eğer, işte o fırsatı ona vermek, HALKIMIZ KARŞI diyerek Siyonist devletle yaptığı bütün askeri andlaşmaları geri çekmesi için Gazze eylemlerinde AKP hükümetinin hedefe alınması ve sıkıştırılması, zorlanması gerekir! Fakat sadece AKP değil, aynı zamanda bğtğn bunların planlayıcısı Genelkurmay Başkanlığının da bu tavırdan pay alması gerekir; zorlama ona da yapılmalıdır!

O halde, eylemlerin, “ülkenin demokratikleşmesi” için de kullanılabilir tarafı, darbe yanlılarının haddinin bildirilebilir olma tarafı üzerinde çalışmak gerekiyor; Filistinli yiğitler, bizim buradan yapacağımız herbir gösteri ile MORAL GÜÇ bulacaklardır, fakat eğer eylemler, İÇERIK ve HEDEF İTİBARİYLE değişirse, Gazze’deki eylemcilerin güçlenmesi yanında ülkemizdeki baskıcı, darbeci klikler de rahatsız edilecek, HALKIN GÜCÜ gösterilmiş olabilecekdir. O halde, eylemlerin hedefine, Siyonist devlet yanında ve ondan da fazla bir şekilde AKP hükümeti ile Genelkurmay Başkanlığının oturtulması, halkın isteği doğrultusunda tepki vermeye zorlanması elzemdir; öteki türlü sadece İran “istimnası” ve AKP’nin “iradesiz politikasi”na hizmet edilecektir!

2009-01-05T08:23:00.000-08:00

Aletler Kullanana Vardır -I-

Tank‘ın Gücü ve STÖ; Askeri Tekniğin Siyasete Tatbiki

Askeri Tarih

II.Dunya Harbi muhtelif makalere mevzu edilmiş, ilim adamları tarafından tetkike tabi tutularak, çesitli neticelere ulaşılmıştır. Harbi yakından tahlil edenlerin ekserisi psikoloji ilmiyle alakalı ilim adamlarıdır; fakat „askeri strateji“ ile ilgilenen (mesleği askerlik olan) ilim adamları büyük bir labaratuar olarak değerlendirdikleri bu Harbi, askerlik sanatının geçmişden bugune geldiği nokta ve ileride ulaşalabileceği seviye hakkında incelemek icin özellikle bir kıymetlendirmeye tabi tutmuşlardır. Tabiatiyle harbde yeralmış askerler ile görüşmeler gerçekleştirmişlerdir; bu kişilerin ilgilendikleri askerler ekseri ne İngiliz ne Amerikan ne Rus askerleridir; birçoğu esir edilmiş Alman subaylarla konuşmayı tercih etmiş, Alman askeri gücünü, stratejisini, „yapısını“ çözmeye, kendi askeri sistemlerine bunu nasıl aplike edebileceklerinin yollarını öğrenmeye çalışmışdır.

Esir kamplarında, mahkeme salonlarında, kaldıkları evlerde gerek röportaj gerek harbin bir anındaki harekat hakkında sualler sorulmuş, muhatablar da tam bir Alman ciddiyeti ile („Prusya disiplini“) objektif cevaplar vermişlerdir; Alman Ordusu ile SS’lerin-NAZİ’lerin ayrılığı malum, harb içindeki vahşeti –istisnalar olmakla beraber- NAZİ’lerin askeri gücü SS’ler gerçekleştirmişlerdir, Alman Ordusunun katı bir „Yahudi düşmanlığı“ bulunmamaktadır ve harbin bitiminde, kendilerinin de „düşman“ olarak gördükleri „Komunizme“ karşı İttifak devletleri ile birlikte hareket etmede bir mahsur görmemektedirler, bundan ötürü suallerin cevaplarının „objektif“ olmasının bir sebebi de budur. Bu sualler, askerlik ile oldugu kadar, Almanya’nın Faşizme-NAZİzme nasıl teslim olduğu, Prusyalı generallerin, „Avusturyalı, çolak bir onbaşı“nın hakimiyetini nasıl-niçin kabul ettikleri, Hitler’in Almanyayı çöküşe götürdüğünü bilmelerine rağmen niye onu iktidardan alaşağı etmedikleri gibi sosyoloji temelliydi de... Bunu yanında, özellikle casusluk sahasında, istihbarat organizasyonu kurmak hususunda sualler, bu görüşmelerin ana eksenini teşkil etmekteydi.

II. Dünya Harbi ile alakalı ilim adamlarının tetkikleri ciltler halinde batıda yayınlanmıştır; bunun haricinde, gazetelerde tefrika halinde Alman subayları ile yapılan mülakatlar, onların savaş hakkındaki değerlendirmeleri, harbin bir cephesindeki bir alanda geçen taarruz veya müdafaanın, planlanlamasından tatbikine kadarki süreci hakkında dahi günler süren makaleler neşredilmiştir.
Batıda bu türden neşriyat vücut bulurken, memleketimizde, (savaşın etrafını kan ve ateş çemberi içine aldığı, açlığın ve yokluğun savaşa girmeden insanımızı ezdiği memleketimizde ise), kendi silahlı kuvvetlerine fayda temini için harbi tetkike alan asker veya sivil ilim adamı yok denecek kadardır. II. Dünya Harbi’nden elimize geçen tek şey, propogandasını bol bol yaptıkları „İsmet Paşa’nın akıllı politikası ile harbe memleketimizi sokmaması“dır! Hakikaten, Avrupayı, Kuzey Afrikayı, Pasifiği kasıp kavuran harb esnasında, savaşın çevresinde dolandığı ama içeriye girmediği iki memleket vardır: Birisi İsviçre diğeri de Türkiyedir. İsmet İnönü’nün, kendisini savaşa girmesi için ikna etmeye çalışan Churchil’e „ordunun ihtiyaç listesini“ uzattığı ve onun da devlet olarak bunu karşılamaktan mahrum bulundukları için ısrarından vazgeçtiği ve böylece harbe katılmak tehlikesinden kurtulduğumuz, devamlı olarak söylenir. Kuşkusuz, harb esnasında TSK’nin durumu içler acısı bir haldedir. Mekanize birlikler yok denecek bir seviyededir, hala süvari birlikleri en ön safdadır, askerlerin kıyafetleri dahi I. Dünya Harbinde giyilen kıyafetle ile aynı gibidir.

Zırhlı Birliklerin Tesiri

II. Dünya Harbi esnasında Süvari birliklerini bir Rusya’da, Sibiryalılardan müteşekkil birliklerde ve bir de Kuzey Afrikada, yerlilerden teşekkül „birlik“lerde görebilmek mümkündür; Rusya’da Sibiryalılardan müteşekkil birlikler, „bıçağın altına yatırılmış koyunlar“ gibi, Alman ilerlemesini durdurmak icin, nüfusun hem çok fazla olması hem de bu birlikdekilerin harbden geriye sağ olarak tek dönebilme sartları olduğundan (aksi halde zaten Bolşevikler tarafından öldürüleceklerdi) makineliler veya tank ateşi altında biçilmelerine rağmen sürüp gitmiştir.
Bu „zorunluluk“ haricinde askeri şartlar da bunu lüzumlu kılmaktadır ki, 1942 sonuna kadar, Rus ordusunda tank ve kamyon haricinde hiçbir motorlu araç bulunmamaktaydı, ancak bu senenin sonlarına doğru Amerikalıların teslim ettiği jeepler gelmiş, bunlar da üst düzey subayların emrine verilmişti. Kısaca, Rus ordusu, süvari birlikleri ile savaşmaya, şartların zorunluluğu sebebiyle girmişti. Fakat, harbde büyük bir üstünlüğü olduğu alman kurmayları tarafından da kabul edilen „T34“ tankları ilk baştan beri mevcuddu ve Alman tanklarından daha mükemmeldi. II. Dünya Harbine TC’nin girmemesi, İsmet İnönü‘nün ordunun ihtiyac listesini göstermesine bağlayanlar, TSK’nin Rusyanın bu durumundan çok daha beter bir şartlar içinde olduğunu da itiraf etmektedirler. (1990’lara kadar „Cumhuriyet Bayramı törenleri“nde en ön safta, yağız atların üstünde sırım gibi subayların afralı-tafralı geçislerini hatırlamak gerekir. TSK’nin o günden bu güne değişen „hali“ fazla değildir.) Kısaca, memleketimizde „askeri tarih“ hususunda yapılmış telif calışmalar yok denecek kadar azdır ve bu konuda elde bulunan eserler de tercüme eserlerdir.

Diger devletler, özellikle I. Dünya Harbi‘ni yenik ve elleri kolları bağlı bir şekilde bitiren Almanya ile harbden sonra da iç karışıklıklardan bir türlü kurtulamayan Rusya, savaşdan kısa bir süre sonra, ordularını tekrar elden geçirmiş, askeri stratejilerini savaşdan aldıkları „derslerle“ geliştirmişlerdir. 1920’li yılların başlarında ordu modernizasyonu ve gelecekteki savaşlar üzerine fikirlerini açıklayan stratejist ve askeri tarihçi Liddel Hart ve Albay JFC Fuller, İngiliz ordusunu modernizasyona sokmak için oldukça yoğun çaba sarfetmiş ve tank’ın (ve zırhlı birliklerin) savaşlardaki ehemmiyetine yönelik onlarca makale yazmış olsalar da, bunların fikirlerinden yararlanan İngiltere’den ziyade, Almanya olmuştur; Almanların Avrupayı isgal sürecinde Kuzey Fransa ve Belçikada kendilerini karşılayan güçlerin bir tek zırhlı birliği olmasına karşılık on zırhlı birlik sahibi olmaları durdurulmalarını imkansız hale getirmişdir. İngiliz ordusu elinde bulunan bu bir adet zırhlı birliği de, ordunun diğer sınıflarını buna gore dizayn etmediğinden yeterli derecede kullanamamış, savaş sahasında çoğu imha edilmiştir; Fransız ordusunun durumu ise daha trajik olmuştur: Tanklara beş saatlik yakıt konulduşundan ve yakıt ikmali üzerinde de o derece düşünulmediğinden, tanklar stop etmişlerdir! Müttefiklerin durumu bu iken, Alman Ordusu, „Yıldırım Harekatı“ ile Avrupayı, Rusyayı ve Afrikayı hallaç pamuğu gibi atmakla meşguldü, zırhlı birliklere sahib olma avantajiyle!

Yeniliğe Kapalılık Yenilgiye Açıklık

Bu noktada „şayetler“ ile konuşulursa eğer, Hitler, „Barbarosso Harekatı“na başlayacagından ötürü, savaşın başından beri bombardıman altında tuttuğu İngiltereye hava akınını kesmeseydi, „Çöl Tilkisi Rommel“e, İskenderiyyenin önüne (tarihi bir „askeri rekor“ olan 24 saatde 158 kilometre kacan İngiliz ordusunu takip ederek) geldiğinde hava desteğini sağlasaydı, kısa bir sürede Moskova kapılarına dayanan Alman ordusunu durdurmayıp başka bir cepheye sevketmeseydi (bütün bunlara Alman yüksek komuta konseyinin defaatle itirazları vardır), İngiltere savaş harici kalacaktı, çünkü ciddi olarak mühimmat sıkıntısına düşmüşlerdi, meşhur donanmasş belki Pasifiğe kayacak, ama orada da dünyanın en büyük donanmasına sahip olan Japonlar bulunmaktaydı ve onlar da Amerikan Donanmasını altetmek üzereydi, tesirsiz kalacakti; bu durum ise, İngilterenin kendi başının çaresine bakması, bir „ada“nın savunmasından başka bir aktivite içine girmesini engelleyecekti, Moskova önlerinde orduyu durdurmak, daha sonra çevresini etkisiz kıldıkdan sonra ele geçirme stratesi ise bilindiği üzere 900 bin Alman askerinin ölümüne ve esir düşmesine sebeb olmuştur (harbden sonra Rusya’dan evlerine dönen Alman askeri sayısı dört bin civarındadır); Rommel’e verilmeyen destek ise, hiçbir direniş gücü kalmayan rakip ordunun toparlanmasına ve elbette ta Kafkasya‘ya kadar açılmış bulunan yolun kapanmasına sebeb olmuştur. İşte bu „şayet“ler ve tabii ki buna tabi „keşke“ler vücud bulmus olsaydı, şu anki dünya sahası belki çok başka bir şekilde şekillenmiş olacaktı!

Bütün bu „şayet-keşke“leri yazmamızın sebebi, „aynı suda iki defa yıkanılmaz“ diye söylenegelen bir gerçeği tekrarlamak için: Eğer elinizde „alet“ yoksa, o ihtiyaç olan „alet“i yapmakdan başka çareniz yoktur veya varsa, o zaman da onu en mütekamil bir şekilde kullanmanız elzemdir!

Birinci durumda (alet yok!) „alet“e ihtiyaç hissetmemek, eldeki diğer aletlerle işinizi görmeyi planlamak sözkonusu olabilir, bunu da gerçekleştirebilirsiniz belki fakat, eğer o „yeni bir alet“ ise, ehemmiyetini küçümseyerek, fonksiyonunu küçümseyerek bu şekil bir davranış içine giriyorsanız, II. Dünya Harbi, bu küçümsemenin keskin ve vahşi neticeleri ile doludur; harbi kaybetmemeniz, karşınizdakinin yapacağı „normal dışı“ hatalara bağlıdır ancak! Eğer „alet var“ ama küçümsüyorsanız, kiymetini takdir edemiyorsanız, „herkesde var, bizde de olsun!“ aymazlığı ile hareket ediyorsanız, bunun da acı neticelerini aynı harbden çıkarabilme imkanınız mevcuttur; „tank-zırhlı birlikler“ hususunda İngiliz, Fransız, Alman ve Rus yetkililerin aldıkları tavırları yukarıda yazdık! Aletler, kullanana vardır, („görene, kör’e ne!“); eger o „alet“i kullanabilme imkanına sahip değilseniz, kıymetini küçümsüyorsanız, sizin için „yok‘tur“ ve hatta size „yük“ olma kapasitesine sahiptir!

Zamanımızda harbler, „kıtal“ noktasına gelmeden gerçekleştirilmektedir ekseri; „kanlı-canlı harb“lerden ziyade, „Beşinci Kol Faaliyetleri“ yapılmakta, hedef devlet „YUMUŞATILMAKTA“, harb gibi masraflı, meşakkatli ve elbette ne olacağı belli olmayan bir operasyonla elde edebilecek menfaatler belki uzun bir zamanda ama daha verimli ve elbette daha az masraflı bir şekilde elde edilmeye çalışılmaktadır.„Beşinci Kol Faaliyetleri“nin en bilineni, „basın faaliyeti“dir; şimdiki zamanda buna „Sivil Toplum Örgütleri“ni eklemek ve bunu „basın faaliyeti“ne eklemlenmiş bir şekilde ama ondan da öne koymak gerekmektedir. „Sivil Toplum Örgutleri“nin nelere muktedir olduklarını, 1990’lardan bugüne ve hatta 2000‘lerden bugüne kadar memleketimizdeki „değişimleri“ gözetleyerek anlamak mümkündür.

Yeni Silah STÖ

Basit bir dernek veya vakıf düşünün, ismi iddiasız, belki sadece 30-40 kişilik üyesi var ama toplumu dönüştürecek, değiştirecek, siyasi sahaya düzen verecek bir kudrete sahip olabiliyor; ülkemizde bu şekil, ismini-cismini kimsenin bilmediği, senede belki bir veya iki tane „bildiri“ veya „rapor“la basında görüntü veren „Sivil Toplum Örgütleri“ mevcuddur ki, bunların bahsettiğimiz „BİLDİRİ“ VEYA „RAPOR“LARI, „YUMUŞATMA FAALİYETİ“ olarak görülmek zorundadır; „gücü, tesirinde“ vurgusu, bu tip STÖ’leri bize daha net anlatır. Bunlar, belli bir maksad üzerine kurulmuş, o maksadı adım adım gerçekleştirmek yolunda, muhaliflerinin karşı çıkışlarını pek kaale almadan çalışırlar. Görünürde birşey yapmaz gibi olsalar da, üyeleri üzerinden „sızdıkları“ yerlerde tesirlerini göstermeye çalışırlar.

„Sivil Toplum Örgütleri“ üzerine, kendisi de bir „STÖ olmasına rağmen aleyhte pekçok bildiri neşretmiş bulunan „Atatürkçü Düşünce Derneği“nin, üniversiteler üzerinde, YÖK üzerindeki tesiri oldukça büyüktür; üyeleri arasında bulunan „öğretim üyeleri“ ile „yönlendirme“yi gerçekleştirir, istemediklerinin üniversitelerin idari kadrosu içerisine girmesinin yollarını kesmeye çalışır. Yaz boyunca yapılmaya çalışılan „Cumhuriyet Mitingleri“nin arkasındaki en büyük güç de ADD’dir! Ayrıca idari kadrosunda bulunan emekli subaylar vesilesiyle, „sivil“ oldugu kadar „askeri“ toplum örgütü olarak da görülse yeridir.

Bunun tam zıddında TESEV bulunur kanaatimizce... Bünyesinde hem sivil hem asker üyeler mevcuttur; sessiz ama derinden bir faaliyet içindedir ve toplumun ve devletin „dönüştürülmesi“ görevini icra etmek denirse, TESEV’den başka bir örnek göstermeye gerek yoktur.

Bunların yanında TAYAD örneği, bir STÖ’nun nasıl kullanılabileceğine dair „uç“ bir örnek olarak ele alınmalıdır; kapatılmış olmasına, devamlı baskıya tabi olmasına rağmen, hala aynı isim altında direnmeleri, TAYAD’ı, STÖ’nin „askeri“ olarak da kullanılabilmesine bir güzel örnek olarak göstermeye kafidir.

İslami „kesim“de, STÖ ‚90’ların ortalarına doğru kurulmaya başlanmış, 28 Şubat sürecinden sonra daha hızlanmış ve 2000’li yıllarda artık „aynı ekip“in birden fazla „dernek-vakıf“ı olmasiyle iyicene lacka bir görüntü sergilemeye başlamıştır.STÖ’lerin „kurucuları“nın 80 evvelinde „İran’cı“ olarak göze çarpan, darbeden sonra „biat‘çi“ olarak isim yapmış kişi-kurumlardan çıkmış olması ve özellikle TC Başbakanı RTE’nin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı seçilmesinin akabinde, „şirketleşmeleri“, eski „aktif yayın“larını bırakıp „düşünsel“ dedikleri ve itikadi olarak herşeyi „tartışmaya“ açıcı bir „bozukluk“ sergilemeleri, 28 Şubat esnasında seslerini çıkarmamaları fakat ardından „öz eleştiri“ ve „sivil toplumcu-özgürlükçü“ (utanmasalar „daha demokrat“ diyecekler!) bir çizgiye „oturmaları“, AKP’nin kuruluşu ile birlikte „muhalefeti“ birakmaları (misal olarak „başörtüsü sorunu“ aynen devam etmesine rağmen seslerinin çıkmaması!), bu grubların STÖ kavramını tam olarak anladığını göstermektedir: „Yumuşat ve dönüştür!“ Ülkemizin son yıllarda girdiği „Ak devir“deki „İslami (içtimai) manzara“ işte tam budur!

„Tercüme“ STÖ

Askeri tarih ve iki büyük harb ile alakalı olarak memleketimizde „telif“ bir eserin çıkamadığını, varolanların tercüme olduğunu söyledik yukarıda. Şu STO’lerin ‚90’lardan itibaren sökün etmesini de aslında bu gözle değerlendirmek gerekiyor: Hem bunların çıkışları „bura insanının hür iradesi“ ile olmamıştır hem de askeri bir mantıkla „yumaşatma ve dönüştürme operasyonu“ olarak kullanımı da „dış mihrak“lıdır! Evveliyatına bakılırsa „vakıf-dernek“ faaliyetinin bu memlekette, umumi olarak „hayr-hasenat işleri“ ilgilenen bir „yardımlaşma-dayanışma cemiyeti“nin üstünde bir manası yoktur; fakat, II. Dünya Harbinin arkasından ülkemizde de dernek-vakıflar çoğalmaya başlamış, bunların ekserisi de yabancı derneklerin „tercümeleri“ şeklinde gerçekleştirilmiştir; misal olarak İstanbul-Beyoğlu’nda faaliyet gösteren „Fakirleri Koruma Derneği“, -kendi „yıllık“larında bahsedilmesine nazaran- B’nai B’rith isimli Siyonist bir derneğin „TC Şubesi“dir; keza, „soğuk savaş yılları“nın bir örgütlenmesi de „Konrad Aydıneaur Vakfı“dir ki Alman vakfı olarak görülse de bunu tam manasiyle ABD mahreçli bir kuruluş olarak görmek mümkündür ve doğrudur. Ardından kurulmus (‚90’lardan itibaren esas olarak) memleketimizdeki vakıf-dernekleri, ne kadar „dışarı“ ile bir bağlantısı organik olarak kurmak imkanı olmasa da, yaptıkları herşey ile „dış“ olarak görmek gerekir: Dedik ya, „tercüme“dir dernek-vakıf faaliyeti bizim memlekette!

Bunu haricine çıkabilenler var mı? Memleketimizdeki „camii yaptırma dernekleri“ hariç kalmak kaydiyle, belki diğerlerinden de bir iki istisna olmak şartiyle, bu kuralın haricine çıkanların olmadığını, bu toprağın insanının öz iradesi ile kurulup, faaliyet göstermediklerini söylemek mümkündür!

Bir vakıf-dernek’in „dış mihraklı“ olması için „acımasız“ bir tenkid olarak görülebilir belki şu söylediklerimiz, fakat ismi toplum tarafından (ilgili kişiler tarafindan veya!) bilinen dernek-vakıfların hangisi, „hür irade“ye sahiptir, diye bir sualin cevabını vermeleri gerekir itiraz edenlerin! Bugün artık „dernek’ci-vakıf‘cı“ olarak isimleri çıkmış insanlar mevcut, maişetlerini oradan karşılayan insanlar mevcut, bundan 20 sene onceki „fikirleri“nin tam tersi bir yönde faaliyet gösteren kişilerin kurduğu „dernek-vakıflar“ mevcut; artık, insanımızın önüne, „İslam“ değil, „daha özgürlükçü... daha sivil... daha demokrat TC“yi „hedef“ olarak koyan, ağızlarına kavram olarak dahi „ihtilal“ gibi mevhumu ALAMAYANLAR mevcut! Oysaki önümüzdeki günlerin gündemi bundan başka nedir ki?!

Evet, ihtilal!

STÖ Ne Yapar

Şu anda yaşadıklarımız, mevcut hükümet ile, onun tarafından gönderilmeye çalışılan „ekip“ arasındaki mücadele, kim kazanırsa kazansın, „şu anki TC“den çok farklı bir devleti önümüze getirecektir; ya bir kısmı tutuklanan „Ergenekon Terör Örgütü“ isimli şebekenin „hayali“ olan baskıcı, zorba, tek ses’li bir diktatörlük veya onun karşıtı olan AKP-Pensilvanya Çetesi tarafından getirilmeye çalışılan, „liberal, özgürlükçü, demokrat“ maskeli ama İslam’ı yine „vicdanlara hapseden“ ve hatta ötekilerden daha da „beter“ olarak „İslami aksiyonu yok etme“ niyetli „liberal dikta!“ Mevcut anayasal düzen, tamamen değiştirilecek ve yerine „YENİ TC“ kurulacaktır! Bu, „ihtilal“ değil de nedir!

Bütün bunları engellemek, belki büyük bir iddia olarak anlaşılabilir kimi kesimlerce ama bizim, İBDA’nın elindedir! Bu „iğrenç kumpasa“ bizi-İBDA’yı çekmeye çalıştılar, „alternatif nizamımızı“ lekelemeye çalıştılar ancak ENGEL OLDUK; hem „sızmayı“ gösterdik, hem de IBDA’mızın ne kadar sağlam bir örgü olduğunu ortaya koyduk!

Şimdi iş, bu sağlam örgü’nün, İBDA’nın etrafında insanımızı belli „adımlar“ ile halkalamada! Bunun –bir- „aleti“ ise, STÖ!

STÖ ne yapar?

Görünürde, panel-seminer-sempozyum-konferans gibi basit işler yapar ınsanlara „yardım çalışmaları“ yapar ama ASLINDA bilinmeli ki, (kullanmasını bilenin elınde) İHTİLAL yapar!

Aletler kullana vardır!

S. Orhan
23 Aralık 08

2008-09-23T12:57:00.000-07:00

Siyonizmin En Tehlikeli Stratejisti:

HENRY KISSENGER

-kısa kronolojik biyografi-

Hazırlayan:

DOĞU STRATEJİ VE TAHLİL MERKEZİ/DOST STRATEJİ

Haziran 2003

I. KISIM

KISSINGER’IN YÜKSELİŞİ VE SİYONİSTLER

Henry Kissinger...

Bu ismi duymayan ve tanımayan yok, denilebilir. Ülkemizde de "Ecevit’in hocası" olarak ve Kıbrıs’a TC tarafından gerçekleştirilen ‘74 Harekatı ile tanınmaya başlamıştır.

Sıradan bir "siyasetçi" değildir o.

O, siyaset üreten, bunun bütün menfi ve müsbet cihetlerini bir bir hesablayan, sonra da bunları arkasına aldığı Rockefeller-Wallburg-Rothchield-CFR-Bilderberg-TR Siyonist çetesiyle, "Kissinger’s yes-man"lere pratize ettiren ve gerektiğinde de "direkt" müdahale eden ÇOK TEHLİKELİ BİR STRATEJİSTDİR!.

•

Asıl ismi Heinrich Alber Kissinger’dır. İsminden de anlaşılacağı üzere, Almanya doğumlu, Aşkenazi kökenli bir Yahudidir.

1924 senesinde Fürth-Almanya’da dünyaya geldi. Ailesi oldukça "şuurlu" bir Yahudi ailesidir.

NAZİ’lerin 1933’de iktidara gelmesinden kısa bir süre sonra, 1938’de ailesiyle birlikte ABD-New York’a yerleşmişlerdir. New York ise, kuruluşundan bugüne Yahudi şehridir.

ABD silahlı kuvvetlerine girer ve yedi sene sonra 1943’te Almanya"ya "vazifeli" olarak gönderilir; bu sefer doğduğu, ilk lokmalarını yediği ülkeyi çökertmek ve NAZİ avı yapmak için dönüyordur.

Bu vazifesinde de başarılı oldu.

Amerika’nın ilk merkezi istihbarat teşkilatı olan "OSS-Office of Strategic Services/Stratejik Hizmetler Servisi"nde 1945-1946 seneleri arasında çalıştı.

"OSS"nin "Avrupa Savunma Bölümü"nde görevli bir subay olarak aktif olarak faaliyette bulundu.

Bu vazifesi esnasında NAZİ’lerden "Sovyetlere karşı faydalanılması" için çalışmalarda bulundu.

Aynı anda, gelecekte CIA Başkanı olacak olan ve kardeşiye birlikte Alman şirketlerinin ABD’deki ticari ve hukuki temsilciliğini yapmış, ABD’nin Hitler’e karşı bir savaşa girmemesi için ("erken bir savaşa"a diye düzeltmek lazım!) birçok çaba göstermiş Dulles kardeşlerden Allen Dulles de Almanya’da "OSS" ajanı olarak faaliyette bulunuyordu.

Kissinger ve Dulles, NAZİ’lerin "Doğu Avrupa İsihbarat Başkanı" olan Dr. Reinhard Gehlen ile ilişkiye girmeleri ve bu istihbaratçıyı, ABD hesabına Komünizme karşı savaşmaya ikna ile, CIA’nın ve Alman Gizli Servisinin teşkilatlanmasını sağlamaları ABD’nin geleceğini de şekillendiren bir hadise oldu.

Kısa bir süre sonra da savaş esnasında ABD Başkanı olan Harry Solomon Truman’a bir rapor hazırlamıştır:

"-Almanların Sovyetler Birliğine karşı büyük bir kini vardır fakat bu ifade edilememektedir. Çünkü örgütsüzdür. Bu hissiyatı ele geçirip faydalanabilmek için kurdukları teşkilatları değerlendirmemiz lazımdır. İlk savaş tutsaklarından oluşturulacak birlikler bu hissiyatın seçkin taşıyıcıları haline gelecekleridir."

Ve "ilk tutsak" olan Dr. Gehlen’i (ABD’nin "sınırlı harp kurumlarının ilk teşekkül merkezi) Virginia’ya getirip, Sovyetlere karşı "NAZİ-ABD İttifağı"nı gerçekleştirmiştir.

Savaş bittikten sonra, Dr. Gehlen ile birlikte kurdukları bu teşkilatı "palazlandırmak" için ABD tarafından kurulan, Almanya-Oberammagua’da bulunan "Europan Command Intelligence School-Avrupa Komutanlığı İstihbarat Okulu"nda Alman Tarihi Doçenti olarak vazife yaptı.

1946 ile 1949 arasında ABD Askeri İstihbarat Teşkilatı’nda yüzbaşı olarak vazifelendirildi.

ABD’ye döndüğünde Harward Üniversitesi’ne girdi ve oradan "profesör" olarak mezun oldu.

1957 yılında ilk büyük eseri olan "Nuclear Weapons and Foreing Policy-Nükleer Silahlar ve Harici Siyaset" isimli eserini kaleme aldı; bu eser uzun süre "best seller" olarak kaldı ve Kissinger’ın ABD hükümeti nezninde tanınmasına vesile oldu.

Ardından 1958 senesinde "kontrgerillanın efsanevi el kitabı" olarak bilinen "Ayaklandırmaları Bastırma Sanatı-Teori ve Pratik" isimli eseri "David Galula" müstear ismi ile yayınladı. (Bu kitab birkaç yıl sonra TSK Genelkurmay Başkanlığı tarafından aynen tercüme edilerek (1965) neşredilmiştir.)

Kendisi gibi aslen bir Yahudi olan (fakat, "dönerek" Protestan itikadına giren Hıristiyan-Siyonist) Rockefeller Ailesi'ne ait "Rockefeller Foundation-Rockefeller Vakfı"nda çalışmaya başladı ve dünyanın en tehlikeli -Siyonist- teşekkülü CFR’ye aza yapıldı.

Bu noktada Rockefellerlar’la bugüne kadar kopmayan sıkı bir münasebet peydahladı ve onların "sesi" ve "yardımcısı" oldu.

David Rockefeller’ın kardeşi olan Nelson Rockefeller’ın siyasî muhitlere rahatça sızmasına vesile oldu. Onun siyasî hayata girmesinde ve CFR azası olmasında "öncülük" yaptı.

Bugünler, Rockefellerlar’ın ABD siyasetine tam olarak hakimiyet kurmasının başlangıcıdır.

•

Nelson Rockefeller, 1958 ile 1973 arasında kesintisiz 15 sene New York Valiliği vazifesini yapmıştı ve Kissinger onun "siyasî baş danışmanı" idi.

Kissinger, Nelson Rockefeller’ın, 1974 yılında, "Watergate Skandalı"nın ortaya çıkmasiyle ABD Başkanı olan Gerald Ford’un "ABD Devlet Başkanı Yardımcısı" olmasına (skandal sonrasında Nixon’u istifaya ikna ettiği gibi) yardımcı oldu.

Bu tarih ise, yani 33. dereceli Mason G. Ford’un Başkan, "dönme" ve "Tapınakçı"ların en büyük siyasi-iktisadi teşekkülü "Rockefeller Tröstü"nden Nelson’un Başkan Yardımcısı, Kissinger’ın da Hariciye Bakanı olduğu 1974 yılı, TC için de mühim ve "kıskaca" alınmasına vesile olan bir hadisenin "kontrollü" olarak gerçekleştiği bir tarihtir: 1974 Kıbrıs Barış Harekatı!.

•

Kissinger, Harward’da profesörlük vazifesini devam ettirirken, "best seller" kitabının tesiriyle, önce Eisenhower’ın sonra da Kennedy ve Johnson’un Başkanlıkları esnasında harici siyaset ile (kurucusu olduğu) "özel/sınırlı harp teorisi" hakkında raporlar hazırlamakla görevlendirildi.

Richard Nixon’un Başkanlığı sırasında onun, "National Security Council-Milli Güvenlik Kurulu"nda "Başkan Danışmanı" olarak vazife yapmaya başladı ki, bu "iş", onun için ABD siyasetini ve aygıtlarını elinde toplamak ve şekillendirmenin vesilesi oldu.

1968’den 1976’ya kadar bu vazifeyi sürdürdü; bu dönem ise ABD’nin "Özel/Sınırlı Harp" dökümanlarının birbir neşredilip, tam teşekküllü olarak ortaya konulduğu, ABD’nin dünyaya "nizâmat" vermeye kalkışmasının başlangıcıdır.

1971 senesinde Çin ile alakalanmaya başladı.

Mao ile görüşmeler gerçekleştirdi.

1971 Temmuz ayında Çin’e gayr-ı resmi gizli bir seyehat yaptı ve bu ziyaretin "meyvelerini" de çok kısa bir süre içinde topladı:

Çin’in, 1971’in 25 Şubat’ında Birleşmiş Milletler Teşkilatı’na "daimi üye" olarak (veto yetkisini haiz) girmesini, ardından da Milliyetçi Çin Devleti’nin BM’den atılmasını sağladı.

Bütün bu yaptıklarından ötürü de, 1972 Şubat ayında Pekin’e giden Nixon’un hararetle karşılanmasını sağladı ki, bu durum, Çin ile Sovyet Rusya arasına daha bir gerginlik çekti.

Aynı anda SSCB ile de münasebet kurdu. "Detenta-Yumuşama Siyaseti"ni icad ederek bir manada Komünistlerin Asya ve Afrika’da yayılmalarını sağladı. Bu ise ona "Hariciye Bakanlığı"nı getirdi.

Kruçev ve Brejnev ile SSCB’nin ve KGB’nin ileri gelen idarecileri, SSCB’nin Afrika ve Asya’da yayılmasını "Kissinger’ın "detante-yumuşama siyaseti"nin vesile olduğunu ve kendisinin "sanki bir SSCB diplomatı gibi çalıştığını" -müstehzi bir ifade harici olarak- defeatle söylemişlerdir.

1971 senesinde Kuzey Vietnam temsilcisi Le Duc-Tho ile müzakerelere başladı ve 1973 Ocak ayında, ülkenin 1975 Nisan’ında Komünist idare altına girmesine sebeb olacak andlaşmayı imzaladı.

1974 senesinde Kıbrıs’a yapılan TSK Harekatı’nda "öğrencisi" Başbakan B. Ecevit vesilesiyle etkili oldu ve harakatın seyrini değiştirdi.

1975 senesinde Menahem Begin ile Enver Sedat’ın, Camp David Andlaşması’nı yapmalarına büyük yardım etti.

1975 senesinde Nixon’un başında patlayan "Watergate Skandalı" sebebiyle onun Başkanlıktan ayrılmasını "tavsiye etti" ve yerine "Bilderberg Grub"lu G. Ford’un geçmesini sağladı; Hariciye Bakanlığı vazifesine elbette devam etti.

1977 seçimlerinde Demokrat Partili J. Carter’ın Başkan seçilmesiyle bilikte bu vazifesinden "ayrıldı"; fakat, Carter’ın en yakın "hususi danışmanı" olarak kalmaya ve ona "harici siyasette" akıl vermeye elbette devam etti.

İstifa ettikten sonra, bir istisna olarak, sadece eski Devlet Başkanlarına tanınan gizli servis elemalarınca korunma hakkı, Senato tarafından kabul edilerek ona da verildi; Carter tarafından 12 Şubat 1977 tarihinde de "Enerji Tasarrufu Komitesi Başkanı" olarak vazifelendirildi.

Bu vazifeleri onun siyaset sahnesinden çekilmesinin ve artık yetiştirdiği insanlarla "arkadan" idare etmesinin başlangıcı oldu.

Kurduğu "Kissinger Associates" firmasiyle "harici siyaset" hususunda konferanslar vermekte, kitablar hazırlamakta ve "yeni adamlar/yes-man’s" yetiştirmektedir.

Fakat dediğimiz gibi onun siyaset sahasından çekilmediğinin en büyük emaresi ise, "YENİ DÜNYA DÜZENİ"nin isim ve teorisi"ni kuran ve bunu da "Kissnger yes-man’s/Kissinger’in evetçileri" olarak lakablanan adamlari vasıtasiyle George Bush’a empoze edenin de o olmasıdır.

Şimdi, Kissinger’i biraz daha yakından tanıyalım

II. KISIM

ABD’Yİ ABD YAPAN ADAMIN FAALİYETLERİ

KISSENGER’IN KIYMETİ

Kissinger, yazdığı kitab ile, II. Dünya Savaşı içinde, ABD’nin ilk merkezi istihbarat teşkilatı "OSS-Office of Strategic Services/Stratejik Hizmetler Servisi"nde gösterdiği başarı ve Rockefellerlar’ın hükümetteki etkisiyle Nixon’un Başkanlığı döneminde "Milli Güvenlik Konseyi Baş Danışmanı" olmuştu.

Bu sıralar, "İsrail"in işgal ettiği toprakları meselesi gündemdeydi.

Nixon, bu meselede Hariciye Bakanı William D. Rogers’ı görevlendirdi. Kısa bir süre sonra, "Rogers Planı" olarak bilinen rapor ortaya çıktı; fakat bu plan "İsrail" tarafından şiddetle protesto edilmiş ve eğer ABD tarafından resmen kabul edilirse ilişkilerin bozulacağından bahsedilmeye başlanmıştı.

Stratejisini Kissinger’in çizdiği bir operasyonla Rogers hakkında basında büyük bir kampanya başlatıldı.

Bu arada "İsrail" de, "Yahudi Lobisi" ile Nixon’u ikna etmeye çalışıyordu. Kampanya netice verdi ve Nixon, Plan’ı işleme koymaktan vazgeçtiği gibi Rogers’ı da görevinden aldı.

Yerine Henry Kissinger’ı vazifelendirdi.

Böylece, hem "Milli Güvenlik Kurulu Danışmanlığı"nı hem de Hariciye Bakanlığı’nı (ABD tarihinde ilk ve son olarak) kendi tahtında topladı.

Menahem Begin’in bu hususta söylediği söz, hem bu durumun fevkaladeliğini, hem de Kissinger’ın SİYONİZMİN NEZDİNDEKİ KIYMETİNİ ortaya koymaktadır:

«- DR. HENRY KİSİNGER’IN AMERİKA HARİCİYE BAKANI (DA) OLMASI, BİRLEŞMİŞ MİLLETLERİN İSRAİL’İN KURULUŞUNA KARAR VERMESİ KADAR MÜHİM BİR HADİSEDİR.»

Bu tayinden sonra ABD hükümeti sıraları tarihin görmediği kadar çok Yahudi akımına uğramıştır.

Kissinger, bu faaliyetinden (ve ADL gibi birtakım Yahudi derneklerine "vergi muafiyeti" sağladığıdan ötürü) 1982 senesinde büyük bir Yahudi teşekkülü olan ADL tarafından "Yılın Adamı" seçilerek ödüllendirilmiştir.

"KARA PARA" VE KISINGER

ABD’de kurulu bir dernek vardır: "ADL-Anti Defamation League"...

Kısaca "Yahudi Hakları Derneği" de denilebilir buna; kuruluş gayesi, ABD ve dünyada Yahudi karşıtı fikir ve haraketleri ilan ve imha etmek.

En tehlikeli siyonist teşkilatlardan biri olan "B’nai B’rith"in tavassutu altında faaliyet gösterir.

Bu dernek, sadece bununla iştigal etmiyor tabii. "Masrafları"nı çıkartabilmek için de birtakım faaliyeterde bulunuyor. Konferans, seminer, broşür vesaire bir yana ADL ismini dünyaca duyuran faaliyeti, Kolombiyalı "uyuşturucu Baronları" ile ilişkisidir.

Dernek, Medelin karteli ile ortak faaliyette bulunmuş ve "kara para" aklamıştır. Birlikte "bankacılık" yaptılar ve "Holywood"a girdiler.

ADL’nin 1982-86 arasında İdari Kurul Başkanı olan -Wall Street avukatlarından- Kenneth Bialkin, iki finans şirketini "uzlaştırıp", Kolombiya-Medelin Kartelinin ortaklığını sağladı.

Mali kanunların "elverişli bir halde" olmasından faydalanarak, piyasada varolan "karaparaları aklayacak" bir şirket kurmaya niyetlendi ve "Lehman Brother’s" ile "Khun, Loeb and Co."nun "evliliğini" sağladı; bunlara "Loeb Rhodes Co."nun da katılımiyle 1984’de Amerikan Express (Amex)"i kurdu.

Böylece, dünyanın bir ucundan yatırılan "kara/uyuşturucu parası", New York’ta "temiz para" olarak çekilmeye başlandı.

İşte bu American Express"in yönetim kurulu üyesidir Henry Kissinger!.

"P-2 Locası" LOCASI" VE KISINGER

1981 senesinde meydana gelen bir hadise, dünyayı idare eden ve idare etmek için de gerekirse masum insanları gözünü kapamadan öldürmeyi şiar edinen bir gizli teşkilatlanmanın de-şifre olmasının başlangıcı olmuştu.

Avrupa’da çorap söküğü gibi heryerden "itirafların" çıkmasına ve heryerinde teşkilatların açık olmasına sebeb olan hadise, İtalya’da "P-2 Locası"/Propaganda-2 Locası"nın faş olmasiydi.

"P-2 Locası Locası", 1966 senesinde İtalya Büyük Şark Lacası’nın o zamanki Üstad-ı Azamı Giordino Gamberini’nin emriyle kurulmuştu.

Bu Loca’nın 1981’deki Üstad-ı Azamı Licio Gelli idi; Gelli, II. Dünya Harbi sırasında Arnavutluk’ta NAZİ’lerle birlikte faaliyet gösterdi.

İtalyan komünistlerini/parizanlarını ihbar ediyordu. Zenginliğe de bu sırada ulaştı: Yugoslav Devlet Hazinesi o sırada İtalyan şehri Cattaro’da tutulmaktaydı ve savaştan sonra pek az kısmı memlekete döndü, çoğunu Gelli ve ortakları pay ettiler aralarında.

Bundan sonra CIA adına çalışmaya başladı fakat KGB ile de iş yaptı.

Böyle pis bir geçmişe sahib olan L. Gelli’nin denetimindeki "P-2 Locası" Locası"’nda, İtalya’nın en şeçkin entellektüelleri, siyasetçileri ve askerleri yeralmaktaydı.

Bir misal olsun, İtalyan Askeri Gizli İstihbarat Teşkilatı Başkanı General Guiseppe Santovito ile İtalya Gizli Servisi’nin -eski- Başkanı Albay Antonia Viezzer, Loca’nın bir azalariydiler.

1981 Mart ayında İtalyan polisi tarafından Licio Gelli’nin evi basıldığında "örgüt üye listesi"nin tamamı ele geçirilemiş olsa da, onlara ulaşabilecek birtakım vesikalara ulaşılabilmişti.

Bu vesikalardan birinde de İtalya’da -tıpkı bizim Solomon Demirel gibi- 7 kez başbakanlık, 33 kez de Bakanlık yapmış olan (sonradan örgüte üye olduğunu itiraf etmiştir.) Giulio Andreotti’nin ismi bulundu.

Bu vesikanın ortaya koyduğu başka birşey ise, G. Andreotti’nin "Order of the Temple of Jerusalem-Kudüs Tapınağı Tarikatı"nın ASKERİ KANAD ŞEFİ olduğuydu.

"P-2 Locası Locası", "Tapınak Şövalyeleri Tarikatı"nın bir kolu idi kısaca.

"Tarikat"ın, 1979 tarihli vesikaya göre, 9562 üyesi-şövalyesi vardı ve bunların 1000’i Amerikan 3000’ini de İtalyan idi. CIA -eski- Başkanlarından William Casey ve William Colby, ABD Vatikan Büyükelçisi William Wilson, (Kissenger’ın yetiştirdiği) ABD -eski- Savunma Bakanı Aleksandır Haig de "Şövalye" idiler.

"Tapınakçılar", İtalya’da "P-2 Locası" maskesi altında faaliyet göstermekteydiler.

Bu teşkilatlanma, İtalya içinde birçok suikast ve sabataju gerçekleştirmiş, binlerce insanın ölümüne sebeb olmuştu. Yolsuzluklara bulaşmış, teşkilata üye olan Kardinaller vasıtasiyle Vatikan ve Mafya arasında ilişki kurmuş, Vatikan’a ait bankalarda "kara para aklama operasyonları" gerçekleştirmişti.

"P-2 Locası"nin "33. Dereceye yükselmiş üyelerinden" teşekkül ettirilmiş bir "üst kurulu" da vardır ki bunun ismi de, "Monte Carlo Locası"dır.

İşte Henry Kisinger bu "Monte Carlo Locası"nın azasıdır.

"PRESTROYKA" VE KISSINGER

SSCB artık iktisadi olarak iyice çökmüş, ülkede açlık ve sefalet başgöstermişti.

Politbüro Şefleri birbiri ardınca geldikleri "Sekreterlik" makamında "ecelden"(!) ölüyorlardı.

Sıra Gorbaçov’a gelmişti.

Gorbaçov ise "Glasnost" diyordu.

Dünya üzerinde (150 senedir) sadece 11 şubesi bulunan Siyonist teşkilatların en tehlikelisi "B’nai B’rith", birden bire 12. şubesini hem de Moskova’da açmaya karar verir.

Tarih, Gorbaçov’un iktidara gelişinin beşinci yılıdır, 1989 Ocak’ı...

Hem bu açılışı yapmak hem de "ilişki" kurmak için "Trilateral Komisyon"un "as takımı" da Moskova’ya gider.

Başlarında David Rockefeller vardır heyetin.

Kapalı kapılar ardında görüşmeler yapılır, dışarıya, "Sovyetlere, dünya ekonomisine ortak olma teklifi"nde bulunduklararını hatta Dünya Bankası ve IMF’ye üye olunabileceğinin bile teklif edildiği söylenir.

Ardından da Gorbaçov’un "Prestroyka"sı ve Doğu Avrupa’daki "Demirperde devletleri"ndeki "bağımsızlık" hareketleri meydana gelir; SSCB’nin hiç sesi çıkmaz.

İşte bu giden heyetin içinde Henry Kisinger da vardır.

ÇEÇENİSTAN VE KISSINGER

Kısa bir süre sonra Gorbaçov iktidardan uzaklaştırılır ve yerine, ayyaş, sefih, fuhuş düşkünü "Ben, Allahsızım!" demekten başka hiçir hususiyeti olmayan Boris Yeltsin iktidara gelir.

CFR ve "Trilateral Komisyon"un, "Prestroyka"dan sonra geliştirdikleri "yeni doktrin", "BİRİNCİ TEHDİT: İSLAM!" olarak yerleştirilir.

Bunun "teorik kuramı"nda ise, "Kuzey ve Güney çatışması"ndan veya "bloklaşma"sının gerekliliğinden bahsedilmektedir.

Trileteral Komisyon’un kurucusu ve CFR’nin Kissinger ile birlikte en önemli "teorisyelerinden" biri olan -Yahudi- Zbigniev Brzezinski ise, "Yakın bir gelecekte savaş ve barış meseleleri, Doğu-Batı arasındaki askeri güvenlik meselelerinden daha ziyade, Kuzey ve Güney arasındaki ekonomik ve sosyal mevzulardan kaynaklanacaktır" demektedir bu günlerde.

Bu durumda ise, "Doğu ülkeleri" (ki burada Doğu’dan kasıt, "İslam" değildir tabii), Komünist ülkeler ile Avrupa devletleridir, bunların hepsinin "Kuzey" çatısı altında "Güney"e karşı bir "Birlik" teşekkül ettirmesi gerektiğini ifade edib, üstüne basa basa şunu ekliyordu:

"-Bu Birlik, kesinlikle anti-komünist olmamalıdır!"

Bunun altyapısı olarak daha evvelden "Trilateral Komisyon" kurulmuş ve bu "üçlü cephe komisyonu", ABD, Almanya ve Japonya finansörleri ittifağı olarak, "yakın gelecekteki bu birliğin" temellerini atmaya başlamıştı.

1989 Ocak’ında "Trileteral Komisyon"un Rockefeller ve Kissinger başkanlığında SSCB’ye yaptığı "ziyaret", işte bu "İttifak"a onu da dahil etmekden başka bir mana taşımamaktadır ve SSCB, "Prestroyka" ile bu daveti kabul emiştir.

Ama bir "sorun" vardır.

SSCB’nin "yıkılışıyla" birlikte Avrupa’daki "komünist devletler" bir bir "Liberalize" olmaya ve hatta "Avrupa Birliği"ne -ileride- alınmalarına yolaçacak kadar "demokrasi ve iktisadi rahatlığa" ererlerken, Kafkasya, Orta Asya’ya doğru kesimindeki bölgelerdeki "ayrılma ve bağımsızlık" hareketlerinin de başgösterme "sorunu" ortaya çıkabilirdi.

Nitekim, o gün devam devam eden "Çeçenistan Bağımsızlık Savaşı", bunun bir delilidir; peki bu "sorun"a karşı ne yapılmalıydı?

[Zbigniev Brzezinski, Çeçenistan Devleti ile Rusya arasındaki müzakereleri organize etmekte,A. Maşedov’un hususi temsilcisi ve geçenlerde, Zbigniev Brzezinski tarafından organize edilen toplantıya katıldıktan sonra Rusya’nın isteği üzerine tutuklanan Zakayev ile "hususi" görüşmeler yapmaktadır. Bu görüşmeler ise, -o an- "Şura Başkanı" olan Şamil Basayev tarafından "ihanetle" suçlanmıştı.]

Dünya eğer artık "liberalleşmeye" başladiyse, bundan Trans-Kafkasya’nın da nasibini alması gerekiyordu.

Ama, öyle olmamalıymış meğer!.

SSCB’dan sonra kurulan "Bağımsız Devletler Topluluğu" ile "Rusya Federasyonu"na, bu "sorun"a karşı nasıl bir strateji takib etmesi gerektiği de gösterilmeliydi ve gösterildi:

«- Orta Asya konusunda ABD ile Rusya Federasyonunun çıkarları birbirleriyle uyuşmaktadır. Orta Asya’da İslami radikalizmin yayılması halinde bu Ortadoğu’yu da etkiliyebilir. Bu açıdan, İslami radikalizm, ABD çıkarlarına aykırı olduğu gibi, en şiddetli bir biçimde Rusya’nın da çıkarlarına aykırıdır ve birlikte hareket edilmelidir.»

İşte, Çeçenistan’daki katliamın "fetvası" olan bu sözler, Henry Kissinger’e aittir!

BOSNA VE KISSINGER

Slobadan Miloşeviç ismini Bosna’da müslümanlara karşı giriştiği soykırım faaliyetiyle tanımaktayız.

Miloşeviç, 1983’de Yugoslavya’da "Beo Bank"ın Başkanıydi.

Bu banka, Yugoslav arabası "Yugo"nun ihracatiyle ilgilenmekteydi.

O tarihte ABD’nin Belgrad Büyükelçisi, Lawrance Eagleburger idi; bu zat ise "Kissinger yes-man’s3lerden birisidir.

Eagleburger, "Yugo"nun Amerika’da satımı için anlaşma yaptı; bu sebeble Miloseviç’le de ilişki kurdu.

"Yugo"nun ABD’deki satış işlemlerini ise, 1982’de hükümetteki görevlerinden ayrılıp "perde arkası" faaliyete geçmiş bulunan Kissinger’in kurduğu "Kissinger Associates" üzerine almış ve büyük bir kâr da elde eatmişti.

1990 senesinde Eagleburger, ABD Başkanı George Bush tarafından "Doğu Avrupa İşleri Koordinatörü" olarak tayin edildi.

Bu makam için bir fon kuruldu. Bu fondan "Doğu Avrupa demokrasilerinin güçlenmesine yardım" edilecekti. Kissinger’ın şirketi bu işlerden de "sebeblendi."

Yugoslavya’daki "demokratik kuruluşlara" yardım ise, "Milli Demokrasi Vakfı" tarafından organize edilecekti.

Bu vakıf, "Kissinger yes-man’s" olan Eagleburger’ın kontrölü altındaydı.

Vakfın "dağıtım işleri"nin başına da Carl Gersham getirildi. Gersham, ABD’deki yahudi derneği ADL’nin idarecilerindendi.

Vakıf, Sırbistan idarecilerine ve tabii ki Miloseviç’e, "teşkilat, teşkilat disiplini, kitleleri etkileme" hususlarında seminerler verdi.

Eagleburger’un ABD siyasetini (Doğu İşleri Koordinatörü’dür) şekillendirmeye başladığı ve Yugoslavya’nın "parçalanmaması gerektiğini" dikte etmeye başladığı günlerdir bu günler.

Bu günler aynı zamanda, "Yugoslavya’nın parçalanmamasını isteyen ABD"den "icazet" alan Miloseviç’in "Bosna-Hersek İslam Devleti"ne karşı katliama başladığı, ABD’nin "sessiz kaldığı" günlerdir; ABD’de bile gazetelerin bu durum "ahlaksız bir reel-politika" diye nitelenir ve Miloseviç ile "Kissinger’s yes-man"lar hakkında "Belgrad Çetesi" ifadeleri kullanılmaya başlanır.

Bush’un iktidardan ayrılmasından sonra Clinton döneminde Eagleburger görevinden ayrılır; ayrılır ama tesiri hala devam etmektedir.

Kissinger da "Clinton’u, Bosna’ya müdahale etmemesi için uyardığını" açıkça gazetelerde ifade eder. Sırplara hertürlü silah gelirken, Bosnalı müslümanların "sadece silah istiyoruz!" açıklamalarına, Kissinger, "Asla!" sözüyle (1995 Haziranı) cevab verir.

Bosna meselesi ve buradaki "siyasi iğrençlikler" uzun bir makale meselesidir fakat bilinmesi gereken, Bosna’da akan Müslüman kanının -ilk başta- sorumlusu; bunun yanında, Rusya’da B. Yeltsin iktidarı ile Yunanistan arasında buna Sırbistan’ın da dahil edilerek bir "ORTODOKS CEPHESİ"nin teşekkül ettirilmesinin de sorumlusu, Henry Kissinger’dir.

•••

Henry Kissinger, bizim buraya yazdığımız ve herkesin gördüğü ve "bu na vahşet!" diyerek seyrettiği siyasi hadiselerin arkasındaki adamdır.

Şunu açıkça söylemek gerekir ki, ABD’yi bugünkü ABD yapan, "dünya hakimiyetine" yönlendiren, bunun alt ve üst yapı teşekküllerini kuran, yani ABD’yi gerçekte idare eden tek adamdır o.

Alt yapı-üst yapı...

Bütün bu yazdıklarımız, "üst yapı" olarak ele alınırsa, onun "alt yapı"yı nasıl kurduğunu da göstermek gerekir.

"SINIRLI HARB" VE KISSINGER

Amerika’nın dünya jandarmalığının en önemli sacayağı, "hususî harb-sınırlı harb"tır.

Bu tarz harb, açıktan yapılmaz; gizlice sızarak, hatta meşru anlaşmaların hilafına meşru anlaşma yapılan devlet(ler) içindeki birtakım operasyonlardır.

"Hususî harb"ın, Pentagon tarafından muhtelif zamanlarda "Gayr-i nizami harb, sınırlı harb, ayaklandırmaları bastırma harekâtı, Kontrgerilla harbı, yabancı iç savunma, düşük yoğunluklu harb" olarak isimlendirilmiştir.

İsimlendirilmesinden de anlaşılacağı üzere, "hususî harb", içinde psikolojik harbin de olduğu askerî veya askerî olmayan faaliyetleri ihtiva eder.

Amerika’yı bugünkü hâle getiren, gizli servislerinden (jeopolitik) nazariyelere kadar herşeyle ilgilenen, tabiatıyla "hususî harb"ı da "teori-pratik" hâlinde geliştiren Kissinger’dir:

"-Uzun menzilli, çok süratli ve hareketli modern silahlarla birlikte Amerikan topraklarının geleneksel ulaşılmazlığı da sona erdi. Birleşik Amerika’yı termonükleer silahlar tehdit ettiğine göre, bu tehlikeyi bizden uzak tutmak için savaşmalıyız. Global harb yerine, Birleşik Amerika’nın topraklarından uzakta, MÜTTEFİKLERİMİZİN ve DÜŞMANIN TOPRAKLARINDA YÜRÜTÜLECEK SINIRLI HARPLER STRATEJİSİNE GEÇMELİYİZ." (1)

Yine Yahudi bir kurum, Rockefeller Vakfı", Kissinger’in başkanlığındaki "Özel Araştırma Grubu"na hazırlattığı (1956-1958) ve 1958 yılında yayınlanan "rapor"da, "Amerika’nın seçenekleri" başlığında şunları söylüyordu:

"-Bizim güvenliğimizi sadece açık saldırılar tehdit etmiyor. Bu açık saldırıların yanında, ondan daha tehlikeli, fakat saldırı görünüşünde olmayan başka cins tehditler de vardır. DOLAYLI SALDIRI adını verdiğimiz bu tehditler, içerden yapılmak istenen değiştirme ve dönüşümlerdir. Bu maskeli saldırılari bazen iç harb şeklinde, bazen demokratik akımlar ve reform hareketleri biçiminde karşımıza çıkmaktadır. Bizim amacımız, bu ve buna benzer akımları önlemek olmalıdır... Gerek bizim, gerekse komünist olmayan diğer dünya devletlerinin güvenliğini sağlamak için, mahallî kuvvetler ve akımlar tarafından sıkışık durumda bırakılmış olan dost hükümet ve rejimlere silahlı yardımlar yapmak zorunluluğunu duymalıyız. Bu zorunlulukla yapılacak askerî müdahale, ne KLASİK ASKERÎ STRATEJİYE UYMAKTA NE DE GELENEKSEL DİPLOMATİK MÜDAHALEYE BENZEMEKTEDİR. Bu askerî müdahalenin KENDİNE HAS BİR BİÇİMİ ve NİTELİĞİ vardır." (2)

Hususen II. Dünya Savaşi sonrasında başlayan "kendine özgü bir biçim ve niteligi" olan bu harb stratejisiyle, ABD, tüm dünyayı kendi "çıkar alanı" olarak görüyor ve tabiatiyla da, degişik yerlerde meydana gelen "çatışma/karışıklık harb"ları, kendi "İÇ GÜVENLİĞİYLE" irtibatlandırıp, müdahalede bulunmayı meşru sayıyordu.

J. F. Kennedy devrinde kurulan "Özel Grup", ki Kissinger yine başroldedir ve onun devrinde bunun ismi -ilginç!- "40’lar Meclisi"dir, 1962’de, müdahalede bulunma hakkını resmî bir metin hâline getirip, bizim MGK gibi bir kurum olan "Milli Güvenlik Konseyi"nin "Eylem Notası" hâlinde, "NSAM 182" koduyla 24 Agustos 1962’de yayimladı.

Bu resmî metnin ismi, "US Overseas Internal Defense Policy-ABD Denizaşiri İç Güvenlik Politikası"dır ve "OIDP" olarak anılır.

Bu ise, 1951 yılındaki bir kanunun degiştirilerek tatbiki hâle getirilmesinden başka birşey degildi.

1951 yilinda "Karşılıklı Güvenlik Andlaşmaları" kanun tasarısı Kongre’de müzakere edilirken, 101. maddeye tadil teklifi sunan Senatör Kersten, "Benim yapmış olduğum tadil teklifi; bu ülkelerde faaliyet göstermek amaciyla kurulmuş veya kurulacak yeraltı teşkilâtlarına yardım edilmesini önlemektir. Yapılacak yardımların amacı, bu ÜLKELERDEKİ HÜKÜMETLERİN DEVRİLMESİDİR!" diyordu ve bu madde de Senatörün teklifine uygun olarak degiştiriliyordu.

İşte Kissinger, "yardım yapılacak ülkelerdeki hükümetlerin bile devrilmesini sağlayacak"; "ABD topraklarını tehlikeden uzak tutmak için denizaşırı üslerin kurulmasını sağlayacak", "mahalli kuvvetler (gerilla/milis güçleri) teşkilandırılarak "dost ülke"nin kontrol dışına çıkmasını engelleyecek" ve böylece ABD’nin GAYR-I RESMİ SÖMÜRGELERİ OLAN DEVLET-ÇİKLER meydana getirecek olan "SINIRLI HARB TEORİSİ"ni kuran adamdır.(*)

NETİCE

Bunca yazılanlardan ve bu adamın yaptıklarının öğrendikten sonra söylenecek fazla birşey yok.

"Yapılacak" şeyler vardır.

Bu adam, çok zeki, çok faal, kendine olan güveni büyük, irade sahibi ve tuttuğunu -arkasındaki güçler sebebiyle- koparan bir karaktere sahip.

Devamlı üretmektedir. Fakat, planının ne olduğu aşikardır artık ve o planına hala sadık olarak faaliyete devam etmektedir.

Yapılması gereken, bu planı sekteye uğratacak FİKRÎ hali ortaya koymaktadır ki, bu "İBDA" olarak ortadadır.

Fakat bu tek başına yeterli olmamaktadır.

Bunun "hayata geçirilmesi" için, "bölgeye ve dünyaya" nasıl baktığına dair stratejilerin üretilmesi, bunun yoğun bir propaganda ile halka ve "tesirli yerlere" naklinin sağlanması, bu "stratejinin takibiyle nasıl bir fayda sağlanabileceğinin" ortaya konulması;

Herşeyin herc ü merc olduğu, devletlerin iç ve dış buhranlarla sarsılmaya başladığı, yıkılamaz denilen bloklaşmaların çatlamaya başladığı;

İslam ülkelerinin, üzerlerindeki SİYONİST KOMPLOYU GÖRÜP, buna karşı "silahlı mücadele" içerisine girmeye başladığı;

Ve daha da mühimi, Irak gibi, işgali-harbiyle bölgenin yeniden "haritalandırılacağı" bir meselede BÖLGE VE ÜLKE FAYDASININ hangi stratejiyi takip ile elde edilebileceğinin (ki, "Irak Savaşı"nın planlayıcısı Kissinger (ve adamları)dır.) basit ve tesirsiz "Savaşa Hayır!"ın dışında ortaya konulması gerekmektedir.

Bu eğer ortaya konulursa, değişik alternatifler halinde takip edilmesi gereken strateji empoze edilmeye başlanırsa, bunun "bir yerlerde" aksülamel bulacağından kuşku yoktur.

İşte Heinrich Albert Kisinger’ın ve Siyonizm’in yenilmesinin yolu!

Bu aynı zamanda -hayal değildir!-, Kissinger’in, bizde çok vahşi intibalar bırakan "Kartal Özel Tip Cezaevi"ndeki "tek tek"lerde, "Hakk’a ve Halka olan düşmanlığının" muhakemesi için bekletilmesinin de yoludur.

Hedefimiz bu!..

Bu "hedefe" nişanlı çalışmalıyız!

(ARSIV: www.doststrateji.cjb.net 'den iktibas)

Notlar:

1) M. Fahri, "Amerikan Harp Doktrinleri", Yön Yay., 1966, s. 262

2) M. Fahri, a.g.e., s. 298.

(*) Bu hususta; "Tarihî, Hukukî, Siyasî Cihetleri ve (Jeopolitik)iyle BAŞYÜCELİK DEVLETİ -Arz’ın Halife’ye Hediyyesi Olan Kudret-" başlıklı, sitemizde yeralan çalışmanın, "III. Kısım: Dünya Kamu Düzeni Ve Siyonizm İlişkisi" bölümünde daha detaylı bilgileri okuyabilirsiniz.

2008-09-23T12:39:00.000-07:00

CEPHE

Salih Demirci

Doğu Strateji ve Tahlil Merkezi

GİRİŞ

Türkiye büyük siyasi değişikliğin önüne geldi ve duruyor.

Durması, iradi bir durma değil, sözün gelişi söylenmiş bir kelime; siyasi değişiklik, yanında ne gibi menfi veya müsbet vukuatları meydana çıkaracak bilinmez fakat kararlı olarak geliyor.

Kim getiriyor, neleri amaçlıyor; değiştirilecek olan veya olanlar kim ve neler meydana gelebilir?..

Bu soruların bazıların cevabları pek belli değil.

Cevabı belli olanlar, değişikliği isteyen gücün ABD-İsrail ekibi olduğu; değiştirilecek olanın da Kemalizm ve “Ulus Devlet Sistemi” olduğu...

Peki 80 senelik bir devlet "geleneğine” sahib, hatta biraz daha geriye atarsanız 1850’lere kadar götürürseniz, (Jön Türkleri de katabilirsiniz) 150 senelik bir “köke” sahib olan Kemalist kuvvetler, en az 15 seneden beri ortada olan ve son üç senedir de iyice hızlandırılan bu “projenin” karşısında durabilirler mi yoksa “buyrun, sizin olsun!” deyip çekip giderler mi?..

"Genç subaylar rahatsız!” olduğuna göre, ikinci seçeği tercih etmelerine imkan vermiyoruz.

Hatta, "genç subayların” ve bütün subayların başı General Zwi Özkök’ün söylediğine nazaran, “Genelkurmaylık rahatsız” olduğuna göre, bazı şeylerin beklenmesi ve dünya hakimiyetine oynayan iki büyük siyasi ve askeri gücün planlarının biraz da “kanlı” olması beklenebilir.

Açık söylemek gerekirse, İTİN İTİ KIRMASI gibi bir pozisyon mevzubahis...

Bizim için bir "sorun" yok, isteyen istediğini yapsın, DENEBİLİR Mİ?..

Canalıcı, hayati sual bu.

İt dalaşında ABD-İsrail kuvveti, avantajlı pozisyonda...

Ülkede "huzur ve güven ortamı” var...

Bir harb olmuş yanımızda ve “ülke ekonomisinde ağır bir zayiat yok”...

"Ekonomik göstergeler" normal...

"Büyüme" yükseliş trendi halinde...

Türk Lirası Dolar karşısında değer kazanıyor ama faizlerdeki küçük yükseliş dışında pek bir “sakıncalı” durum yok ve Doların yükselişi için de Hazine harekete geçti...

Kısaca “iktisadi entrümanlar” uygun şekilde kullanılırsa iktisadi ve mali durum düzenlenebilir, gözüküyor.

Bunun yanında AKP hükümeti, “dış politikadaki sorunları” bir bir halletmenin ve “Devletin başına bela olan” meseleleri “altetmenin” yollarını arıyor.

Kabul edilsin veya edilmesin Kıbrıs’ta ve Ege’de kış uykusundan kalkınılmış ve “bir şeyler” yapılmaya başlanmış.

Basın dünyası Hükümeti küçük çatlak sesler dışında arkalıyor.

"Toplumsal barışı tesis için” harekete geçilmiş ve “PKK’li vatan evladlarını kucaklamak” için “Pişmanlık Yasası” asla olmayan “Huzur Affı” çıkartılmasının son noktasına gelinmiş.

Adalet işleyişindeki “eşitsizliği” ortadan kaldırmak için “CMUK”ta restorasyon yapılmaya başlanmış.

Hortumculara yönelik çalışmalara start verilmiş.

Vesaire vesaire vesaire...

AKP hükümetinden Türkiye YANSITILAN "iyi şeyler” bunlar.

Açık söylemek gerekirse, evinden işine giden ve bayağı da “şehirleştirilen” tabiatiyle de “kapitalistleştirilen/bencilleştirilen” (buna “birey’leştirme diyebilir ama asla Şahsiyet’leştirme demek mümkün değil.) seçmen kitlesi için bunlar “İYİ GÖSTERGELER” olarak değerlendirilmektedir.

Peki şu “rahatsızlıkları” söylenen Genç Subaylar takımı ve hatta Genelkurmay bölüğü nelerden “rahatsızlar?”

Bürokrasiye yapılan irtacai atamalardan rahatsızlar...

Apartman altlarına açılan “küçük mescidlerden” (ne demekse?.. mescid, zaten “caminin küçüğü” manasınadır, bunun “küçüğü” ne olaki!) “rahatsızlar”...

Meclis Başkanının türbanlı eşinden “rahatsızlar” ve boşatmaya niyetliler...

Milli Eğitim Komisyonlarında görüşülen ama her zaman “bir sonraki döneme” ertelenen öğrenci affı içerisine sokuşturulmaya çalışılan “türban affı”ndan “rahatsızlar”...

Bir de bunların “sosu” olarak “ulus devletin bağımsızlığına halel getirilmesinden” rahatsızlarmış.

ESAS GİRİŞ

Şimdi bu anlayıştaki insanlar, “rahatsız” oldukları sebeblerden ötürü, BU ÜLKE İNSANIN ZERRE KADAR UMURUNDA olmaz, bu bir!

İkincisi, CEHENNEME KADAR da derler...

Üçüncüsü, millet aya giderken, bizim "yaya" kalmamızın sebebinin hangi GERİ ZEKALI SÜRÜSÜ olduğunu herkes görür.

Ülkenin manzarası bu...

Bunun yanında...

Memlekette yapılması planlanan “mevzuat değişiklikleri”nin, memleketi “Batı standartlarına” yaklaştırması ve tabiatiyle de büyük bir bela olan Laiklik meselesinin de “Batı normlarında” halledilmesi gündeme gelmektedir ki, AKP hükümetinin en büyük kozu da budur.

Böylece insanımız, “Laikçi”lerin baskısından kurtulabilmek için AKP’ye dolayisiyle de Avrupa Birliği’ne “ram” kılınmıştır.

Özellikle belli bir cenahın bundan dönüşü yok gibi...

Aşkın gözü kör etmesi gibi, sadece “Laikçi zihniyetten” kurtulmak için, hükümetin diğer meselelerde ortaya koyduğu falsoları görmemekte ve “Avrupa Birliği”ni yeni bir “Kızıl Elma” gibi algılamaktadırlar.

Avrupa Birliği’ne karşı çıkanların başında Kemalist “elitler” gelmekte..

Açık yazmak gerekirse bu karşı çıkışları da “memleketin evladlarının” pek derdi değil.

"Ulus devlet yıkılacak”mış..

Memleket evladı diyor ki, “bana 80 senedir kök söktüren bu ulus devlet, cehennemin dibine!”

"Hakimiyet devredilecek"miş...

Memleket evladı diyor ki, “bu devlet zaten benim hakimiyetimde değil ki, cehennemin dibine!”.

"Kıbrıs peşkes çekilecek”miş...

Memleket evladı diyor ki, “üç defa bedelsiz alma durumu olduğunda almadınız ve memleketin başına bela kıldınız, şimdi de bahene kılıyorsunuz, cehennemin dibine!”

Doğrudur aslında, Avrupa Birliği’ne girildiğinde veya sürec hızlanmaya başlandığında Kemalistlerin bahsettiği hususlar bir bir gerçekleşecek ama bunun gerçekten de “memleketin evladlarını” direkt olarak ilgilendiren bir hali sözkonusu değil.

Dört defa ihtilal-darbe yapılmasının sebebi, halk iradesinin tesisinin görülmesi ve Kemalistlerin memleket idaresinden uzaklaşma ihtimalinin ortaya çıkması değil miydi?

O halde, bu memlekette halk iradesi işbaşında değilse, ki öyle ve hala öyle, iradeyi ellerinde tutanların Avrupa Birliği’nden rahatsız olması gerekir ki, Kemalistlerin vaveylasının sebebi de işte bu zaten...

GELİŞME

Maddi olarak bakıldığında, iktisadi ve siyasi “huzur” ortamı doğacağından ötürü, “memleket evladının” bu İT DALAŞINDA Kemalistlerin yanında yeralmasını beklemek saflık üstü bir tanıma sahiblikle eşdeğer olacaktır.

Şimdi şu “rahatsızlar” cihetine bir bakalım; tabii ki bunlar “sözcü” hükmünde olanlardır ve ekabir takımının da zihniyet olarak bunlardan bir farkı mevcut değildir.

CHP’nin yobaz takımı... Zwi Kemal Alemdaroğlu, Zwi Kemal Gürüz, Zwi’ye Nur Sertel, General eskisi Osman Öztürk, Vural Savaş, Mustafa Balbay, Emin Çölaşan, Zwi Bedri Baykam, Doğu Perinçek, Oktay Ekşi, Zwi Ertuğrul Özkök, General İlhan Kılıç, Zwi Kemal Yavuz, Zwi Erol Manisalı, General Yaşar Büyükanıt, Zwi Sedat Ergin, Zwi Sedat Sertoğlu, İlhan Selçuk vesaire...

Şimdi bunların “rahatsızlıkları”, emin olunuz ki, “memleket evladının” ZERRE KADAR UMURUNDA DE⁄İL.

Bu İT DALAŞINDA, bu “rahatsızlıkları” yapanların cihetinde kimler var?..

AKP ekabirleri... Zwi dostu RTE, Zwi mutemedi A.G., Zwi Cüneyt Zapsu, Zwi "dergahı” TÜSİAD, Zwi Rahmi Koç, Zwi Nazlı Ilıcak, Verso’cu Erhan Göksel, Zwi Cengiz Çandar, Fehmi Koru, Zwi Eser Karakaş, Kanal 7...

İki grubun azalarını da arttırabilme imkanınız mevcut ama kamuoyunda ünlenenleri işte bunlar...

Bir de bunların arasında gidib gelen, “trafikçilik” yapan, her iki kesimin de haklı oldukları tarafları alıp, “eklektik” tarzı gerçekleştirmeye çalışanları var ki, bunların başında Toktamış Ateş, Zwi Çevik Bir, Ahmet Taşgetiren, Zwi dostu Cem Uzan geliyor.

Peki HALK NEREDE?..

Net olmak gerekirse, halk hiçbir yerde!..

O, "ekmek derdinde, aş derdinde”...

ESAS GELİŞME

Başta sorduğumuz soruyu tekrarlamanın yeridir:

Bizim için bir "sorun" yok, isteyen istediğini yapsın, DENEBİLİR Mİ?..

Can alıcı, hayati sual bu.

Bu İT DALAŞINDA iki tarafı da kendi haline bırakıp, “aradan sıyrılmak” mümkün mü?..

İki tarafın kendi hakimiyetleri için birbirlerini ezmesini seyretmek, mümkün mü?..

Kısaca:

NE YAPMALI?..

Zwi Genaral Özkök’ün açıklamasında, “8 Ocak’ta yaptığım açıklamaları iyi okuyunuz, orada rahatsızlıklarımız anlatıldı... Bunlar artarak da devam ediyor”, dediğine göre ve “28 Şubat’ı doğuran şartlar devam ettiği müddetçe, “darbe olur mu?” sualinin cevabını vermek istemiyorum!” sözüne nazaran NE YAPMALI?..

Öncelikle, bütün bu olan bitene karşı, “rahatsızlık kaynağı AKP” ne yapıyor, diye bir bakmak lazım ama, bakmaya değer birşey yapıldığını söylemek mümkün değil.

"İç dinamikler” açısından ellerini kıpırdatmıyorlar; eğer Genelkurmay kendilerine bağlıysa, ister örtülü değin ister açık deyin ama basbayağı “tehdit pozisyonuna” geçmiş bu Komuta Kademesini iki ay sonra ve hatta hiç beklemeden hemen şimdi EMEKLİYE ayırmalıdırlar.

Var mı böyle bir gelişme; YOK...

Zwi mutemedi A. Gül, "onların bir görüşü varsa halkın da bir görüşü vardır!” diyerek, kendisinden daha uzun boylu olan arkadaşının devamlı söylediği “popülizmin” en koyusunu yapmaktan başka bir şeyle uğraşmıyor.

Bir de...

"Dünyanın efendileri” olarak bilinen Siyonist sermayedar-siyasetçilerle tam bir işbirliği yapıyor.

Şurasını görmek lazım, Bilderberg Grub’a katılma “şerefine nail olmuş” AKP’nin önünü, diğerlerinin kesmesine imkan verilmiyor artık.

AKP’nin "almış olduğu güç” ve “tedbir” SADECE VE SADECE BU..

Bunun içindir ki, AKP sorumlusu Dengir Mir Fırat, MGK Gnl. Skrt.’nin yaptığı “uyum paketi itirazı”nı rahatlıkla ve edebsizce eleştirebilme ve hatta hadde çağırma yapabiliyor.

Bu mümkün müydü?..

MGK Gnl. Skrt. söz söyleyecek de, bir Parti temsilcisi bunu eleştirecek!!!

Kıyamet kopar ve etraf “andıçlardan” geçilmez idi, ESKİDEN...

Şimdi olmuyorsa, OLAMIYORSA, bunun İÇ DİNAMİKLERDEN kaynaklanmadığını, milletin sırtında senelerce boza pişirenlerin şimdi atmaya başladıkları vaveylanın şiddetinden anlamak lazım...

Burada dikkat edilmesi gereken bir husus, "maddi kıymetlerde/enstürümanlarda” olabilecek “oynamalar"...

Bu iki taraf içinde "işaret” olarak değerlendirilecektir.

AKP hükümetinin, memleketin "huzur ve güven ortamı” içerisine girmesinden faydalanarak bir ERKEN YEREL SEÇİME GİTME kararı aldığından bahsediliyor.

Nemaların ödenmeye başlaması da bunun bir delili olarak gösteriliyor.

Hatta ortaya atılan “Pişmanlık Yasası”nın da bu yönde bir “atak” olduğu iddia ediliyor.

Ama Kürdistan cihetinden gelen "ne yaptık ki pişman olalım ve af dileyelim!” itirazlarına hemen kulak verip, kanunun ismini “Huzur Yasası”na dönüştürebileceklerini söylemeleri, bu niyetlerini daha da ciddileştiriyor.

Söyler misiniz, bir Genel Af’la siyasi mahkumların hepsinin serbest bırakıldığı bir ortamda, kim tutar AKP’yi?..

Hatırlayanlar, genç olanlara Turgut Özal’ın çıkardığı 1991’deki “Şartlı Tahliye Yasası” ile 141-142-163. maddelerinin iptalinin meydana getirdiği “huzur ve güven ortamını” anlatsınlar; ömrü vefa etmemişti ama bu “rüzgarı” kullanmanın yollarını da bulmuştu. “Federasyon” demeye, Bekaa’ya “adamlarını” yollamaya ve “sabretsin, bu işi de (APO’nun Kürdistan meselesi!!!) halledeceğiz” demeye başlamıştı.

İşte AKP, “rötarla” bu “rüzgarı” yakalamaya çalışıyor ki, iç ve dış şartlar onun “yanında” sayılabilir.

Eğer AKP hükümeti şu şartlar altında yerel seçime giderse, şu anda belediyelerde varolan gücünü daha da arttırması kuşkudan uzaktır.

Bu ise; hem Meclis’te hem de Belediyelerde bir "uyum" ve bir memleket için en uygun idari şart/durum olarak gözükse de, vaveyla kopartanların hiç de istemeyecekleri bir ortamın oluşması manasına gelir.

Yukarıda “hükümetin artıları” olarak takdim edilen unsurlara, bir de hükümet partisine geçmiş belediye avantajından (köylerin ilçe, ilçelerin il yapılması; hele ki bu hükümet için çalışan Köprülülerin Vezirköprüsü’nün muhakkak il yapılması!) faydalanmak isteyenlerin oylarıyla, zaten çöplerin zamanında toplanması, yolların işlek hale getirilmesi yanında ister stabilize ister asfal olarak arttırılması, kanalizasyon faaliyetlerinin tıkır tıkır işletilmesi faaliyetlerinin de “memleket evladının” gönlünü okşayıcı olduğunu dikkate alır ve “artı” olarak değerlendirirsek, bu durum hep söylenilen DP-ANAP devrinden de daha büyük bir TEK BAŞINA HÜKÜMET faktörünü gündeme getirecektir ki, bu HÜKÜMETİN, İKTİDAR OLMAYA doğru yolalmasını kim engelleyebilir?..

Yukarıda gösterdiğimiz sebeblerden ötürü “rahatsızlanan” Kemalistlerin de bu manzara karşısında, tıpkı SSCB’den Bağımsız Devletler Topluluğu’na geçişte Komünistlerin başına gelen hal gibi SESSİZCE ÇEKİP GİTMELERİNİ kimse engelleyemez!.

Açık olmak gerekirse, şimdiki durumda kimse de Kemalistlerin çekip gitmesine “vah vah vah!!!” DEMEZ!.

ANALİZ; “DÜŞMAN DIŞ MİHRAK”

Burada bir analiz yapıyoruz.

Görülen o ki TÜRKİYE SİYASETİNE ÇEKİDÜZEN VERİLMEYE VE KILÇIKLAR KOPARTILMAYA VEYA TÖRPÜLENMEYE ÇALIŞILIYOR.

Fakat bir ülkenin "iç siyaset alanını”, HARİCİ GÜÇLE dizayn etmek mümkün mü?..

"Bilimsel" olmak gerekirse, "deneyler" (bkz. SSCB’den BDT’ye, Yugoslavya Halk Cumhuriyeti’nden Federasyonlaşmaya, TC’deki Tek Parti’den Çok Partili Sisteme geçiş ve 12 Eylül’den ANAP iktidarına geçiş sürecleri vesaire) bunun ARIZASIZ pek mümkün olamadığını gösteriyor.

Bir geçiş yapılıyor ama sorunlar çığ gibi büyüyor.

Denilebilir ki, heryerde böyle olmuyor ve sizin bahsettikleriniz "arizi" örneklerdir.

Türkiye, birilerinin dediği gibi “muz cumhuriyeti” değildir; evet, yönetim bakımından benzerlikleri varsa da jeopolitik ve jeostratejik nitelikleri, onu bu görüntüde görenleri aldatır.

Türkiye, bulunduğu mevkii bakımından ÇOK ÖNEMLİ bir noktada durmaktadır ve bazı çok bilmişlerin dediği gibi, “Irak’tan sonra Jeopolitik ve jeostratejik ve hatta jeoekonomik önemi azalmıştır!” sözü, bu insanlardaki beyin kudretinin azalmasının bir örneğidir sadece; tam aksine esas şimdi bu üç jeo...’sunun kudreti ve kuvveti artmıştır.

Bir BDT’den, YHC’den çok daha önemli bir mevkiiyi işgal etmektedir ve esas sorun da işte bunun için çıkmakta ve “ARİZİ DURUM” denilen hal de bunun için kuvvetle muhtemel ve ötekilerden daha ŞİDDETLİ olarak gündeme gelecektir.

Yukarıdan beri yazdıklarımız “plana dair”dir.

Bu "plan"ın ortaya konuluşu da, o kadar çok karışık düşüncelerin harmanlanmasından sonra olmamıştır.

Karışıklık, planı flulaştırmak için atılan birtakım “oltalar”dan oluşmaktadır.

Neticede "savaş”ın tanımı Kılozviç’e kadar da öyleydi, ondan sonra da öyledir, “düşmanın iradesini teslim almak”; atılan “oltalar” bu teslim alınmanın kolaylaştırılmasına yönelik ve basit gerçeği gizlemek içindir.

ABD-İsrail ekibi, şu Türkiye’yi kendimize bağımlı ama eskisinden de bağımlı ve tam olarak bir askeri üs haline getirip, bölgenin “merkezi” olarak ve Ortadoğu’ya oradan hükmetmek ve böylece de 1000 yıllık bir “islam devlet geleneği” olan devleti ve insanları, bölge insaniyle düşman haline sokup, “terör ve savaşı” kendi topraklarından uzak ama zenginliklerini yakın kılmak için elinizden ne gelirse yapın, diye adamlarına direktif vermiş!

Tabiatiyle yapılması gereken de iktisadını, siyasetini ele geçirmek.

Bu yapıldı.

Askeriyesini ele geçirmek; bu ise "uzaktan kumandalı” ve gerektiğinde düşürülerek gözdağı verdirilen F16’lılariyle, eski silah deposu haline getirilmiş mühimmat deposuyla ve Florida’da eğitilmiş General ve Albaylariyle bu da yapılmıştır.

Gerisi, bu senaryonun tatbikinin "tatlı sert” metodlarla pratize edilmesinde ve “flulaştırılmasına” kalmış.

Anlaşılacağı üzere, amaç, “düşmanın iradesini teslim almak”...

İrade...

Bir insanın evini ve elbiselerini ve giyeceklerini hatta yiyeceklerini dahi haczedebilir, elinden alabilirsiniz ama ondaki iradeyi teslim alamadığınız müddetçe -ne için haczettiniz ise o- korkularla yaşamaya mahkumsunuzdur ve neticede de bu iradenin “yandaki eve” taşınması sözkonusu olabilir.

İşte ABD-İsrail ekibinin şimdi yapmaya çalıştığı -daha doğrusu iki senedir yapmaya çalıştığı- da bu...

İçerideki “iradeyi” teslim almaya çalışıyor.

ABD-İsrail ekibi, güçlü bir ekib...

İktisad ellerinde, iktisadi enstürümanları kontrol edenler ellerinde...

Siyaset ellerinde ve siyaseti kontrol edenler de ellerinde...

Askeri güç (silah, mühimmat) ellerinde...

TC ise bu üçlü kuşatmanın tam göbeğinde ve kıpırdayamaz halde...

Şehirleştirilmiş, kapitalistleştirilmiş “büyük kent insanı” ile bunların taşradaki temsilcilerinin varlığı, “aş ve iş derdinde” olan insanımızı, bu üçlü kuşatmayı yarmaya kalkışacak olanlara karşı ellerindeki ‘enstürümanlarla” kolaylıkla yönlendirebilir ve böylece de altedebilir veya engelleyebilir...

ABD-İsrail ekibinin “planı” şu şartlar içinde tıkır tıkır işleyecek gibi gözüküyor.

Peki Türkiye bu kadar kolay havlu atabilir mi?..

Daha doğrusu, Türkiye siyasetinin -Devletteki- FAAL AKTÖRLERİ bu kadar kolay bu planı kabul edebilirler ve kendi darağaçlarını kurabilirler mi?..

Darağaçları ifadesi, “mecazi” olarak değildir; Mustafa Kemal’in de bir İttihatçı olduğunu düşünürsek, yukarıdan aşağıya örgütlenen Kemalist devrimin ilk günlerinde bu işi yapanların çoğunun İttihatçı olduğunu gözönüne getirip, daha sonradan kendine “yeni dostlar” (veya ezel ebed dostlar!) bulan Kemal’in bu İttihatçıları İzmir Suikasti’ni vesile göstererek astırmasını, suikastlerle alaşağı etmesini, sindirmesini veya “150’likler” ile kapı dışarı etmesini hatırlamak gerekir.

Türkiye şimdi bu “düzenlemeden” daha da büyük ve önemli bir RESTARASYON hatta bir manada da DEVRİME GİDERKEN, AKP Hükümetinin, ardındaki güçlere dayanarak bunları yapmaması mümkün mü?..

O halde, "devrimin, kansız ve sancısız olmayacağını” söylemek literatüre uygun konuşmak olur.

"Devrim"i gerçekleştirmeye çalışan ABD-İsrail ekibi, içeride AKP’yi destekliyor.

Bir "dış mihrak-destek” mutlaka mevcut yani..

ANALİZ; “İKİNCİ DIŞ MİHRAK”

Peki bu "devrime" karşı çıkanları, mesela şu “rahatsız olanları” kim destekliyor?..

Veya destekleyebilir?..

Açıkça yazmak gerekirse, “sadece mikrobluk olsun, pislik olsun!” diye desteklenecek bir ekib varsa eğer, o da işte bu “rahatsız” olanlardır.

Yani bir "dış mihrak” tarafından desteklenmeleri O KADAR ZOR!.

Üstelik, bunların “vakıflar” meselesi yüzünden ve çağı anlayamadıklarından ötürü söyledikleri sözler ile KAFA YAPILARI açısından bunlara kimsenin bir destek vereceğini söyleyemeyiz. Bunlar, ancak ve ancak desteklenecek “tali unsurlar” olarak düşünülebilir...

Yani bunların DEVİRLERİ KAPANDI VE BİTTİ GİTTİ; bu, bu kadar kesin, net!.

Peki bu devrime engel olmanın kendi faydasına olduğunu görebilecek ve faaliyette bulunabilecek dış destek neresi olabilir?..

Kuşkusuz ALMANYA.

Almanya da, yukarıda söylediğimiz sözleri tasdik edercesine (bugün) hamleler yapmaya başladı; “Kara Ses’in oğlu” diye buradaki “rahatsızlarca” mimlenen Metin Kaplan’ın iade işlemini reddeti. (Bu reddediş, isterse sonradan geriye alınsın, bu bir siyasetin, yönelimin göstergesidir.)

Bu, Alman dış politikasındaki bir “dönüşümün” öncüsü olarak görülebilir ve artık kendisine “mihrak” olarak nereyi aldığını da gösterebilir.

Şartların tahlili, neticenin de doğru olmasını ortaya çıkarır.

Şartların “objektif” tahlilinde, hissiyata veya garazkarane düşüncelere yer yoktur ve bunların katıldığı miktarda da doğru tahlil ve doğru neticeden uzaklaşılır.

Almanya, 1850’lerden itibaren bu coğrafya ile “ilgilenmeye” başlamıştır. Zorunlu intikalara uğrasa da bu “ilgi”, (bizde olmayan!) bir devlet politikası haline gelmiş ve her toparlanmadan sonra doludizgin devam etmiştir.

ABD’nin özellikle 2. Dünya Savaşı’ndan sonra sergilediği oyunların tümü Almanya’nın bulduğu, dünyaya armağan ettiği argümanlardan müteşekkildir. (Hatta ABD politikasının beyni olan Kissinger da bir Alman’dır; daha da ileri gidersek, şahinlerin tümü “eski Alman” (Polonya, Almanya’dır.) uyrukludur.)

Alman dehası, ABD’nin pragmatik zekasından daha “insaflıdır” ve daha “kitabi”dir, denilebilir.

Almanya da artık bu topraklar üzerinde Kemalizm gibi “dinazorluğun” işinin olmadığını görüyor.

"Milli Görüş”ü “Şeyhülislam”lık makamında kabul etmesi bir nevi “yedek akçe” hüviyetinde düşünülmelidir. ABD bile bu işleme çok sonra Fetullah Gülen’e el atarak başlamış ama onun fazla “uçuk” vaaz ve görüşleri sebebiyle halka inmede tıkanmıştır.

SONUÇ 1: SAHTE İSLAMİ DEVRİM GELİYOR

İşte AKP’nin “İSLAMCI DEMOKRAT” veya MUHAFAZAKAR DEMOKRAT” (bunun Batı literatüründeki karşılığı “hıristiyan demokrat”tır ve tabiatiyle “müslüman demokrat” ile eşdir.) olarak çıkışının ve desteklenmesinin arkasında da bu sebeb yeralmakta.

RT Erdoğan’ın “külhanbeyi” edaları, Anadolu insanının suyuna gitmektir; A. Gül’ün “efenime” tavırlariyle de bu dengelenmekte.

Analiz, bize bu ülkenin bundan sonraki devrinde "koyu laik" bir idarenin bulunamayacağını, 11 Eylül’den sonra ve özellikle Irak saldırısından sonra kesinlikle İSLAM REFERANSLI İDARENİN TESİS EDİLECE⁄İNİ ortaya koymaktadır.

Mesele veya sorun da burada...

Bu ülkeyi 150 veya 80 senedir ellerinde tutan zihniyet ve onların beynini bulandırdığı “yeni yetmeler”, buna razı olacaklar mıdır?

KİMSE “EVET” DİYEMEZ BUNA!.

Buna "evet" diyememenin bir sebebi de başlatılan (“başlatılan diyoruz, çünkü bu zaten İslamcılar arasında herdaim bilinen bir husus idi ama birileri “şimdi keşfettiler”!) SABATAYİSTLER tartışması ve Prof. Yalçın Küçük’ün “bizim mahallede” dolaşması...

SONUÇ 2: KEMALİZM İSLAMCILARLA İTTİFAK ARIYOR

Sabatayistlerin devlet kadamesindeki etkisi, basın ve iktisad, siyaset sahnesindeki etkisi bilinen bir gerçek. Tabiatiyla Prof. Yalçın Küçük bunları “deşifre” ediyorsa, bunların tesirlerini bilerek bu faaliyetini ortaya koyuyor ve bu sözlerine, faaliyetine kimlerin alkış tutacağını da kestiriyor olmalı...

Sözlerinin "boyalı basın”da bir yankı uyandırmayacağını biliyor; yankının nereden geleceğini biliyor.

O bildiği gibi, onu “yollayanlar” da biliyor.

Şimdi bu Profesör, 28 Şubatın “sivil mimarları”ndandır ve “alkışlamıştır”.

Ama "Şubat 2001’den itibaren 28 Şubatçılar tasfiye edildiler ordudan!” diyor ve başlıyor Sabatayist deşifresine...

İyi de bu 28 Şubatçıların ülkeyi içine soktukları “borç batağı”, “hortumlama” ve siyasi çıkmaz, hele ki bütün lider kadrosunun SABATAYİST olması ortadayken, bunu nasıl yapabiliyor?..

Sebebi, "objektif" değil, “subjektif teviller”...

Bütün bu tevillerin ardında yatan sebeb ise, SIKIŞMA...

Avamca söylersek, KEMALİSTLER, İSLAMCILARA İTTİFAK TEKLİF EDİYORLAR; SONRADAN KESMEK ÜZERE!..

Bu, hayatı, dünya ve ülke siyasetini iyi analiz edememenin bir neticesi ve TABİİ Kİ, kimseden de bir “el” uzatıldığını göremezler böyle giderlerse...

Yukarıda bahsettiğimiz “İttihatçı temizliği”nin yaklaşması ve böyle giderlerse, böyle ahmakça hareket ederek -avamca, “gaza gelerek”- bir “darbe”ye kalkışırlarsa ABD-İsrail ekibine bunları darağaçlarına kolaylıkla çekmelerinin vesilesini de vereceklerdir.

Kimse itiraz etmesin ama mevzu böyle neticelenecek gibi...

SONUÇ 3: DEVRİM, İSLAM BAYRA⁄INI KARŞISINDA GÖRECEKTİR

Buna Kemalist ahmaklar izin verseler de müslümanların izin vereceklerini sanmıyoruz.

ABD-İsrail ekibinin dizayn etmeye çalıştığı bir Türkiye, hem bu ülkeye hem bölgeye hem de Dine ihanet düzleminde planlanıyor.

Bu ülkeye ihanet; bütün zenginliklerinin (Maliye Bakanının ifadesiyle, “bütün büyük şirketleri, yabancılara satmayı planlıyoruz.”) yabancılara peşkeş çekilmesi, zenginin daha zengin fakirin ise umut peşinde koşturulması ve topraklarımızın dünyanın merkezi coğrafyasının denetlenmesi için “askeri üs” haline getirilmeye ve içerideki “gerçek müslüman unsurlara” karşı bu sahte demokrat müslümanların gözetiminde kıyım ve zindanın tercih şıkları olarak dikilmesi planlanıyor...

Bölgeye ihanet; yukarıda ülkemiz için söylenen herşeyin aynısının tüm bölge ülkeleri için planlanması sözkonusu...

Dine ihanet; bu gelecek "dinin" İslam’la bir alakası olmadığı apaçık ortada...

O halde, örgütlenmesi gereken direniş cephesinin, İSLAM BAYRA⁄I altında olması kesin...

Planlayıcılar, bu plana karşı çıkan dış mihrak’ın ana “aleti” ve planın üzerinde oynanacağı coğrafya ve insanlarının dini İSLAM olduğuna göre, bundan kuşku duyulmamalı...

(Siyonist amaçda "Tek Din"e geçiş için, bu ülkede muhakkak “İslam”ın olması ve onun da “yamultularak” sözü edilen amaça gidilmesi mevzubahstir ve artık son evredeyiz; bunu döndürmenin, yani İslam dışında bir ideolojinin iktidarını bayrak edinmenin mümkünatı yok.)

ABD-İsrail ekibinin planlarına karşı çıkanların bunu GÖRMELERİ gerekmektedir.

Bu noktada İslam’dan “huy kapmanın” da lüzümu yoktur.

Bin sene bu coğrafyada İslam hakim olmuştur ve bu toprakları gerektiği gibi muhafaza ve müdaafa etmiştir.

Yani bu ülkede eğer bir DİRENİŞ teşkilatlandırılacaksa, bunun LAİK OLMASI MÜMKÜN DE⁄İL VE KEMALİST OLMASI İSE ASLA VE KAT’A MÜMKÜN DE⁄İL!.

Bunu görenlerden birisidir Prof. Yalçın Küçük.

28 Şubatlarda söylediklerini şimdi unutmuştur ve hayırlı bir yapmıştır ama bu sefer de “İsmet Paşacılık” yapma hatasına düşmektedir.

Maddesi ve manasiyle sağır olan İsmet Paşa’nın Kemal’den de beter bir İslam düşmanı olduğu ve Kürümoğullarından bir Yahudi kanına sahib olduğunu unutmamak gerekir; onun devrini gören babalarımız, dedelerimiz hakkındaki düşüncelerini bizlere nakletmiştir ve Prof. Yalçın Küçük’ün 2. Dünya Harbi’ndeki konumu yüzünden onu “bağımsızlıkçı” olarak biryerlere yükselmesine lüzum yoktur.

ESAS NETİCE: CEPHE İHTİYACI

«- İnönü (Mustafa Kemal’e) yüzde yüz itaat üzere kendini kurmuş birisiydi. Mustafa Kemal’in düşünce sistemi dışına çıkmayı düşünmeyip zaten (bunu) düşünmedi. Mustafa Kemal öldükten sonra da hiçbir iş beceremedi. »

Bu sözler, yıllarını SİSTEMİN BEKASINA vermiş, TSK içinden çıkmış, kuvvetli analizler yapan ve “milliyetçi görünümlü” Ferruh Sezgin’e ait.

Ferruh Sezgin, Cumhuriyetin kuruluşunu “iyi tahlil” eden bir stratejist.

İstiklal Savaşı’nda hatta 1. Dünya Harbi’nde “memleketin gerçek evladı entellektüellerin yokedildiğini” söyleyip, Cumhuriyet’i kurarken üç grubun, Türkçü, İslamcı ve Sabataycıların “hakimiyet kavgası” verdiklerini söyleyip, MUSTAFA KEMAL’İN, “TÜRKİYEYİ İSLAMDAN UZAKLAŞIRIP, DİNSİZLEŞTİRİP YÜZDE YÜZ BATIYA ANGAJE ETMEYİ VE DOLAYISIYLA İLK HAÇLI SEFERİNDEN BERİ BİR TEHLİKE OLAN TÜRK-İSLAMI GELDİ⁄İ YERE YANİ ASYAYA GÖNDERECEK” BU SABATAYİST GURUBA DESTEK VERDİ⁄İNİ söylüyor.

Ferruh Sezgin, böyle gördüğü “Atatürkçülük” hakkında da bakın neler söylüyor:

«- BENİM DÜŞÜNCE SİSTEMİN İÇİNDE ATATÜRKÇÜLÜ⁄ÜN ÖZEL BİR YERİ YOK. Stalinizm, maoizim, leninizm gibi marksist ekoller nasılki marksizmin sonunu getirmişse aynı şekilde Türk-İslam sentezi, ülkücülük, atatürkçülük gibi milliyetçi ekoller de sonuç olarak Türk milliyetçiliğinin sonunu hazırlamak üzere iş görmektedir. Bu tür parçalanmalara karşı olduğum için GÖZÜMDE ATATÜRKÇÜLÜ⁄ÜN YERİ YOK. Atatürk de bir türk milliyetçisidir ve Türk milliyetçiliğine farklı bir yorum getirmiştir.»

Ferruh Sezgin’in yazılarını yayınladığı yer Türkçü çevreler; “Büyük Kurultay”da yazıları yayınlanıyor sıkça.

Net yazmak gerekirse, yukarıdaki sözler, Prof. Yalçın Küçük’ün yazdıklarından daha “sıcak”; daha “net”...

"Atatürk’ü, tarihin tozlu raflarına bırakılım!”

Bulunduğu çevre itibariyle bunu diyemese de şimdilik, son tahlilde geldiği nokta burası...

Çözümlemesi de güzel; "TÜRKİYEYİ MİLLİ MÜCADELEDEN BERİ HAİNLER YÖNETİYOR.”

Ferruh Sezgin’in bu sözleri "sıradan bir stratejist” olarak söylemediğini zannediyoruz. Bu sözlerinden sonra hakkında “asalım... keselim...” lafları çıkmadığına göre, “en duyarlı kurum”un “andıçları” yollanmadığına göre, “EN DUYARLI KURUM İÇİNDE DE YERİ VAR!”

Devam da ediyor Ferruh Sezgin; yukarıda söylediği sözlere TSK’nın ses çıkartmamasını şöyle yorumluyor:

«- TC’NİN KURULUŞUNDAN BUGÜNE BÜTÜN OLUP BİTENLERDE ROL OYNAYANLARIN YA DA SESSİZ KALANLARIN TUTUMUNA HAİNLİK DEMEKTEN DAHA UYGUN DÜŞEN BİR KELİME YOK GİBİ.»

Ferruh Sezgin (ve onun gibiler), belli bir şahsı “putlaştırmaktan” uzak insanlar; onların tek bir derdi var, VATANIN BA⁄IMSIZLI⁄I VE TÜRKÜN İSTİKLALİ.

"Türkün istiklali"...

Mülakatında söylediği (ve bizim buraya almadığımız) onca “ağır sözlerine” nazaran şunu söyleyebiliriz ki, “Türk”e bakışı da, “Türkçülüğe” bakışı da zannedersem, Ziya Gökalp ve Zwi Tekinalp’le başlayıp, Alevi ve Zwi dostu Alpaslan Türkeş’le devam edip, onun dahi “ajan... güvenilmez şahsiyet” dediği Devlet Bahçeli ile devam eden (şimdi de galiba, Avsamcı Darbeci çocuğu ile devam etme ihtimali mevcut.) “YOZKURTÇU” anlayıştan FARKLI...

İBDA MİMARI MİRZABEYO⁄LU’nun söylediği, “FİKRİMİZİN TECELLİ PLANI OLARAK SEÇTİ⁄İMİZ MEKAN İSMİ ANADOLUCULUKTUR!” ifadesi, Ferruh Sezgin’e ve onun gibilere ESASTA çok şeyler anlatmalı...

Ferruh Sezgin, bu sitede yayınlanan yazılarda çokça bahsedilen ve Üstad Necip Fazıl’ın “İdeolocya Örgüsü-Tarih Muhasebesi” kısmında izah ettiği “TÜRKÜN ANADOLUYA HAPSİ” meselesini de Lozan’a yönelik yaptığı analizde KABUL EDİYOR ve “Türk, sıkıştırılmıştır!” diyor.

Çok güzel!.

Ama sıkıştırılma meselesi, 80 senelik bir mesele ve bunu devamlı söyleyenler varken, “devletin ve milletin bölünmez bütünlüğü... son türk devletinin bekası...” gibi ifadelerle bunu “görmediniz” ve ŞİMDİ GÖRDÜNÜZ; çünkü “siz de” sıkıştırıldınız.

O halde soru şu:

NE YAPMALI?..

Bir "ideal", bir "sembol" ihtiyacı, YENİDEN MİLLİ MÜCADELE için elzem şart; bunu kimse inkar edemez...

Var mı Ferruh Sezgin de veya “rahatsız olanların” temsilcisi Prof. Yalçın Küçük’te?..

Yok!..

Sadece bir "slogan" mevcut ve o da "göz kırpma” ve Prof. Yalçın Küçük’ün söylediğidir:

«- BİZ BURAYI BİRLEŞİK DO⁄U DEVLETİ HALİNE GETİRECE⁄İZ .AVRUPA BİRLİGİ’NE, DİGERLERİNE KARŞI BU HÜLYANIN PEŞİNDEYİZ. »

Prof. Yalçın Küçük’e şöyle sormak gerekiyor:

NASIL?.. NEYLE?.. KİMLE?..

"Sarı Paşa” ile, “Sağır Paşa” ile mi?..

Bu halkın cevabının ne olacağı bellidir bu iki “SS Paşa”ya..

Ama...

Yaklaşıyorlar...

"Birleşik Doğu Devleti”, hülya içindeki ve ne yaptığını bilmeyen ve ardından da tepelenen İttihatçıların” serabı; üstelik bir “ideal” gibi yutturulan (Selanik Localırının tesiri) Türk’ü Asya’ya, geldiği yere “gönül rızası” ile kovmanın kılıfı!..

İSLAMÎ BİRLEŞİK B Ü Y Ü K DO⁄U DEVLETİ ise, ne yaptığını, niçin yaptığını ve kimlerle yapacağını bilenlerin, an kadar yakın hülyası...

Vatan mı?..

Vatanseverlik mi?..

"Türk" mü?..

"Kürt" mü?..

Hepsi, ANADOLUCULUK kıvamı içinde “eriyen” yerini bulan, haddini aşmayan ve ESAS DÜŞMANA karşı BAŞYÜCELİK DEVLETİ İDEALİ içinde KURŞUNLAŞAN unsurlar...

Önce Anadolu; Anadolu’nun kurtuluşu...

"Türk"ün ve "Kürd"ün kurtuluşu...

Sahte "Kürdistan" veya "Laik Türkistan" içinde değil; 80 senelik “tuzakları” görücü ve bunları YIKICI bir nizam içinde kurtuluşu...

Ardından da “Birleşik Doğu-İslam Devleti”

Sembol mü?..

Üç hilalli Gökbayrak!..

Sembol mü?..

Zalimlere, sömürgenlere, suikastçilere, heykel duruşuyla DİKİLEN “KÖRO⁄LU!..”

İşte Türkiye’nin kurtuluş formülü...

İşte “rahatsızlıkların” geçiriliş formülü...

Gerisi "cehennemin dibine"...

24 Mayıs 2003

(www.doststrateji.cjb.net'den iktibas)

2008-07-19T13:34:00.000-07:00

“İdeolojik Formasyon”
Üzerine Bazı Hatırlatmalar!

Selim Gürselgil

І

Üstad, Bursa’da komünizm hakkında konferans verecekmiş. İmamın biri de tutmuş, takdime kalmış: ─ Üstad Necip Fazıl, komünizmin kötülüklerini anlatacak. Biz ki, kapitalistiz! Üstad arkadan “çüşş!” diye bağırmış: ─ Komünizme karşı olmak başka şey, kapitalizm mezhebi başka şey!.. Hikâyeyi hatırladınız... Ama iş, birisi anlatınca değil, “yeri gelince” hatırlamakta... Buna “ideolojik formasyon” diyoruz. Bir güreşçi -“pehlivan” demiyoruz-, bir halterci düşünün. Günde şu kadar saat idman yapmadığı takdirde, formunu koruyamaz. Meselâ halterci, formunda olduğunda 200 kg kaldırıyorsa, formunu kaybettiğinde 150’ye, 100’e düşer. Zihnin hâlleri de buna benzer. Dahası “ideolojik formasyon” dediğimiz şey de buna benzer. İdeolojik form’u korumak için, sürekli zihnî/ideolojik idmana ihtiyaç vardır. İdmanın hakkını vermeyen, müsabakanın da hakkını veremez.

ІІ

İmdi, biz diyoruz, “Niye kemalistlik yapıyorsunuz?”... Adam diyor, “Çünkü AKP çok kötü!..” Biz diyoruz, “Niye darbe çığırtkanlığı yapıyorsunuz?” Adam diyor, “Çünkü demokrasi çok kötü!..” Tıpkı diyanet imamının, “Komünizm çok kötü, biz ki kapitalistiz” saçması... Yahu, sizden “AKP çok iyidir, demokrasi çok güzeldir” demenizi isteyen mi var? Yok. Herkes ne halt olduklarını biliyor. Peki, darbe ve kemalizm -nâm-ı diğer “ulusalcılık”- çok mu iyi? Siz, bu milletin yeni bir 12 Eylül’e ihtiyacı olduğunu mu düşünüyorsunuz? Kurtarıcımız yeni bir 27 Mayıs mı olacaktır? Gençliğin cop hizasında kuyruğa geçirilmesi özlemi mi duyuyorsunuz? Eğer çare bu ise, önceden haber verin de bize, tüyelim... Olmaz a!..

III

Ben bir Türk olarak “Göktürkler”de kendimi bulamam. “Ergenekon” masalına inanmam, “Kürşat” efsanesine aldanmam. “Bozkurt” edebiyatı bana soğuk gelir. Gerçi Göktürkler’in, bu efsane ve masalların hiçbirini bilmiyor olmaları kuvvetle muhtemeldir; bunlar, daha ziyade Çinli belgelerin anlattığı cinsten -ne mânâya geldiği günümüz insanına kapalı- hikâyelerdir. Fakat madem bugün bu hikâyeler onlara yakıştırılıyor, doğru farzedelim: Ne yani, Ergenekon vadisinden demir döve döve çıktıktan sonra, bir de Nevruz kutlamamız mı gerekecek? Yoksa, Ergenekon efsanesinin “Demirci Kawa” masalına bir hayli benzediğini ve oradan “esinlenilmiş” olabileceğini söyleyecek olanların, “buduncu gerçekçilik” adına suratını mı paralayacağız? Geçiniz baylar... Bunlar Türkler’e ait olsa bile, onların “küfür” devresine ait işlerdir. Bizim için hiçbir önemi yoktur. Benim için, Türk’ün yokluktan varlığa çıktığı gün, Dandanakan Meydan Muharebesi’ni kazandığı gündür. Devâsâ Gazne ordusunu parçalayan bir avuç Selçuk yiğidi, Göktürkler’in saçma sapan hikâyelerinden çok daha fazla övgüye layıktır. Dandanakan şanlı bir tarihtir: Ergenekon ise ipe-sapa gelmez bir masal...

IV

Ama bazıları, şanlı tarihi kirletmek için, sanki fazladan mesai yapıyor. Türk’ün tarihi, kahramanlık tarihinin başköşelerinde yer tutar. Türk, İslâm sancağını şerefle dalgalandırdığı için büyüktür. Yoksa, Türk’ü İslâm’dan ayırmak, onu “ulusalcı” uçurtmaların kuyruğuna jilet diye bağlamak, onun tarihine yapılmış en büyük hakarettir. Türk’ün tarihine şan veren “kurtlar vadisi” değil, İslâm sancağı olmuştur. Tarihi kirletmekse, istikbâli kirletmekle aynı şeydir.

V

Tarih nasıl kirletilir? Darbe çığırtkanlığı yapmak, tarihi kirletmektir. “Sen darbe kuşu muydun, maksadın bu muydu?” derler adama... Diyorlar da... AKP’nin kötülüğünü anlatmak için, bundan daha kötü bir yol seçilmez. AKP kötüdür. AKP, iktidara gelir gelmez ilk iş olarak İbdacılar’a saldırdığı için, İbda Mimarı’nı efsanevî bir işkenceye tabi tuttuğu için, yalnızlaştırdığı için, 15-20 Kasım’da “Bana verilen mesajı ayağımın altında çiğniyorum” dediği için, “Din milliyetçiliğine karşıyım” dediği için, Müslüman direnişçileri ABD’ye sattığı için kötüdür. Hatta AK Parti değil, BOK Partidir. (Büyük Ortadoğu Kalkınma Partisi) Ama kendi politikasını kendi yapan şerefli bir davanın mensupları, AKP’ye nerede karşı geleceğini, nerede karşı gelmeyeceğini, asla taraftar olmayacağını kendi bilir. “Alemdaroğlu Yunan’a babalanmıştı, ona dokundurtmayız” gibisinden saftorik muhalefet, ihtilâlcilik değildir. Tarih, işte böyle kirletilir!..

VI

Tabiî... Tabiî böyle yazılır. Sırf bunu böyle yazmamanın bile “ideolojik formasyon” bakımından ne büyük zaaf olduğu malumdur. Malum değilse... Dönme şivesiyle İslâmcılık yapılmaz. Metiner ağzıyla İhtilâlcilik olmaz. İhtilâlci, kendi ideolojik diliyle konuşur. “Demokrasi, kötünün iyisidir.” Evet, Aristo böyle der ve haklıdır. Çünkü demokraside iktidar sınırlandırılmış ve dağıtılmıştır. Kötülük sınırlandırılmış ve dağıtılmıştır da diyebilirsiniz. İslâmdışı diktatörlüklerin en iyisine karşı, demokrasinin en kötüsü yeğdir. Çünkü İslâm’dan başka hiçbir mihrakın “dikte etme” hakkı yoktur. Diktatörlük, kötülüğün tek elde toplanması ve zorla tatbik edilmesi demektir. İslâmî rejim (Başyücelik rejimi) öyle sanıldığı gibi, diktatörlüğe demokrasiden daha yakın falan da değildir. İslâm’ın “dikte etme” hakkını mündemiç bir “aydınlar aristokrasisi”dir. Tek kelimeyle, demokrasiye karşı gelmenin en kötü yolu diktatörlük propagandası yapmaktır.

VII

Demokrasi palavrasına inanmıyoruz. Gerekçeleri “Başyücelik Devleti”nde... Ama şuna da inanmıyoruz: “Partiler kapatılsın!..” Bu yarım bir görüş. Tamamlanacak olursa: “Sadece partileri kapatmakla olmaz.” Nasıl olur? Sendikalar, dernekler, vakıflar da kapatılmalı...” Geriye ne kalır? “Gazeteler, dergiler, radyolar, televizyonlar...” Biz böyle bir hâl karşısında, gerekirse demokrasi mücadelesi verenlerin yanında oluruz. Kuzey Kore’de diri diri toprağa gömülmektense, Güney Kore’de zindanlara takılmaya râzı oluruz. Çünkü Büyük Doğu-İbda mücadelesi, her şeyden önce fikir mücadelesidir. Fikir mücadelesi, fikrin konuşulabildiği şartlarda verilir. “Söyletmen vurun”cu ortamlarda değil...

VIII

Çeyrek akıllı bir fahişe çıkmış, “Benim oyumla dağdaki çobanın oyu niye eşit” diyor. Aynı kelimelerle bazan taban tabana zıd şeyler kastedilir ve baştanbaşa İbda Külliyatı’nda bu anlatılır ya... Çeyrek akıllı fahişe, -hâşâ- İmâm-ı Gazalî yerine koyabilir mi kendini? Dağdaki çobanın oyu, bu zavallının oyundan -“İnsan” olmaklık bakımından- daha aziz değil midir? Kimse çıkıp bunu demedi. Halbuki biz demokrasiye tam da bu yüzden karşıyız. Böyle sefillere oy hakkı, söz hakkı, hatta sokaklarda serbestçe dolaşma hakkı verdiği için... “Aydınlar aristokrasisi”... Biz, o ceylânın vurgunlarıyız!..

(Furkan Dergisi'nin 26ncı sayısından iktibas edilmiştir)

2008-04-28T11:57:00.000-07:00

"Teskilat" Üzerine

Dr. Latif Denizci

Teşkilat, bir firkin pratik hayata aktarilabilmesinin mühim bir faktörü; bunun üzerine birçok “teorik” kitap yazılmış, ama bizim burada bahsedeceğimiz “teşkilat”, yeni çıkmış bir kitap… Timaş Yayınları arasından Selman Kayabaşı isimli, tarih üzerine eğitim görmüş, meslek olarak gazeteciliğe geçmiş ve siyaset üzerine bir kaç “nehir ropörtaj” dedikleri tipde kitaplar ile yine siyasi mevzuu ile alakalı “roman” yazmış bir yazarın son çıkan kitabının ismidir “Teşkilat”… Yazarın daha evvel çıkan “Kafkas Ruleti” serisini de okumuştuk, bahsettiğimiz kitabı da alıp okuduk. Kitaplari, tıpkı “Metal Fırtına” serisi gibi düsünceleri “zorlayıcı” bir yan taşıyor…

Aslında yazar, normal bir makale içerisinde, belki defalarca yazacağı makaleler içerisinde anlatmaya çalışacağı ve anlatamayacağı hususları, farklı düşüncelerini, alternatif düşünceleri, roman kisvesi altinda, suikast, gizli servisler, gizli hesaplar ve elbette olmazsa olmaz “aşk” bahisleri içerisinde okuyucuya vermeye calışıyor; bu açıdan bakıldığında, tıpkı “Metal Fırtına” gibi aslında bir roman değil “Teşkilat”… (Edebi yönden incelemeye gerek yok zannımca, ne bu kitap, ne de yaygarası çok kopartılan “Metal Fırtına” isimli ve o seriden “roman”lar, roman olarak değerlendirilemez. Karakterler zayıf, iliskilerde kopukluklar mevcut, dili çok basit vs.)

Kitap neyi anlatiyor?.. Konusu şöyle birşey: Horasan Erenleri’nin kurduğu bir “teşkilat” var… Bu teşkilat, her zaman perde arkasında olsa da, Türk devletlerinin kurulmasını asıl sağlayan unsur; Kınık boyundan Selçuk’un devletmesi, o iç ve dış vakalar sebebiyle zayıflayınca, Kayı’dan Kara Osman Gazi’ye “yol verilmesi”, hep bu teşkilat sayesinde… Kitaba göre bu teşkilatın –o devir- sorumlusu, Osman Gazi’nin kayınpederi Edebali Hazretleri… Bu teşkilat hücre esprisiyle çalışıyor ve kimse diğer hücreleri ve üyelerini bilmiyor. Osmanlı’nin son döneminde bu lider Sultan Abdulhamid Han… Sultan, hall edildikten sonra hapsedildigi Beylerbeyi Sarayı’nda, memleketin halinden, yaptıklarından pişmanlık içerisinde bulunan Enver Paşa’ya, “Teşkilat”ı anlatıyor ve vazifelendiriyor. O da “Teşkilat-ı Mahsusa”nın kodamanlarını çağırıp durumu anlatıyor, tabii, Süleyman Askeri, Kuşçubaşı Eşref ve Mustafa Balkan için bu “şok edici” bir durum, hele ki “Teşkilat-ı Mahsusa”nın da bu “Teşkilat” ve Sultan tarafindan kurulduğunu öğrenince(1)… Sultan’dan aldıkları emir geregi, Libya, Filistin-Irak ve Kafkasya ile Hindistan-Afganistan bölgelerinde “Ingilizlere isyan” faaliyetini teşkilatlandırmaya başliyorlar; buralarda zaten “Teşkilat”ın irtibatli olduğu “unsurlar” mevcut ve onları sadece koordine etmek kalıyor. Sultan Abdulhamid’den sonra liderlik Vahiduddin Han’a geçiyor… Vaziyetin kritik bir hal aldığını gören Sultan, saltanatından da vazgeçebilecek bir durumda, çünkü “esas olan saltanat degil, devlet ebed müddetdir” ve karşı fikirleri olduğunu bildigi M. Kemal Paşa’yı hususen seçerek, gercek anılarda da anlatılan “bir masa, masanın üzerinde bir ahşap kutu ve bir kitap” figürlerinin refekatinde, “Paşa, Paşa, yaptığın hizmetler bu kitaba gecti, ama şimdi daha mühim bir hizmetin olacak” diyerek, Anadolu’daki “teşkilat”lanmayı ve “yeni devlet”i kurma vazifesini teslim ediyor. Karabekir Paşa da “Teşkilat”dan ve onun için M. Kemal’i her zaman koruma altında tutup destekliyor; malum Erzurum Kongresi’ne giremiyordu Kemal Paşa, Karabekir Paşa kendi yerini verip tarih sahnesine çıkmasına izin vermişti. Kısaca, Horasan Erenleri’nin kurdugu “devlet kuran Teşkilat”, Osmanlı Devleti’nden sonra “laik, sosyal bir cumhuriyet” olan TC’nin kurulmasına “yol vermis” kitaba gore (2)… Sonra… Roman zaman geçisleri ile dolu, bir eskide bir yenide… Şimdiki zamandaki kısmında Musul’da istihbaratçı bir türk “irtibat subayı” öldürülüyor. Ardından, 28 Şubat’da ordudan atılmış, Üsküdar-Beykoz arasında kendine “12 kişilik” bir grub kurmuş, belli gecelerde, Üsküdar-Eminönü vapurunun 22:00’de kalkanına binip yolculara fisebillah çay dağıtıp “marifetullah” sohbeti yapan, çevresinde çok sevilen (grubu da “dervişan” ama mafyöz) “Baba” öldürülüyor. Aynı anlarda “bölücü örgütün” içerisinde de bir hesaplaşma oluyor; hapiste olan liderle görüşen Avukat, “merkez kurul toplantısı”na katılıyor, “yeni direktifler” getirmiş, örgütün başındaki “vekil”, örgütün içerisinde ayrı bir grubun başını çekmeye calisan Şeyhmuz Baran’ı sıkıştırıyor ele geçirdiği bazı belgelerle (belgeler, “Federe Kurd Devleti”nden geliyor ve Baran’ı tebrik edip çalışmalarına devam etmesi isteniyor.) onu hainlikle itham ediyor; Avukatın getirdiği “yeni direktifler” de bu minvalde, “örgütde hainlik yapana acımamak gerektiği” üzerine ve normal olarak Baran’ın “infaz” edilmesi gerekirken, tam tersi oluyor ve bizzat Avukat, “vekil lideri” vurarak “ihanete ortak” olduğunu gösterip, örgütde iç darbeyi hayata geçiriyor; darbe öncesinde “bölücü örgüt”, “Teşkilat” ile işbirliğine girmek hususunda anlaşmıştı. Yani bir “operasyon” ile üç kişi aynı anda ortadan kaldırılıyor.

Senaryo işte bunun üzerine kuruluyor. İsmini kimsenin bilmedigi ama tesiri gücünde bir “devlet teşkilatı”nın başında olan Sungur Fırat, bu cinayetlerın peşine düşüyor. İşin içine Genelkurmay İkinci Başkanı, MİT Başkanı, JİTEM Başkanı, “gül yüzlü dişişleri bakanı”, “zayıf, panikleyen Başbakan” (3) gibi figürlerde giriyor. Bir “asker emeklisi” ve “gizli ve batini-heretik örgütler” üzerinde uzman bir Profesör(4) de devreye giriyor. Sungur Fırat bu arada, Musul’da öldürülen subayın evine başsağlığı ziyaretine gittiğinde bir şekilde “Teşkilat”in izini buluyor ve takibe başlıyor; ama bu teşkilatın “Usame bin Ladin gibi şerıatcıların” uzantısı ve subayın da onların TSK içindeki ajanı olduğu gibi yanlış bir yöne sapıyor. Bu arada öğreniyoruz ki Sungur Fırat, kitabın ismi olan “Teşkilat”ın Kafkasya kısmında görevli ama o bu teşkilatın o teşkilat olduğunu bilmiyor; bildiği, kendi teşkilatının çok eski devirlerden gelen bir evveliyati olduğu sadece.. Şu oluyor bu oluyor ve netice de “Horasan Erenleri”nin “devlet kuran Teşkilatı”na “gül yüzlü dışişleri bakanı”nın, Genelkurmay Ikinci Başkanı’nin, JİTEM Başkanının (niye GK İkinci Başkanı üye de GKBaşkanı değil, diye soramayız, cünkü bu bir “roman” ve yazar kurguda hür.) üye olduğu ortaya cıkıyor ve bir imtihandan sonra Sungur Fırat bu Teşkilat’ın –şubelerinden birinin değil- Lideri oluyor… Bundan sonraki hedef, MİT Başkanı, bazı profesorler, bazı basın organları ve bazı etkili askerlerın kurduğu tuzağı yokedip “yeni devleti kurmak…”

Kitap, kaba bir özetiyle böyle… “Düşünceleri zorlayıcı bir kitap”, demiştik…

TC isimli “laik” devletin, Sultan Vahidüddin’in emriyle M. Kemal Paşa tarafindan ve “Horasan Erenleri”nın kurduğu “Teşkilat” eliyle kurulduğunun “romanlaştırılması”…

Enver Paşa’nın ve Teşkilat-ı Mahsusa’nın en faal elemanlarının Sultan Abdulhamid Hanı devirip, sonra pişman olmaları ve onun direktifi ile “İslam topraklarında İngiliz emperyalizmine karşı isyan ve ihtilal faaliyetlerine” başlamalarının “romanlaştırılması”…

Bu “Teşkilat”ın, her zaman devlet icinde bulunduğu (5), gerekli mudahaleleri yaptığı, sivil-asker az ama tesirli uyelerinin bulunduğunun “romanlaştırılması”…

Devletin, “bölücü örgüt” ile anlaşıp, “sınır ötesindeki Kürt devletine” müdahalede bulunacağının “romanlaştırılması”…

“Hilafet”in bir şekilde tekrar ilanının “romanlaştırılması”…

Evet, bütün bunlar, “zorlayıcı düsünceler”; ama roman içindeki en önemli ifade, siyah taşların(“düsman tarafı”) satranç tahtasına beyaz taşlara nisbetle daha avantajlı yerleştirilmesi ve beyaz’ın yapacağı her hamlenin ya kendi Şah’ını açıkta bırakması veya iki hamle ardından Mat konumuna gelmesinin sözkonusu olduğu oyunda söylenen, “her hamlemiz bize iade ediliyor ve ölümümüzü işkenceli kılıyor. OYUNU TEKRAR KURMAKTAN BAŞKA YOL YOK!” sözü…

Muvakkaten kurulduğu “Teşkilat” kitabında da bahsedilen TC’nin geri dönüşü olmayan bir yola girdiği KESIN… Tıpkı bahsettiğimiz satranç oyunundaki gibi “her hamlesi ölümünü daha da işkenceli kılıyor”, elbette bu, daha fazla can, daha fazla mal, daha fazla enerji, daha fazla milli haysiyet kaybı manasına geliyor.(6) Kitapda bahsedilen “Teşkilat” var mıdır yok mudur, bilmiyoruz, ama tek bildiğimiz, şu dergi sütunlarında 10 senedir söylenenlerin “romanlaştırılmış” halinin –gerekli bazı fırça darbeleri ile birlikte- sevimli olduğudur.

Bu oyunu yeniden kurmak gerekiyor. Ama nasıl?!

Vezir, İBDA’dır, Şah ise mirasçısı olduğumuz Osmanlı ve İslam.. Bu iki taş yerine konulacak her taş, “ölümün daha uzun ve ıstıraplı olmasına” yarayacaktır, bu anlaşılmalı; “ideolojisiz” kalmış bir Devlet’dir TC, eğer bunun içinde bir “teşkilat” varsa, bunu anlamalılar; ideolojisiz kalan ise, “piyon”dur, basına çuval geçiren ile “ortaklık” yapmaktır, ideolojisi olmadan, halkını “yürütemezsin”, halkından destek alamazsın, onlara UMUT-HAYAL AŞILAYAMAZSIN, bunu yapamadığında da kendi oyununu değil, başkasının kurduğu ve oynaman için de zorlandığın oyuna dahil olursun, kendi ilmiğini boynuna kendin geçirirsin, bu anlaşılmalı ve Büyük Ortadoğu Projesi’ne karşı, “yerli”, tezatsız BÜYÜK DOĞU-İBDA PROJESİ’nden başka yol yok… Kabul et, tatbik edecegini ilan et, bütün ortadoğu, mağribden maşrıka, Kafkasyadan, Afganistana, Hinduçinine kadar her yer TİTRESİN ve siyah Şah ve Vezir bütün orduları ile tek hamlede nasıl tahta dışına çıkıyormus dünya görsün!

Anlamak isteyene, yol ve adres belli, çayımız herdaim mevcut…

Notlar:

1- Kitapda dikkat çekilecek bir çok husus var ki, onlardan biri de bu… “Teşkilat”ın Sultan Hamid’in liderliğine verilmesi bir “dikkat” getirirken, Enver Paşa’nın “pişmanlık içerisinde” bulunması ve görüşme akabinde yaptığı bütün faaliyetleri Sultan’a nisbet etmek başka bir “dikkat”i, Süleyman Askeri gibi gençi yaşında “gerillacılıkta” ustalaşmış ama Şam taraflarında aldığı bir askeri yenilgi ile tek kurşun ile beynini dağıtarak intihar etmiş ve Sultan Hamid’i IT Fırkası hesabına hall etmekde büyük gayreti olan birini ve Kuşçubaşı Eşref’i, kardeşi Cumhuriyetin ilk yıllarında Mustafa Kemal’e suikast yapacak diye öldürülen ve Teşkilat-ı Mahsusa lideri olan Kuşçubaşını, “devlet ebed müddet” fikrine yanaştırıp, “tamam, madem öyle, sorun yok!” diyerek Sultan’ın isteği doğrultusunda faliyete sokması bir başka “dikkat”i daha hakediyor… Kitap esasında böyle ara anlatımlarla “tarihle barıştırma; tarihi kişilikleri aynı çatı altında eritme” gibi ve “haa! tamam madem öyle, o zaman sorun yok,” gibi “basit”liğin içerisinde. (Cemal Paşa’yı Sultan Hamid’e cağırtırıp “sen de git Arabistan-Suriye İmparatorluğunu kur!” dememesi kalmis eksik olarak!!!)

2- Karşıt fikirleri olduğu bilinen diye de geçiyor MK… Sultan Hamid İT Fırkasının silahşörlerini kullanırken, onun vefatından sonra lider olan Vahiduddin Haniın, İT Fırkası’nın düşmanı ve gerçekte Birinci Dünya Harbi’nin ateskes ile bitirilmesi taraftarı olan, hiçbir zaman aklında Anadoluya geçip de milleti teşkilatlandırıyım gibi bir düşünce geçmeyen, İstanbul’da işgal kuvvetleri ile görüşüp duran MK’yi seçmesi, “tarihi kişilikleri barıştırmak” duygusundan başka birşey olmasa gerek… Evet, Vahiduddin Han, bir vazife vermistir, o vazife kısmen başarılmıştır ama tamanen ikmal edilmemiştir. İlk Meclis’in açılışında edilen dualar ve yayınlanan beyannamelerden de anlaşılacağı üzere Saltanat ve Hilafet devam edecekti, hiç de kitapda anlatıldığı gibi “git kafana göre bir devlet kur, cünkü zaman saltanat-hilafet zamanı değil, devlet ebed muddet zamanıdır” dememiştir. Tam aksine yurt dışına çıkmak zorunda kaldıktan sonra, Şeyhülİslam Mustafa Sabri Efendi tarafından kaleme alınan beyanında ifade edildiği gibi “gasb” hadisesi vardır demiş, gerçekleri söylemiş ve iste o noktadan sonra “susmuş” ve “olacak olanda hayr vardır” demiştir. Ama tabii kitap bir “roman”, herşeyi söyleyebilir.

3- Roman da olsa halihazıra uygun; RTE gerçekten de zayıf bir karakter, Gül ise, sinirlense bile bunu yansıtmayan biri… Ve kitapda “gül yüzlü dışişleri bakanı” anlayışı açık, pratik zeka biri olarak gösterilirken, Başbakan tam tersi… İki – ama ESKİ- Büyük Doğu’nun suyunu içmiş olan arasında da bir tecih yapılıyor… Roman tabii..

4- Biz böyle bir profesör tanıyoruz… Şizofrenik, kendini bildibileli “cuntacı”, ama her başarısızlıkta, cuntanın diğer elemanları acılar çekerken hiç acı çekmeyen, her zaman provakatif, her zaman ajitatif, her zaman kibirli, “28 Şubat’ın ilham kaynağıyım” diyebilecek kadar halk düşmanı, “PKK’yi dönüştürecektim” diyecek kadar “siyasi kumpascı”, guya Amerikan ve İsrail düşmanı, vatansever, herkesi İbrani yapma heveslisi biri… Kitapda bu profesör düşman-siyah satranc taşlarının Vezir’i olarak gösteriliyor. Dogan Avcıoğlu gibi “cunta başılık” yapma hevesinde olan biri, bu açıdan “Vezir” olarak görülebilirse de, esas da her işi elini yüzüne bulaştırması sebebiyle satrançda –züccaciye dükkanına dalmış- Fil olarak veya 9 Martçıların, ABD karşıtı olsun da ne olursa olsun diyerek SSCB’den aldıkları zimni desteğe göre Piyon olarak gösterilse daha iyi olurdu… Ama tabii bu bir “roman”, istedigi gibi oynayabilir yazar.

5- Acaba böyle mi… Bilemeyiz… Lakin, Osmanlı Hanedanı ve Hilafete bağlı kadroların, bir gecede saf değiştirip, beyinlerini-hafızalarını sildirdiklerine inanamayız. Peki nereye gittiler?! Bunun için de ayrı bir roman yazmak mı gerekir acaba?! Tarih boyunca yapılmış bütün ihtilallerde-inkılablarda, mevcut eski kadro şu veya bu şekilde ve şu veya bu zamana kadar, yani ihtilalin yetiştirdiği kadrolar işi oğrenene kadar yerlerini korumuş, vazifelerine “yeni nizam”da devam etmişlerdir. Rus ihtilali, Fransız ihtilali, İran ihtilali böyledir; Osmanlıdan sonra kurulan TC de bundan ayrı değildir. Sonra kurulacak olan da bundan ayrı olarak düsünülemez.

6- Daha fazla can, daha fazla milli haysiyet kaybı… Oyunu karşısındakinin dayattığı ile kabul eden, herşeye hazır olmalıdır veya kendisi oyunu kurmalıdır. Yüksekova saldırısından sonra, GK Başkanı Büyükanıt’ın “kitlesel destek” talebi ile “şehit törenleri” kin ve nefret çığlıklarının atıldığı nefret törenlerine dönüştürülmüştü. Bu esnada Yüksekova’daki saldırının bütün suçu da “irtibatı kopan 8 askere” havale edilmis ve böylece Askeri Komuta Heyeti’nin SAVAŞ KABİLİYETİNİN sorgulanması engellenmeye çalışılmıştır. Ama ne olduysa, “şehit törenleri” birdenbire yasaklandı! Zannımızca hesaplarına uymayan davranış ve sloganlar bunun sebebi… Bir milletin en büyük haysiyeti, Ordu’sudur, hele ki Turk milleti icin… Şavas kabiliyeti “simulasyonla uçurdukları bina miktarınca” olan bir heyetin elindeki Ordu, hem gerilla ile olan savaşta ağır darbe alıyor hem de bu şekil yaptığı destek çağrılarından sonra yaptığı çarklarla! Olan ise, malum TSK üzerinden başına çuvala geçirilmiş bulunan millet ve haysiyetine oluyor! Oyun gibi, oyunun herbir “taş”ının da yeniden kurulması gerekiyor.

Not:
*DS yazari Dr. Latif Denizci tarafindan 27 Aralik 2007 tarihinde kaleme alinip, Furkan Dergisi’nin Ocak ayi nushasi icin tasarlanan yazi, derginin baska konulara yogunlasmasi sebebiyle bir turlu nesredilme imkani bulamamistir. Aradan gecen zamanla bizim de unuttugumuz bu yaziyi, tesadufen bulduk; burada yayinliyoruz. DoguStrateji Merkezi@

2008-04-28T11:45:00.000-07:00

Geçilmis Boğaz'ın Hesabı

ve Kanonenfuttern

Mustafa SAKA

Hezeyan (Arb): "Şuur zıplaması"!

1- «Hakikati “Mustafa Kemal sağ olsaydı...” kalıbıyla söyleyemeyeceğini zannedenler beter yanıldı.»

Büyük Doğu – İbda’nın “Keramet çapında”ki tarih muhasebesi “beter bir yanılgı” imiş meğer; yani Necip Fazıl ve Salih Mirzabeyoğlu beter yanılmışlar!

Alçak!

2- «Sağ olsaydı; Mehmetçiğin mücahit aslını unutan inkârcı münafıklar tutunamazlardı.»

Emsâlsiz zıpzıp!

“Türkiye şeyhler, dervişler, müritler ülkesi olmayacaktır” diyerek evlerden Kur’an-ı Kerimleri bile toplatan, “Allah” demeyi bile yasaklayan M. Kemal değilmiş meğer!

Bu nasıl zıplama Yâ Rabbî!

Kemal’in askerleri evimizi basar da, Allah Kelâmı’nı alıp çiğnerler korkusuyla, toprağa gömülmüş Kur’ân-ı Kerîm’ler. Üzerine de taş duvar örülmüş, ki ayak basılmasın bilmeden. Duruyor hâlâ o duvarlar Anadolu’da! Gidin TV kameraları ile, Kanaltürk’te veya Ulusal Kanal’da canlı yayından vermek şartıyla yıkın o duvarları, yüceltin hadi Allah Kelâmı’nı!

3- «Bunların olduğu yerde de vatan mücahidi Mustafa Kemal olmazdı; direnişçi terörist olduğu gerekçesiyle görevinden alınıp, Guantanamo Toplama Kampı’na hapsedilirdi. Batının bir eyaleti olmayı reddedenlerin kapatıldığı zindanlara...»

Yuh!

Ne “vatan mücahidi” ulan?!

O “vatan bilmemnesi” değil miydi, Çanakkale’den artakalan (bakiyyetüssüyûf) mücahidleri de sürüp süründüren, asıp kesen?!

4- «Sağ olsaydı; tahterevalli demokrasisi denilen sömürge tipi demokrasi tiyatrosu perde açamaz;»

A emsâlsiz zıpzıp!

“Tiyatro perdesi açılacaaak; aaaçç!” denildiğinde Batı’dan; o kurdurmadı mı SCF’nı?! Baktı ki tiyatrodan anlamıyor müslüman Anadolu, kakaya döndürüyor işi; o kapatmadı mı yine SCF’nı?!

5- «(Sağ olsaydı) Türk Ordusu terör örgütü Nato üyesi olmaz; işgal-terör üsleri kurulamazdı.»

Ah emsâlsiz zıpzıp!

“Kurtuluş savaşı ile kurtardıklarımız / birlik oldu birlikte savaştıklarımızla / -bedeli ihanet oldu kanımızın- / kara bir bulut gibi / kapkara düşünceyle / -kiralık düşünceleri ile- / "giydiler çıkardıkları çizmeleri" / emperyalistlerin. / -efendi olma hevesiyle / silahları bize döndü-” dediği kim Mütefekkir’in?!

6- «(Sağ olsaydı) Filistinlileri yerlerinden eden siyonizm, Musa Peygamber’in samimi bağlılarını rehin alamaz;»

Emsâlsiz kere emsâlsiz zıpzıp!

O çıfıta kurdurulan Cumhuriyet üzerinden kurulmadı mı İsrail?!

7- «(Sağ olsaydı) düşman Irak’a Afganistan’a saldıramaz; genç kuşakların ruhları, Türklerle Arapların güç birliği yapmasını engelleyen, Anglo- Pers-Siyonist kaynaklı “Pis Arap!” edebiyatıyla sakatlanmazdı.»

Aç 38 öncesi Cumhuriyet gazetelerini, bak bakalım kimmiş Necib Arab’a “pis” diyen, ey “emsâlsiz” zıpzıp!

8- «Geri dönseydi, “Az daha beni de kendilerine benzeteceklerdi... Bunların benzerlerini adam kıtlığında adam diye alıp çevremize doldurmuştuk. ‘Ondan koparsak mahvoluruz’ diye daha o zamanlar işaret ettiğim şey, doğu maneviyatı, Islâm’dı... Uyuzhanelere dönüşüp, kendi kendilerini iptal eden mekanların uyuşukları için söylediklerimi zaman ve mekandan kopararak eğip bükenler, benden sonra o ikazımı da ‘batıdan koparsak mahvoluruz’ diye tahrif ettiler. Serseriler!... Bizim meselemiz, sahteliğin bir başka temsilcisi kaba softalıkla, ham yobazlıklaydı. Hem onlar, hem çevremi dolduranlar yüzünden kurunun yanında yaş da yandı” (derdi).»

İskilipli Atıf ve Maşallah Hocalardan biri kuru biri yaş imiş meğer!

“Mevzubahis olan vatansa, din ve iman dahî teferruattır” ya bu alçağa göre; biri kaba softa-ham yobaz, biri kurunun yanında yaş imişler; n’olmuş yani, ikisi de asılıvermişler!

Vallahi ne soldan ne sağdan, kimse zıplayamadı bu kadar, bugüne kadar!

“Emsalsiz” zıpzıp!

9- «(Sağ olsaydı) “Maneviyattan neyi, hangi inanışı anladığımı doğru olarak sadece benden öğrenmek isteyenler; orada savaşmış bir asker olmaktan şeref duyduğum Çanakkale Muharebeleri’ni kazanmamızı hangi ruha borçlu olduğumuzu açık yüreklilikle anlattığım konuşmalarımı okusunlar” (derdi).»

Hadi okuyalım: “Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum dedim; hepsi, Allah! Allah! diyerek öldüler!”

- Kimdi bu ölenler?

Bir milletin istikbâli!

- Nerelerden gelmişlerdi?

Memâlik-i Osmânî’nin her yerinden; hatta taa Hind’den, Yemen’den...

- Hindli, Yemenli ne için ölüyordu Çanakkale’de?

Dini ve vatanı için!

- Hind ve Yemen nere, Çanakkale nere; vatan mıydı Çanakkale Hindliye, Yemenliye?

Evet vatandı! Çünkü Hind ve Yemen de düşerdi, düşerse İstanbul!

- Hindli ve Yemenliye, “ben size taarruzu değil ölmeyi emrediyorum” diyen M. Kemal için neresiydi Vatan?

Selânik bile vatan değildi ona!

Mustafa Kemal Paşa, 20 Eylül 1917’de Enver’e gönderdiği bir özel mektupta, Türk politikasının artık “savunucu” olması gerektiğini yazmıştı. Türk askerinin hayatının mümkün olduğu kadar korunmasını, yabancı bir ülkenin çıkarı için bir tek Türk askerinin feda edilmemesi gerektiğini söylüyordu…

- Hangileriydi bu yabancı ülkeler?

Hind, Yemen, Irak, Musul, Kerkük, Suriye, Filistin, Batı Trakya... Hatta Edirne, Van, Diyarbakır, Bitlis, Muş...

- Gerçekten mi?!

Vallahi gerçek! 1907 de 3. Ordu'da, yüzbaşı rütbesi ile görev yaparken, arkadaşlarına "Türk milletinin stratejik bir geri çekilişe girmesi ve kendisine yeni sınırlar belirlemesi gerektiği" konusunda şu açıklamayı yapmıştı: “Osmanlı, Balkan uluslarına bağımsızlıklarını vermelidir. Keza, Türklükten kopan Arap unsurlara bağımsızlıklarını vermelidir.”

- Bu kadarına da inanmam!

İnanmazsan, Doç. Dr. Ümit Özdağ’ın, “Atatürk'ün Dış Politikasının Mantığı” isimli kitabına bak!

- Peki yazınızın başlığındaki, “Kanonenfuttern!” ne demek?

250 bin gencimizin telef olduğu Çanakkale, içinde M. Kemal olduğu için destan sayılıyor. 90 bin askerimizin telef olduğu Sarıkamış, içinde M. Kemal olmadığı için hezimet sayılıyor.

“Yüzüne karşı yapmış olsaydı, yukarıdaki vatanı parçalama teklifini, o dakkada kurşuna dizdirirdi Kemal’i, Enver.” diyenler doğru söylüyor; Enver’in bu kadar üstünlüğü vardır Kemal’e!

Yazımızın başlığına gelince: Sarıkamış’ta ve Çanakkale’de hiç tereddütsüz Allah ve vatan için can veren yiğitlerin aziz hatıralarını Kıyâmet’e kadar diri tutmak ve “bize de geçsin hâllleri” diye, onlardaki o hasbî fedâ ruhunu dilemek durumundayız!

Ancak!

Asla unutmamak lâzım ki, onların aziz hatıraları çiğnenerek geçildi Çanakkale!

“Top hakkı; Kurbanlık kıtalar” demek Almanca’da, “Kanonenfutter”. Galiçya’da telef edilen dedelerimiz için söylüyordu bu tabiri Avusturyalı komutanlar. Tam Türkçesi “keklik” demektir. Liman von Sanders ile Mustafa Kemal de tam olarak böyle düşünüyordu, Çanakkale’de can veren Mücâhid Mehmetçik için!

Hülasa, “Çanakkale Geçilmez” edebiyatına değil, geçilmiş Boğaz’ın hesabını görmeye memuruz; o “Kurbanlık Kıtalar”ın hesabı sorulacak sonraki her nesilden ve bizden!

28 Nisan 2008 Pazartesi

2008-04-24T15:00:00.000-07:00

Mustafa Kemal Olgusu

Mustafa Saka

Kürt meselesine “terör” ve “teröristbaşı” yaftası takmadığımız yani resmî zâviyeden bakmadığımız biliniyor.

Idam sehpalarından, sürgünlerden, ihânetin her türlüsünden,zindanlardan, işkencelerden, tecâvüzlerden, katliamlardan,fâili meçhullerden, yakılan köylerden ve dipçik zoruyla bok yedirildiği köy meydanlarından geçerek geldi; uzun soluklu bir direniş sergiledi Kürt halkı.

Bu süreçte, sözde Türk-Islâmcı hareketleri çok kötü bir sınav verdiler.

Meydanlarda, “Zalimi alkışlamam, zulme rıza gösteremem” diyerek prim yapan, oy toplayan, iktidar olan, şöhret olan sözde “Asım’ın Nesli”; Akif’in, “Arnavutluk da ne demek, var mı ki

Şeriat’te yeri?!” mısrâını, “Türkiye de ne demek?!” diye okumaya hiç cesaret edemedi; “Başyücelik Devleti” teklifini anlayamadı

Bir kısmı da, kavmiyetçiliği inkâr edeceğiz derken kavim gerçeğini inkâra vardı...

Mazlumun yanlışını aramaktan, zâlimin zulmünü görmeye imkân bulamadılar.

Kürt halkının ırkçı(1), sosyalist(2), terörist(3), bebek katili(4) ve dış güçlerin maşası(5) bir hareketin peşinden gidiyor oluşuyla akladılar karanlık vicdanlarını.

Şu ithamlara bir bakalım...

1- “Kim bir zulme, zulmü yapan kendi kavminden olduğu için sessiz kalırsa, ırkçıdır.” Imâm-ı Gazâlî Hazretleri böyle naklediyor “ölçü”yü Ihyâ’da.

2- PKK sosyalist filân değildir. (Dikkat edilirse, bu tesbitimiz PKK için bir eleştiridir.)

3- Silâhlı gücü olan her oluşum terör organizasyonu değildir.

4- Işkence altında iken, bir de “Bebek katili için ne diyorsun?” sorusuna muhatap olan Mütefekkir, Türkiye’de her yıl, on binlerce bebeğin sırf yetersiz beslenmeden dolayı öldüğünü söylüyor ve soruyordu: “Bebek katili kim?”

5- Dış güçlerin PKK’ya olan ilgi ve alâkası malûm. Lâkin, PKK’nın, bir halkı dış güçlerin desteğiyle ayağa kaldırdığı söylenebilir mi? Kürt ayağa kalktığı gibi, artık düğmesini de iliklemeye çalışıyor.

“Düğme iliklemek” benzetmesini, “rûhiyatçı” Ayhan Songar’dan aldım: “Beyin hakkında artık çok şey biliyoruz. Beynin ilgili noktasını uyararak adamın kolunu kaldırmasını sağlayabiliyoruz. Fakat bir adama beyin kontrolüyle ceketinin düğmesini ilikletebilmek için belki bin yıl daha gerekecek.” Diyor Songar. (Ayhan Songar’ın, Üstad Necip Fazıl’ın yanına “görevli” olarak gelip gittiğini, Üstad’ın aile dostu Denizlili Ekrem Amca, bizzat Üstad’ın ağzından duymuş ve bize söylemişti yıllar önce. Üstad’ın meşhur gölge fotoğrafı... Songar’ın objektifinden... “Ruhumun fotoğrafını çeken Songar” derken bir imada mı bulunuyordu Üstad? Vefâtından yıllar sonra, “can dostu”na, “mânevî mîrasçısı”na, “Beşer zekâsının sekreteri”ne, “72 milletin en önemli beyni”ne yapılacak olan Telegram?! Tutmayan Telegram...)

...

Telegram: Kimliksizleştirme, kişiliksizleştirme, angutlaştırma, mankurtlaştırma...

80 yıldır, Anadolu kıtası çapında uygulanan “Telegram”ın adı “Kemalizm”dir...

Mütefekkir’in ifâdesiyle: Beyinleri iğdiş etme ameliyesi...

Son günlerde bir “kimlik” tartışmasıdır gidiyor...

Tartışma, “topless” kavramlarla başlamış olsa da, bir kimlik ihtiyâcının, bir arayışın ifadecisi olması hasebiyle çok önemsiyoruz.

Bu tartışmanın sonunda yırtılıp atılacak olan, insanımızın altına ve üstüne bir esvap değil, bir deli gömleği olan Kemalizm’dir.

Evet, Kürt, kimlik istiyor; "Kürt" kimliğinin tanınmasını istiyor!

Kürt, PKK gerillalarını “Kuvvâ-i Kürdiye” olarak görüyor ve “Öcalan siyâsî irâdemdir” diyor.

Peki Sayın Öcalan ne diyor?

Dokuz yıl önce şöyle diyordu: “Kemalizm' in etkisinden kurtularak, bu soruna sonuna kadar doğru yaklaşım göstereceğiz”. (A. Öcalan, Akt. Mahir Sayın, Erkeği Öldürmek, s: 72, Nisan 1997)

“Bu, (Kemalizm) bir kara cehennem rejimidir yani. Türkiye'nin bazı Kemalist aydınları vardır. 'Şöyle rönesanstır' derler. Peki bu ne yani, bu hangi kara rejimde bu düzeye gelmiştir. Örneği yoktur ve en sivri uçtur. Hatta faşizmin babalığına soyunması da bu nedenledir bence. Faşizmin ilk (kapitalist faşizmin tabii) nüvesi burada gizli, Kemalizm'de gizlidir. Hitler'in Mussolini'nin Mustafa Kemal'e bizim öğretmenimizdir demesi, boşuna değildir. Onun yaşadığı koşullar onu 1920'lerde dünya çapında faşizmin babası yapmıştır.” (A. Öcalan, Akt. Mahir Sayın, Erkeği Öldürmek, s: 112, Nisan 1997)

İmralı sürecinde, tam tersi bir söylem geliştirdi Öcalan.

Bu tutum değişikliğiyle ilgili olarak, 30.11.2005 tarihli görüşmede avukatları eleştirileri aktarıyor Öcalan’a:

- Mustafa Kemal’e ilişkin olarak yaptığınız değerlendirmeler için “Kemalizm şerbet yapılıp bir Kürt tarafından Kürtlere içirtildi” diyenler var.

- Benim Kemalist olduğumu iddia edenler, kendileri 1930’lu 40’lı yılların Hitler ve Musollini anlayışını temsil edenlerdir. Kapitalist milliyetçi çizgiyi dayatanlardır ya da Stalin’in dar sınıf anlayışını temsil edenlerdir. Mustafa Kemal bir olgudur. Mustafa Kemal’i çözmeden Türkiye’de hiçbir sorunu çözemeyiz. Mustafa Kemal’in 1920’lerde emperyalizme karşı vermiş olduğu mücadeleyi kendi etnik kimliğinden bağımsız olarak değerlendiriyorum. Dünya halklarına örnek bir mücadeleydi. Deniz Baykal, Mustafa Kemal’i anlamadığı ve doğru yorumlamadığı için CHP erimektedir. Baykal’ın ana muhalefet olarak çözüme katkı sunması gerekirken bu tutumu ile çözüme engel olmaktadır. Mustafa Kemal’in 1920’li yıllarda oynadığı rolü 2000’li yıllarda oynayacak bir “Kürt” Mustafa Kemal’e ihtiyaç vardır. (http://www.rojame.com)

Evet, “Mustafa Kemal bir olgudur. Mustafa Kemal’i çözmeden Türkiye’de hiçbir sorunu çözemeyiz.”

Türkiye’de, sözde müslüman aydınlara ve Türk Solu’na nazaran, Mustafa Kemal olgusunu çok iyi çözümlemiştir Sayın Öcalan.

Komplo sürecinden önceki “çözümlemeler”inde ve bilhassa “Erkeği Öldürmek” kitabında bunu görüyoruz.

Imralı sürecindeki “Kemalist” tutumuna elbette hiç katılmıyorum; ama ben bu tutumunu da, Öcalan’ın “Mustafa Kemal olgusu”nu çok iyi çözmüş olmasıyla açıklayabilir miyim diye düşünüyorum.

Nedir Mustafa Kemal olgusu?

Hiçbir ideolojik omurgan olmayacak.

Her şekle girebilecek kadar amorf olacaksın.

Her platformda ve insicam takibini imkânsız kılacak kadar farklı konuşacaksın.

Herkesle dans edebileceksin.

Bir araya gelmesi dünyada mümkün olmayacak kavramları bir cümlede kullanabileceksin.

Padişahımız Efendimiz, Halife-i Rû-i Zemin ve Şeriat-ı Garrâ diye yola çıkıp; Lâik Türkiye Cumhuriyeti’ni kurabileceksin.

Bağımsız Kürdistan diye yola çıkıp, demokratik konfedaralizm, Birleşik Ortadoğu, Mezopotamya, Misak-ı Millî, Türkiyelilik, Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşlığı üst kimliği, Sosyalizm, Kemalizm, Ekolojik, Mitolojik, Sümer Rahip Devleti ve nihâyet “Mustafa Kemal’in 1920’li yıllarda oynadığı rolü 2000’li yıllarda oynayacak bir “Kürt Mustafa Kemal”e ihtiyaç vardır.” diyebileceksin!!!

80 yıldır Kemalizmin pençesi altında inleyen Kürt halkının, hiç şüphesiz bir de “Kürt Mustafa Kemal”e hiç mi hiç ihtiyacı ve tahammülü olamaz!

Bu kötü bir ironi zannımca.

“Mustafa Kemal Olgusu”nun ve “Kürt meselesi”nin ne olduğunu; ve en önemlisi, “Kürd’ün meselesinin ne olması gerektiğini” en iyi Kürt halkı biliyor.

Kimse merak etmesin; Kemalizm şerbetini Apo’nun elinden bile olsa içmez Kürt!

(Aylık 16, Ocak 2006)

2008-04-14T12:13:00.000-07:00

"GERCEK MUSLUMAN ULUSALCININ YANINDADIR" MI?.

Mustafa SAKA

«Judaist ideolojinin Anadolu’daki ilk en büyük başarısı Abdülhamid Han’ın tasfiye edilmesi oldu. İmparatorluğu İstanbul’un doğusuna taşıyarak genişletmeyi düşünen maceraperest Enverizm-Turanizm de Kemalizm marifetiyle tasfiye edildi. Ve artık Kemalizmin de miadı doldu, işi bitti; kendisini doğurup emziren ‘Juda Ana’ tarafından boğulması, taharet mendili gibi çöpe atılması gerekiyor.

Asker-Sivil Kemalist kadrolar bu tasfiyeye boyun eğecekler mi? Sırf kendi iktidarlarını muhafaza adına olsun göz göre göre tasfiyeyi kabullenmeyeceklerse, nasıl bir tepki koyacaklar? Yalçın Küçük’e Şebeke’yi yazdırarak, Doğu Perinçek’e politika yaptırarak bu badireyi atlatabileceklerine inanıyor olamazlar. Bu tasfiyeci saldırının sırf askerî bir barikatla aşılamayacak denli güçlü olduğunu, hele dış mihraklı -kökü dışarda- yapay bir ideoloji olan Kemalizmle geriletilemeyecek denli köklü olduğunu hâliyle anlayacaklarını farzedersek; neyle ve nasıl karşı duracaklar!

80 yıldır işletilen acımasız tasfiye mekanizmalarını aşmayı becererek her kademede mevzilerini tutmuş olan asker-sivil millîci güçler, yarım asırlık Büyük Doğu mücadelesinin teknesinde yoğrulmuş olan her kademedeki bütün vatanperverler inisiyatifi ele alıp iktidar emanetini sahibine taşıyabilecekler mi?

Esâtir değil, Türk’ün gerçek Ergenekon’u budur!» (24 Temmuz 2002, Dost Strateji)

Lâkin...

Manisalı dönme Erol, Selçuklu dönme İlhan, yedi mahallenin fahişesi fırdönme Perinçek ve emsâli ulusalcılar, müslümanlara yer gösterme küstahlığındalar hâlâ...

Erol Manisalı’nın 11 Nisan Tarihli Cumhuriyet’teki yazısının başlığı şöyle: “Gerçek Müslüman Ulusalcının Yanındadır”!

Yeter senden çektiğim, ey tersi dönmüş ahmak!
Bir saman kağıdından, bütün iş kopya almak;
Ve sonra kelimeler; kutlu, mutlu, ulusal.
Mavalları bastırdı devrim isimli masal.
Yeni çirkine mahkum, eskisi güzellerin;
Allah kuluna hakim, kulları heykellerin!
Buluştururlar bizi, elbet bir gün hesapta;
Lafını çok dinledik, şimdi iş inkılapta!

“Bir saman kâğıdından kopya” alınan ulusalcılık ile “tersi dönmüş ahmak ulus”, bin yıl dünyaya hükmeden bir “Millet”in ve peygamberlerin dahî olmayı diledikleri bir “Ümmet”in tersidir! Bu gerçek, Manisalı dönme Erol’un, 21 Mart 2008 tarihli (Cumhuriyet) yazısında da görülebilir:

- Kurtuluş Savaşı, “Avrupalı işgalcilere karşı” kazanılıyor. Kapitülasyonların kaldırılmasından siyasal ve toplumsal devrimlere kadar değişimler, “Dinci düzen kaldırılarak” gerçekleştiriliyor.

- Dün Atatürk, Sovyetler Birliği’nden destek alarak Avrupalı (ve Amerikalı) sömürgecilere karşı, “çağdaş ve bağımsız bir ulus devletin” temellerini attı.

- Bugün ise “dinciler ABD ve AB ile birlikte”, Atatürk’ün kurduğu düzeni tersine çevirmek istiyorlar.

- Bunlar gerçekler, ne yapılması gerektiği biliniyor, her şey ortada… A’dan Z’ye bütün gücümüzü birleştirmek ve Atatürk Türkiyesi’ni kurtarmak zorundayız.

- Sömürgecilere karşı, dincilere karşı birlik olmalıyız. Önemli olan Türkiye’nin tarafında durmaktır.

Pekâlâ!

Bütün bunları bilerek ve bütün bunlara rağmen “inceler incesi bir siyaset” ile, her kesimin samimileriyle ve hatta bu domuzlarla dahî taktik bir ilişki geliştirilebilir, bu domuzlar dahi kullanılabilir!

Ancak...

“Giden onlar ve gelen biziz”; bunu unutmadan!

Bu domuzların hâlâ müslümanlara yer göstermeye çalışan şu küstah dillerini münasip yerlerine sokarak!

İtikadî ve ideolojik ilkelerimizin kelimeleri arasından bir virgül bile oynatmayarak!

Yerinde ve şifâhen söylenmesine belki cevaz bulunabilecek hud’aları asla yazmayarak!

Her kesimin samimilerinin olabileceğini, fakat bilerek ve samimiyetle Kemalist olunamayacağını hatırdan çıkarmayarak! Yani samimi olmak ihtimâlleri bulunmayan Kemalistlere değil; bunların üzerinden, bunlara kanmış olan, Kemalizm’i gerçekten antiemperyalizm sanan Anadolu çocuklarına göz koyarak!

Bunların üzerinden, bunların elindeki aletlere göz koyarak! Bugün, herhangi bir Anadolu kasabasındaki herhangi bir camide, hatta herhangi bir mahalle kahvehanesinde okunduğunda bile cemaati kavrayacak, yan masada okeye dönenleri de en azından ikiye bölecek bil dil tutturarak!

AKP’ni mahkûm ederken, AKP’ne cahilâne ve fakat sâfiyâne niyetlerle oy veren müslüman halkımızın gururunu kırmayarak, yaklaştırmamız gerekirken uzaklaştırmayarak!

Yani AKP’ne verilen oyların “Deccal’e hayır; Mehdî’ye evet” demek olduğunu, bu oyların asıl sahibinin Büyük Doğu – İbda olduğunu unutmayarak! İslâmcılığı AKP'nin, Antiemperyalistliği Ulusalcıların tekelinden alarak!..

(http://mustafasaka.blogspot.com ;dan iktibas edilmistir.)

2008-04-12T13:54:00.000-07:00

POLİTİK VARİDAT

«(...) 80 yıl önce bütün silah arkadaşlarını, müttefiklerini tasfiye ederek iktidarı ele geçiren, bugüne kadar da kesintisiz-tavizsiz bir tasfiye mekanizması işleterek hiçbir iç dinamikle iktidarı paylaşmaya yanaşmayan bir militer yapılanma, bugün ilk defa çok ciddi olarak dış dinamikler tarafından tasfiye edilmek tehlikesiyle karşı karşıya gelmiş bulunuyor.

Bugüne kadarki varlığını dünyanın iki kutuplu soğuk savaş şartlarına borçlu olan bu yapılanmanın, “aslında değişen bir şey yok, bugün de AB-ABD kutupları var, (...) YDD-Rusya/Çin/Kore var” diye düşünebilmesi ve bu taraflar arasında oynayarak eskisi gibi ayakta kalacağını zannedebilmesi için aklını yitirmiş olması lazım.

Eski hâl muhâl!

AB-ABD-İsrail’in, yani YDD’nin tasfiye hedefleri arasında Türk militarizmi de var.

(…) Türkiye AB kapısına bağlanacak (Dikkat: İçeri alınmayacak, kapıya bağlanacak!)

ABD ve İsrail, AB ile olan çelişkilerinin-çatışmalarının Türkiye ayağını, bu “kapıya bağlama” operasyonuna destek vererek aşacaklar.

(…) Militer yapılanma ise, kronik allerjisi sebebiyle Erbakan’ın ve Yazıcıoğlu’nun partilerine yaklaşamayacağı için bütün sermayesini Devlet Bahçeli ile Doğu Perinçek’e yatırmak zorunda kalacak; söylemeye bile gerek yok, kaybedecek; tasfiye edilmekle kalmayacak, maymun edilecek!

Türkiye, “hadi aslanım Irak’a model olacaksın” gazına gelip Amerika’nın yanında savaşa girer ve Saddam devrilirse, Türkiye Irak’a değil, Saddam sonrasının 3 parçaya bölünmüş Irak’ı kaçınılmaz olarak Türkiye’ye model olacak. Kıbrıs zaten AB’ye gidecek. Ege’de yeni sınırları AB belirleyecek. Buna mukabil Türk askeri de ABD’nin en ucuz paralı askeri olacak.

Bu senaryo bir komplo teorisi, bir hezeyan toptancılığı değil.

Peki elan iktidarı elinde tutan “Militer Yapılanma” ne yapacak? Halkıyla paylaşmadığı iktidarı altın tepsi içinde dış güçlere teslim mi edecek? Yoksa nasıl bir varoluş belirtecek? Tabloyu doğru okuyabilecek mi? Kendi içinde bir arınmaya gidebilecek mi? Yapı içinde örgütlü oldukları öteden beri rivayet edilen “Ovacılar” meselâ, yukarıya doğru uzanıp “Sebâtiler”i indirebilecekler mi? Halihazırda içeriye çevrili olan namluları gerçek düşmana çevirebilecekler mi? YDD’yi aşabilmek için yeni bir DD gerektiğini idrak edebilecekler mi? Emaneti sahibine taşıyabilecekler mi? Tasfiyeciliği tasfiye edebilecekler mi?» (17.7.2002, Dost Strateji)

AKP henüz iktidar olmadan önce, 3 Kasım 2002 seçimlerinden üç ay önce, 17 Temmuz 2002 tarihli “Tasfiyeciliğin Tasfiyesi” başlıklı bu makale gibi onlarcası ile Akademya ve Dost Strateji’de ve 59 haftadır da Baran’da aktüel, edebî, felsefî, mitolojik, etimolojik fasılları ve hatta masalları vesile ederek yukarıdaki ve aşağıdaki tesbitleri güncelleştiriyoruz her hafta bu köşede:

«Derin Dilemmâ... Bundan böyle bu köşede, hadiseleri İBDA perspektifinden ve BARAN’a yakışır bir şekilde değerlendirmeye çalışırken, bazı karelere düşmanın gözüyle de bakmayı ihmâl etmeyeceğiz... Köşemizin adı bu sebeple “Dilemmâ”... Dilemmâ: Kıyâs-ı mukassim; iki taraflı akıl yürütme... Dilemmâ’nın “açmaz, çıkmaz, çelişki, ikilem, zor durum” gibi olumsuz mânânaları ise, nefs ve şeytan hükmündeki düşmanın olsun.

(...) Resmî hukuka rağmen, neredeyse herkesin kendi hukuku var Türkiye’de; ve her bir fert, gücü nisbetinde kendini devlet zannedebiliyor, devlet gibi davranabiliyor. Bu durum, adı konulmamış bir “iç savaş hâli” ile izah edilebilir.

(...) “Gayesine ermemiş savaş, bitmemiş demektir”! Gayesine ermemiş olan “Kurtuluş Savaşı”, Anadolu’da, adı konulmamış bir iç savaş hâlinde hep sürdü, sürüyor. Derin devlet ve meşrûiyet tartışmalarını bu yüzden abes buluyoruz!

(…) Anadolu Kıtası’nda dış güçlersiz bir iç savaş da düşünülemez; çok kanlı bir hesaplaşma, çok derin bir altüst oluş, çok çetin bir herc-ü merc yaşanacaktır! Asker ve sivil kurumlardaki yerli “para-yan” örgütlenmelerin “istiklâl ve meşrûiyet” diye bir kaygıları varsa şâyet; yapılması gereken ilk iş, “Kemalist İdeoloji”den kurtulmaktır!

(...) asker ve polis de dahil, haydi hep birlikte “bu işin satrancını bilen”den satranç öğrenmeye!» (11 Şubat 2007, Baran Dergisi 6. Sayı)

“Bu işin satrancını bilen”?!

«Böyle bir fikir ve aksiyon odağının mânâsı, tıpkı İmâm-ı Rabbânî Hazretleri’nin şu ölçülendirmesine benzer: Müceddid o zâttır ki, o müddet içinde ümmete her ne gibi feyz vâridatı gelirse, onun vasıtası ile gelir. İsterse o vaktin kutubları, evtadı, ebdali, nücebası bulunsun!» (S. Mirzabeyoğlu, Büyük Muztaribler C.4, s.25)

Telegram işkencesi yaparak Kemalizm’in felsefesini yazdırmaya kalkacaklarına, “bu işin satrancı”nı öğrenmeye baksaydılar İbda Mimarı Salih Mirzabeyoğlu’ndan, bizim buradan gördüğümüzü onlar oradan çok daha iyi görür, tasfiyeciliği çoktan tasfiye edebilirdiler ve emaneti sahibine taşıyabilirdiler, tarihin şeref listesinde yerlerini alabilirdiler.

Eski Büyük Doğucu Cumhurbaşkanı ile Başbakan, AKP, Millî Görüş, Ülkücüler, PKK ve sâir yapılanmalar için de geçerli bu talihsiz gerçek!

Bıçak üstünde şimdi her biri; jilet sırtında salyangoz...

Adım atacak durumda değiller; ilerlemek veya durmak imkânları da yok; bir adım gerisi bile yok!

Mustafa Saka

(30 Mart 2007, Baran Dergisi 65. Sayı)

2008-04-12T13:21:00.000-07:00

“Avanak Müslüman Avı”nda İkinci Perde:

“GAZİ PAŞA’NIN 1919 İRADESİ!”

TC Devleti “çelik çekirdeği” –ki artık bu, ne kadar “çelik” ve en önemlisi “tek” parça, tetkike muhtaçdır-, ‘90’li senelerden itibaren “savunma stratejisi”ne geçmiş ve “ilişkili” oldukları eliyle savunma propagandasına başlamıştır. Bunun sebebi, 1950’lerden beri kendisinin “hamiliğini” üstlenen, Ordusundan, Emniyetine, Gizli Servisine, orada kullandığı makine ve teçhizatına kadar her şeyini veren ve kuran Amerika’nın, kendi planları içerisinde katı-laik, katı-oligarşik, katı-faşist, katı-devletçi bir devlet yapısına izin vermeyeceğinin ortaya çıkmasıdır. Amerikanın planları (ki onlar da “taktik-günlük hamle” noktasında değişse de umumi stratejisi açısından değişmiyor, değişmez.) bu makalenin mevzusu değil, mevzumuz bu stratejiye karşı TC Devletinin “çelik çekirdeği”nin geliştirdiği savunma hamleleri…

Şunu hemen söylemek lazım: Bugün gerçekleşen hadiseler, eğer hayat sürüyor olsa idi, Turgut Özal devrinde gerçekleşecek ve yaşadığımız ve yaşanacak olan hadiseler belki şimdiye kadar bitmiş veya bitmek üzere olacaktı, ama TÖ’nun ölümü, Amerikanın planlarını da geciktirdi, TC’nin yaşam süresini de arttırdı. Eğer TÖ yaşasaydı, bugünkü AKP denilen partinin ortaya ÇIKARTILMASI kimsenin aklına bile gelmeyecekti; bu partinin “lider kadrosu” denilenler belki hâlâ milletin kanalizasyon işlerinin kolaylaştırılması, iyileştirilmesi ile belki yabancı ama “İslâmî” bir bankanın felanca bölümünün sıradan bir müdürü olmakla iştigal ediyor olacaklardı! Ama, TÖ’nun yarım bıraktığı İHANETİ tamamlamak bunlara NASİPMİŞ demekki!

Evet bir İHANET ortada, ama kime ve neden?

İşte bu sual, TC çelik çekirdeğinin “savunma stratejisinin” temelini oluşturmakta…

Buna göre, AKP hükümeti ve zihniyeti, apaçık bir ihanet içindedir, devleti ABD’nin boyunduruğu altına sokmuştur, iktisadi pozisyonu tamamen borçlu vaziyete getirmiştir, devletin bütün varlıklarını yabancılara satmaktadır, cumhuriyetin temel direği Ordu ile uğraşmakta, onu yıpratmaya çalışmaktadır, Emniyet güçlerini (ve diğer bürokrasiyi) kendi adamlarıyla-zihniyetiyle ve tabiî ki yandaşı olan “Pensilvanya Cemaati”nin (yani Fetulah Gülen’in) adamlariyle doldurmakta, kadrolaşmakta, bu kadroyla da hem Emniyetdeki hem de Ordudaki “vatanseverlere” pres tatbik edip sindirmeye çalışmaktadır!

Bu, böyle midir peki? Böyledir elbette ve bunda şüphe yoktur ve maddeleştirelim ki, daha net, daha berrak, “beyan eylemiş” olalım:

Bir: AMA, bütün bunlardan, BİZE NE?! Biz, yani, 80 milyonluk HALK, 80 senedir zaten bütün bunları yaşamıyor muyuz, inançlarımıza baskı tatbik edilmiyor mu, biraz sesini çıkaranı fişleyip, mahkemeye sevkedip “at içeri, çıkmak için uğraşsın” diyerek zindanlarda tutmuyorlar mı? İki: İşte, İbda Mimarı Salih Mirzabeyoğlu! Adana DGM tarafından “soruşturmaya mahal yoktur” diye kapatılan bir dosyanın “hiçbir lehde ve aleyhde hareket” olmamasına rağmen İstanbul DGM tarafından tekrar açılması ile tutuklanmış, ardından da İDAMA mahkum edilmemiş miydi!? Ne eline bir silah almış, ne bu şekil bir emir vermiş, elinde kalemi olan ve 50 kusur kitap yazmış bir fikir adamı hem idama mahkum edilmiş hem de “KEMALİZMİN FELSEFESİNİ KURMASI” için TELEGRAM denilen işkence metoduna neredeyse 10 senedir muhatap kılınmamış mıdır!?

Bu böyle!

Senelerdir söylediğimiz bir husus vardır ve hâlâ da capcanlı devam etmektedir: Şu an etrafı kaplayan “hainsiniz… asıl siz hainsiniz” tartışmaları, gideceğini gören ve ona göre tavır geliştiren TC çelik çekirdeği ile, gelmek için çırpınan “Pensilvanya cemaati-AKP”nin KAYIKÇI KAVGASIDIR ve işin aslıyla bunlar “canbaza bak!” misali halkı kendi yanlarına çekmek için çeşitli “enstürümanları” kullanmaktadırlar ve bu şekilde gücünü “diğerine” kabule zorlamaktadırlar; 1) şunu bilmek gerekir ki, bunlar bir noktada, muhtelif tavizleri kopardıkdan sonra anlaşacaktır, 2) ardından “canbaza bak!” diye gaza! getirdiklerinin üzerine BİRLİKTE yürüyeceklerdir!

Şu aşamada zaten, “çelik çekirdek”in, “Pensilvanya cemaati-AKP”nin KARARLI bir şekilde üzerlerine gelmesine ve “bazı şeyleri” yapmaya zorlamasına rağmen kılını bile kıpırdatamaması çok şeyleri anlatmaktadır. Şunu bilin ki, (maddeleştirelim) 1) yok Sarıkız darbe planıymış, yok Ayışığı darbe planıymış yok bilmemneymiş , “Pensilvanya Cemaati-AKP”, bu “proje’lerin bir an önce hayata geçmesini beklemektedir! 2) Geçtiklerinde, hem kendi “kadroları’ hem de “canbaza bak!”a kalan halkı da yanına alıp, 80 senedir milletin ensesinde boza pişiren FAŞİST OLİGARŞİK YAPIYI yerle yeksan etmeyi ummaktadırlar ki, bunda da haksız değiller! 3) 22 Temmuz seçimleri ile birlikte başlayan AKP’deki “dini özgürlükler söylemi”, artık köşeye iyice sıkıştırılmış bulunan bu yapının bekledikleri hamleyi yapma zamanının geldiğine inandıklarından, halkı yanlarına çekmenin “haklı” zemini için ortaya çıkmıştır, dense hatalı olmaz herhalde! 4) Ve en önemlisi, “Ergenekon Terör örgütü” üzerine yapılan (ve “adam tanıma” maksadlı olduğu, birbirleriyle hasım olanların bile aynı dosya içine sokulmasından belli olan) operasyon da bunun için ve biz bu noktada 1999 yılında Metris’den yükselen şu yakarışı görüyoruz: “YA RABBİ! KAFİRLERİ HAREKETİMİZİN LEHİNE OLACAK ŞEKİLDE BİRBİRİNE K-I-R-D-I-R!” Aziz, Sabur, Latif, Bedi ve Muntakiym olan Allah, bu duayı şu son senelerde yaşadıklarımızla gerçekleştiriyor, desek haddi aşmış olmayız inşaallah!

“Pensilwanya cemaati-AKP” ortaklığının yaptıkları bunlar; ya karşı grubun yaptıkları!? Bu noktada, söylenecek çok laf var!

80 senedir Müslümanların ensesinde boza pişiren “yapı”, gidici olduğunu gördüğünden, “ortak değerler”, “ortak düşmanlar” lafları ile stratejisini geliştirmeye başlamış ve bunun için de kuzu postuna giyinmiş kurt hüviyetine bürünmüştür. Ve dikkat, taktik hamlelerin başlatılma tarihi, 1999 sonu-2000’in başıdır! Bu tarih, İbda’nın “Metris Hamlesi”nin hemen ardıdır! ’99 boyunca hop oturup hop kalkan bahsettiğimiz iki grub, “olmadı işte olmadı,İislâm devrimi olmadı işte!” diye adeta çocukça sevinerek tekrar eski frekansda ve hatta İbda Mimarı’nın Telegram işkencesiyle “robotlaştırılmak” için Kartal Cezaevi’ne konulmasından da hız alarak daha farklı taktikler geliştirmişlerdir.

Bu taktik hamlelerden biri, “SABATAYİST AVCILIĞI”dır; bilfiil içinde bulunduğum, hamiliğini de üstlendiğim bir “yapı” ile, Müslümanların “büyük” bellediği kimi zatlara karşı “Sabataydir; bu da İslâmın yahudi tesirinde olduğunu gösterir” yollu propagandalarına an be an cevaplarla mücadele ederek, Müslümanları “Gazi Paşa” ama asla “Atatürk” olarak isimlendirilmeyen ve “SEMBOL” haline getirilmeye çalışılan zatın etrafında “Amerikan ve Yahudi emperyalizmine karşı kenetleme” planı güden şizofrenik bir profesör ile ondan arta kalır yanı olmayan bir “araştırmacı gasteci”nin planlarını bozguna uğratdık, desek abartı olmaz! Maddeleştirelim:

1) “Sabataycı kimliğe” herhaliyle uymasına rağmen, bir türlü “Gazi Paşa”ya toz kondurmayan bu iki şizofren, “Gazi Paşa”nın aslında bağımsızlıkçı, antiemperyalist olduğunu, ama bir türlü etrafından tasfiye edemediği İttihatçılar ve Masonların kumpasında bunaldığını, hatalı hareketlerinin de bundan ortaya çıktığını vs. söyleyerek, 2) bütün “kabahatı”, “Sabatayistlerin kurduğu İttihatçı geleneğe” yüklemeye çalışıyorlardı. Ama bunda da bir noktaya kadar başarılı olduklarını kabul etmek gerekir; 3) “Kadiri nisbetli” bazı cemaatlerin, “Gazi Paşa… Mustafa Kemal Paşa… 1919 ŞARTLARI” laflarıyla, bütün kabahati “Sağır İsmet”e, Masonlara, Sabataylara atarak, “Gazi Paşa’nın 1919 iradesi” laflarına başlamaları, 4) o toz duman içinde bu şizofrenlerin başarı hanesine yazılsa yeridir! Aziz Karaca imzalı bir yazıda, 1919 ile şimdinin “şartları” karsılaştırılmakta ve “Soroscular’ın yeni bir Mustafa Kemal çıkmaması için uğraştıklarından… 1919’daki iradeden…” vs. bahsedilmekte!

O yazıya ve “1919 İradesi”nden bahseden yazılara dikkat edildiğinde görülecektir ki, -maddeleştirelim tekrar- 1) önemli olan ne “1919” ne “1919 şartları”; önemli olan sadece ve sadece “Gazi Paşa”! “Gazi Paşa”, TEKRAR SEMBOL haline getirilmeye çalışılmakta ve 2) ne acıdır ki, 80 senedir Müslümanların ensesinde boza pişiren Kemalistlerin “oyununa” da bazı cemaatler ve grublar gelmektedir.

“Parola: Vatan; işareti: Namus” diyerek “1919 şartları”na dikkat çeken ve bunu da sloganlaştıran, geçtiğimiz senelerde vefat eden Atila İlhan’dır ki kuvvetle muhtemel Avdeti kökenli, “antiemperyalist Gazi Paşa’cı”, üstelik bir de “solcu” olan biridir, bu slogan etrafında bir kitap dizisinin yönetmenliğini yaparken, “Yarın Dergisi”ni de “çocuklar durum böyle böyle” diyerek davet ettiğini ve onların da buna icabet ettiğini söylemektedir ki, “1919 iradesi’ciler”in ne mal olduklarını ve hangi “kirli tezgah”ı planladıklarını buradan anlamak gerekir. “Yarın” denilen grubun kökeni “Hizbullah”dır! Bu derginin cemaziyulevvelinden bahsedecek olursak, bunlar 1990’ların “Tevhid Dergisi”ne dayanır; ve bu dergide, 1991’in o sımsıcak günlerinde, İbda Mimarı ve bağlıları, bir başka “vatansever ve Gazi Paşa’cı” Mehmet Ağar tarafından işkenceye çekilirken, şizofren profesörü sayfalarında ağırlamışlar ve “Necip Fazıl, Kemal’in İslâmcılar arasındaki ajanıdır!” gibi laflar söyleyerek, söyleterek HAİNLİKLERİNİ ortaya koymuşlardır birlikte! O dönem, “Gazi Paşa” yok, “Kemal” vardır şizofren profesörün nazarında; konuştuğu dergi “Hizbullahi” bir dergidir, “Atatürk”ü medhetmek biraz “zordur” o sayfalarda o zamanlarda ve o zamanlar şizofren profesörün nazarında ZATEN Atatürk, “Gazi Paşa” değil, “Kemal” veya “Kemal Paşa”dır ve “Aydınlanmayı yarıda bırakmış”tır, bilinen tabirle “gardrop devrimcisidir” ve tabiatiyla “Kemal’in ajanı” lafı damga niyetine kullanılmaktadır. Ve dikkat edin, 27 Mayıs’ın öğrenci liderlerinden, 9 Martçı Baasçı Faşist-Oligarşik ve elbette kapkaraLaik ve muazzam İslâm düşmanı hareketinin de köşesinden de olsa içinde bulunan “planlamacı’sı” şizofren profesör ile dünün “İrancı’sı”, “Hizbullahçı’sı” demek ki gün geliyor “GAZİ PAŞA’NIN 1919 İRADESİ”nde payda olabiliyorlarmış!

Bakın o günlerde, yayınlanan bir kitabında – o esnada “kürtçü laik” Yeni ülke gazetesinin de yayın danışmanıdır- neler söylemektedir:

“-Mustafa Kemal, yirminci yüzyıl Türk politikacıları içinde en temkinlisi ve ufku en dar olanlarından birisidir; yönetime gelmesinde, yorgun ve yenilgiye alışmış yenikçi Türk halkının psikolojisine uygun düşmesinin ayrı bir ağırlığı olduğunu düşünüyorum. Misak-ı Milli, Kemal Paşa’ya ve Kemal Tahir’in romanının adıyla, “yorgun savaşçı” bir kütleye uygun düşüyor. Türklük, Kemalizm’in Misak-ı Milli ilkesini terk etmek zorunluluğunu duyuyor. Yayılmacı bir Türklük geliyor. Tarih Kemal’in yerine Enver’i ön plana çıkarmak üzeredir.”

Laflara bakın! Maddeleştirelim: 1) “Yenikçi Türk halkı” denilerek yapılan hakareti görmezlikten gelelim; 2) ama “Türk halkı”nın MK’nin yönetime gelmesine sanki rıza gösterdiğini ima eden ve üstelik de “Kemalizmin Misak-i Millisi”ni kabul ettiğini iddia eden satırlara bakalım. “Kemalizmin Türk insanı” denilmesi, “Kürtçü-Laik” Yeni Ülke gazetesi “modunda” bir “bölücülük” yapılarak, Anadolu müslümanlarını ırki şubelere bölmek bir yana, “Başkan Apo” diyeceği ve “Kürtçü 28 Şubat için Başkan Apo’nun yanındaydım!” laflarının girizgahı-peşrevi olsa gerek, geçelim. Evet, son Osmanlı Meclisi’nin kapatılmadan hemen önce ve “nefes almak için durulacak duraklar” manasına kabul ettiği ve Anadolu insanının uğrunda can verdiği Misak-i Milli ile, MK’in anladığı Misak-i Milli arasında FARK vardır; birincisinde, Musul vardır, Batum vardır, Halep vardır, Batı Trakya vardır, ama ikincisinde “Musul için kan dökmeye değmez, Batı Trakya için hiç uğraşmayın, basın (Lozan’da) imzayı gelin!” gibi bir emir sebebiyle hiçbiri yoktur!

Peki bu emri kim vermiştir? “1919 iradesi”nin sahibi, “antiemperyalist Gazi Paşa Hazretleri”!!!

Hiçbirşey olmasa bile, sadece ve sadece şu yukarıda naklettiğimiz cümle, “GAZİ PAŞA’NIN 1919 İRADESİ”nin, kelime oyunu yapalım, “irade” değil de İDARE İŞİ olduğunu göstermeye yeter! Kimi? Tıpkı “Sabatayist Avcılığı” ile birtakım din büyükleri “sabatayist” ithamına maruz bırakılarak, savunmasız, güçsüz, iradesiz, kendine güvensiz bırakılmaya çalışılıp, “etrafı Masonlar ve Sabataylarca çevrilmis ve nihayetinde de Mason doktorlarca yanlış tedaviye tabi tutulup öldürülmüş Gazi Paşa”nın etrafında birleştirilmeye çalışılan “kimler” ise işte onları “idare etmenin” cicili bicili bir ambalajıdır “1919 İradesi” lafi!

Anlatabilme kolaylığı açısından maddeleştirelim: 1) “1919 İradesi” demek, BU MİLLETE HAKARETDİR! İki: Koskoca milli mücadeleyi TEK ADAM’a bağlamak demektir! 3) Tamam, şizofren professor ve mevta –muhtemel- avdeti şair, sol bir gelenekden geldiklerinden “liderleri putlaştırrmaya” demesek bile “dikta-törlük”e alışıktır, yatkındır, meyyaldir ve zaten 9 Mart’da başarsalardı bu memleketde kurulacak olan sehpalardan millet olarak bunu “idrak” edecektik. 4) Bu ifade, “Gazi Paşa’nın 1919 İradesi”, bu milletin, 1919’a kadar, tam tarih verelim 19 Mayıs 1919’a kadar yan gelip yattığını söylemek demektir ki, tek kelime ile ayıptır ve yazıktır ve dahi günahdır! Açın “İnkılap Tarihi” bile olsa tarih kitaplarını ve okuyun o tarihe kadarki MİLLİ İRADEYİ! Ne “Gazi Paşa’nın 1919 İradesi” yahu! Eğer, sonradan sürüm sürüm süründürdüğü, sehpayı gösterip korkutmaya çalıştığı Karabekir Paşa olmasa, o refere etmese, Erzurum Kongresi’ne bile katılamayacak biridir o tarihlerde, “Gazi Paşa”!.. 1) BİLMEYENLER ÖĞRENSİNLER, milli mücadelenin rotasını çizen İRADE, Erzurum Kongresinde tecelli etmiştir, bu kongreye Karabekir Paşa’nın refere etmesiyle ve bir kişinin de yerini vermesiyle son anda katılmıştır “Gazi Paşa”; 2) sonradan en yakın adamları olacakların “Amerikan Mandası” isteyecekleri ve tamamen bu tartışmanın ısrarlı oturumlarına sahne olan Sivas Kongresi, aslıyla milli mücadeleye fazladan bir şey katmayan, Erzurum Kongresi’nin tekrarı ama “Gazi Paşa”nın kontrolündeki bir kongredir ve önemi de sadece ve sadece bu noktadadır! Ve 3) “Gazi Paşa’nın 1919 İradesi” diyenler, Karabekir Paşa’ya yazdığı bir mektubda “ŞU AMERİKALILAR MANDA MESELESINI KABUL ETSE DE KURTULSAK!” dediğini nereye koyacaklardır, buyrun onların problematiği bu olsun! Bu noktada da şu ortaya çıkıyor, eğer “1919 iradesi” vurgusu, “Gazi Paşa”ya “milletin iradesini temsil ettiği” için nispet ediliyorsa, Sivas Kongresindeki “manda lafları” ile Karabekir Paşa’ya yazılan yukarıdaki cümleye bakarsak, “Gazi Paşa’nın iradesi” ile “milletin iradesi” FARKLIDIR!

BİLMEYENLER ÖĞRENSİNLER yine, “Gazi Paşa”, 1919’a gelirken, hiçde öyle “gazilik” felan gibi rütbeleri alacak işlerle ilgilenmiyor, hatta kafasının uzağından bile geçirmiyordu, desek yeridir. “Gazi Paşa”, 1918 yılı boyunca parti-pırtı işleri ile, hükümeti kimin kurması gerekliliği üzerine sağa-sola mektublar yazmakla meşguldü. Hatta şöyle diyelim, Ahmet İzzet Paşa’nın bir hükümet kurması gerektiğini ve kendisinin Harbiye Naziri olarak ve isim verdiği arkadaşlarının da işaretlediği nazırlıklarda vazifelendirilmesini bir mektubunda “arz etmiş” ve bu hükümet kendisi hariç aynen kurulmuştur! Bu hükümetin “ateşkes imzalamak için uğraşması” gerektiğinden de bahsederdi o mektubunda ki, (işte onun “İttihatçı aleyhtarı” olarak tanınmasına sebeb olan “unsur” budur; İT’ciler “barış” lafını duyunca çok kızıyorlardı ve hatta kendi tetikçilerinden Yakub Cemil’i bile bu sebeble idam etmişlerdir), işte bu hükümet, Anadolunun işgal edilmesine (7. maddesi nedeniyle) sebeb olan Mondros Mütarekenamesi’ni imzalamıştır! “Gazi Paşa’nın 1919 İradesi”nden bahsedenler, “Gazi Paşa’nın 1918 iradesi”nden habersiz midirler acaba!? Bir de bir “Sultan” ile evlenmeyi ve Hanedana dahil olmayı planlamaktadır “Gazi Paşa’nın 1918 iradesi”… Hatta bir ara, hükümetden memnun değildir, ne kadar “arz ederim”li mektublar yazmış olsa da kale alınmıyor hissine kapılır, DARBE PLANI yapar, hükümeti devirecektir kısaca! Önemlidir, 1) O kadar meşguldür ki bu “tür” işlerle, Karabekir Paşa’nın kendisini Anadolu’ya davetine, “işlerim düzelince gelirim” diye baştan savma bir red cevabı bile verir! Ve 2) Karabekir’in aynı davetine İsmet Paşa “umutsuz durum” diyerek karşı çıkmıştır ve 3) ne gariptir ki, Anadoluya gitmemek için uğraşanlar sonradan “Tek Adam” ve “İkinci Adam” olmuşken, onları refere eden adam ise “İstenmeyen Adam” oluvermiştir!

Şu “1919 şartları ve iradesi” lafı, bir devirler, Müslümanların önüne zoka olarak sürülen “1921 anayasası”na da benziyor; hani orada “TC, bir İslâm devletidir” diyormuş ya… Bizim “legal siyasiler” de, ki, bunun başında, yine bir Avdeti olan ve 9 Mart’ın içinde bulunurken saf değiştirip 12 Mart’ı yapan Muhsin Batur’un ta İsviçrelere kadar gidip, “gel, makamına geç, kimse sana dokunamaz” güvencesi vererek getirdiği Zat bulunmaktadır ve “getirilme sebebine” uygun davranış olarak “bu devleti, cumhuriyeti müslümanlar kurdu aziz kardeşlerim, ama sonradan masonlar, batı klüpçüler ele geçirdi, şimdi biz yine onu eski haline getireceğiz ve hatta yaşasaydı, Atatürk bile bizden olurdu” demeye başlamıştır, kısaca, “SİYASİ YELPAZEYE MÜSLÜMANLARI PERÇİNLEME HAREKATI”nın eski bir “oyunu”dur bu “1921 Anayasa’cılığı”…

Şu husus da önemlidir: “Gazi Paşa’nın 1919 İradesi” ve “1919 şartları” lafları, BİZİM sözlerimiz değildir; bunlar İSLÂM’IN YANINDAN BİLE GEÇMEYECEK OLANLARIN laflarıdır ve “irade”den kasıt “KANLA İRFANLA KURDUK BİZ BU CUMHURIYETİ” mısralarında gizlidir; “1919 şartları”ndan kasıt da bu “irade” ile kurdukları devletlerinin “darboğazı”nı işaretliyor… Başta dedik: İYİ DE BİZE NE?

Şu andaki kapışma, “Pensilvanya cemaati-AKP” ile “Çelik Çekirdek” arasındaki kayıkçı kavgasıdır ve BİZİ İLGİLENDİRMEMEKTEDİR…

Bizi ilgilendiren şudur: Bu kavgayı “Ya Rabbi! Kafirleri hareketimiz lehine olacak şekilde birbirine kırdır!” duasının bereketi ve kabulü noktasında ZEVKLE seyrediyor, birbirlerini yemelerini ve birbirleri hakkında söylediklerini “el-hak doğrudur!” diye cevaplıyor ve kendi GEMİMİZİ YÜRÜTÜYORUZ! İki tarafın da bu memleketin hayrına düşünmediğini, kendi çıkarları için mücadele ettiklerini biliyoruz ve bekliyoruz DİMDİK VE S A P M A D A N DURARAK, çayımızı içmeye, sohbet etmeye ve “n’olcak bu memleketin hali” sorusunun cevabını MAKAMINDAN ALMAK İSTEYECEK OLANLARI bekliyoruz…

Bir nokta daha…

Şizofren professor, yukarıda iktibas yaptığımız yazısında “Yayılmacı bir Türklük geliyor. Tarih Kemal’in yerine Enver’i ön plana çıkarmak üzeredir” diyor… “Yayılmacı Türklük” dediği, “emperyal vizyon” ve bunun içinde –kendi ifadesiyle- “ufku dar” olan “Kemal Paşa” YOK! Kim var? Enver Paşa! Bu kim? İttifak ile kabul edildiği üzre, “ÜÇ BEYİNSİZ”lerin en hayalperest ve en tehlikelisi! Bugünkülerin, en son şu kara harekâtında görüldüğü üzre, “TSK en kara kış ikliminde bile harekât yapabilecek güce sahiptir ve bunu da göstermiştir” demek için üç aylık eğitimli, daha ana kuzusu kıvamındaki askerleri gerilla tarafından biçilme ve donma riskine atmalarının öncüsü yani, “vatandaşın Memedi çoooookk!”un ilk tertipcisi biri! Bırakın bunları, Yakup Cemil, Yenibahceli Şükrü, Süleyman Askeri gibi “tetikçileri” ile Sultan Abdulhamid Hanı iktidardan indiren ve memleketi savaşlara ve açlığa mahkum eden ve ardından da bu savaşlarda “Memedleri” kıtır kıtır kestiren BÜYÜK HAYALPEREST! (Geçtiğimiz senelerde bir asker eskisinin lafı vardı, “Galiçya’da, Yemen’de ne işimiz vardı?” diye, bu meyanda kabulümüzdür! Bu büyük hayalperest Enver Paşa’ya kalsa, Afganistan’a, İran’a da ordu sevkedecektik!) şizofren professor ve ondan arta kalmayan “gasteci”, serde olan “teşkilatçılık” veya “teşkilat-ı mahsusa özentiliği” sebebiyle, işte “Kemal”i safdışı bırakıp, yerine “Enver’i” yerleştirmeye çalışıyorlar! Sebeb? Enver, Almanyanın “Doğu’ya doğru!” siyasetinin en hayalpereset ve en candan destekçisidir ve dikkat ediniz, Osmanlı’nın Avrupadaki topraklar üzerinde hiç uğraşmaz, devamlı ortadoğu ve en fazla da Asya ile ilgilenir. Baştan itibaren Osmanlının Avrupa ile alakası olmadığını, “misyonun” Asya ile alakalı olduğunu kabul eder ve en önemlisi, şizofren professorun kopya çektiği üzre Türkler arasında bir birlik sevdasındadır, bu da şizofren professorün –güncelleyerek söylediği- “DOĞU BİRLİĞİ” dediği nesne ile aynıdır. Bu, Avcıoğlu’ndan itibaren gerek Galiyevist gerek Marksist ve –ne demekse- “Kemalist Sol”un “ideolojik duruşu”nu gösterir: Bütün hesap, Doğu üzerine. Rahmetli Üstadımız Necip Fazıl’ın dediği “Solcular benim İdeolocya Örgüsü’nden, kendilerine ideolocya devşiriyorlar!” dediği husus bu olsa gerek; ama her kopya gibi, hatalı, sahte: Necip Fazıl’da “doğu” bir fikir’dir, bir remz’dir, bunlarda ise “madde”!

Mamafih ortada olan şudur: Bugün gerek ABD’nin ve Londra’nın gerek buradaki sacayakları “Pensilvanya cemaati ve AKP”nin ve gerek karşıtlarının ortak noktası, telaffuz ettikleri “BÜYÜK DOĞU” veya “DOĞU BİRLİĞİ”dir ki bu da eski Osmanlı Devleti’nin, reforme edilmiş halidir! Yapılan, İbda’nın “BÜYÜK DOĞU DEVLETİ-BAŞYÜCELİK DEVLETİ”nin SAHTESİNİN iktidara getirilmesidir kısaca; bu o kadar açıktır ki, bu “Ulusalcı” veya “Pensilvanya cemaati-AKP”nin veyahut onlara tabi olmuşların, mesela kendinden menkul bir “Bosna hakanlığı” sözkonusu olan bir “gasteci”, geçtiğimiz ay kaleme aldığı yazısında onca “devlet projeleri”ni sayar, artık ahı gitmiş vahı kalmış “görüş”leri bile “proje” olarak dile getirirken “BOP”un Türkiye’ye takdimi esnasında, yazı yazdığı gazete de bile “BOP, aslında Üstad Necip Fazıl’ın Büyük Doğu İdeali’ne benziyor ve şimdi iktidarda olan (AKP) partinin kadroları onun talebeleri” diye yazılmışken, işte o yazdığı “projeler” yazısında “BAŞYÜCELİK DEVLETİ-BÜYÜK DOĞU DEVLETİ”nin lafını bile etmez!!!

ÇÜNKÜ BİZ GÜÇLÜYÜZ!

ÇÜNKÜ BİZ GELİYORUZ!

ÇÜNKÜ ENGELLEYEMİYORLAR VE SAHTELERİYLE İNSANIMIZI ÇALMAYA ÇALIŞIYORLAR!

Ne kadar uğraşırlarsa uğrasınlar, “hamam oğlanı”na dönmüşleri tekrar “BİRLİK SEMBOLU” haline getirmeye çalışsalar da, “1919 İradesi” diye milletimizin ruhuna oynamaya kalkışsalar da “kanla irfanla kurdukları cumhuriyet”leri etrafında kenetleme çabaları başarısız kalacaktır! Niye? Çünkü BİZ İSTEMİYORUZ VE BU OYUNDA Y O K U Z !

Gerçekten vatanı mı düşünüyorsun, gerçekten anti-emperyalist misin, gerçekten anti-siyonist misin! O halde buyur, BÜYÜK DOĞU DEVLETİ-BAŞYÜCELİK DEVLETİ FİKRİNE gel!

Gelmezseniz, biz zaten gelmiyor ve –“Gazi Paşa’nın 1919 İradesi” laflarıyla düştüğünüz halleri, birbirinize olan husumeti, “KAFİRLERİ BİRBİRİNE KIRDIR” duasının tatbikati olarak, hikmetle, dehşetle, hayretle ve haşyetle ZEVK içinde seyrediyoruz! Nasıl olsa, şimdi gelmeseniz bile, yakında sürüne sürüne geleceksiniz! Söylemedi demeyin! Çünkü bu oyun bizsiz kurulmaz, oynanmaz ve bitmez!

Salih Demirci

(Furkan Dergisi, Mart 2008)

2007-07-29T01:45:00.000-07:00

SEÇİM NEYİ ZORLUYOR?
-Temmuz'dan Kasım'a-

Dr. Latif DENİZCİ

(Bu makale FURKAN Dergisi'nin Temmuz 2007 tarihli nüshasında yayınlanmıştır.)

Türkiye 22 Temmuz'da seçime gidiyor. Buna "erken" seçim ne kadar denilir bilinmez ama, "mecbur" seçim olduğu şüphe götürmez... "Mecburiyet" ise, siyaset alanındaki resmi-gayrî resmi kurumların içine düştükleri bir açmazdan kaynaklanıyor... Cumhurbaşkanının seçilememesi, genel seçimi vaktinden biraz az evvelen alınmasına sebeb oldu; peki cumhurbaşkanı niye seçilemedi?.. Bunun cevabı, seçimlerin akibetini de ortaya koyacağı gibi, bu akibetinin akibetini de ortaya koyacak...

Çok başarısız bir cumhurbaşkanlığı seçimi gerçekleştiren AKP, arkalarına silahlı güçlerin bir kısmını alan muhalefet partilerinin hukuku ve anayasayı çöp sepetine atıcı tavırlarına ve böylece "suçlu" damgasını alınlarının ortasına yemelerine rağmen, beceriksizliği sebebiyle o da suçludır... Dünya alemin bildiği üzere karşıtlarının kendilerine Cumhurbaşkanı seçtirtmeyeceklerini bile bile, hiçbir tedbir almadan ve Meclis'deki kaba güçlerine güvenerek, belki de bile bile "lades" dediler. Oysa basit bir tedbir olarak, ilk başta tek aday çıkarmayıp "serbest" bırkasaydı ve kendi içinden ve diğer partilerden aday çıkmasına müsaade etseydi, ilk iki turu birkaç adayın seçime iştiraki ile geçirseydi, 367'nin aranmayacağı üçüncü tura kadar bu rolünü sürdürseydi, memleketimiz bu hale gelmez, bir erken ve karışık seçim kargaşasına sürüklenmezdi. Tabii, karşıtlarının bu üçüncü tur yorumunun nasıl olacağı, AKP'ye, "son kale" dedikleri Çankaya'yı teslim etmemek için ne gibi rezaletler çıkaracakları da belli olmazdı ama o zaman üzerlerinde hiç değilse bir şaibe kalmazdı... Şu anda AKP TAMAMEN LEKELİ bir haldedir...

Niye?

A. Gül'ün adaylığının açıklandığı günün gecesinde yapılan A. Gül, RTE, B. Arınç toplantısında Cumhurbaşkanı adayı olarak -ne gibi bir iğrenç hırsa sahip olduğunu yakinen bilirim- RTE'nin isminin kararlaştırılmasına rağmen, gece konutuna gelen bir misafir sebebiyle sabahleyin adaylıktan çekilip, A. Gül'ün isminin açıklanması, baştan itibaren bir şaibenin üzerlerine bulaşmasına sebeb olmuştur. Gelen misafir kimdi, ne konuştu, ne söyledi ayrı mesele ama, bu durum bile cumhurbaşkanlığı seçiminin ta ilk baştan beri AKP'nin kontrolünden çıktığını göstermektedir; dışarıdan müdahaleler ve onlara karşı beceriksizce mukabeleler ile yolalan AKP'nin, kendilerine söylenen "devlet tecrübeleri yok!" ithamlarını doğrulamasına da sebeb olmuştur.

Muhtıraların verilip, geceyarısı utangaç edalarla çekildiği, bu farkedildiğinde de "biz hala sözümüzdeyiz!" yollu babalanmaların yapıldığı, 367 gibi bir inat ile TC'nin kurulduğundan bu yana gayr-ı meşru Cum.başları tarafından yönetildiği itirafı ve yukarıdaki gibi beceriksiz idarecilerin yonetimindeki işte böyle bir sürec akabinde, 22 Temmuz günü memleketimiz seçime gidiyor!

Partiler, sanki seçim olmayacakmış havasındalar yalnız dikkat ederseniz, hiç öyle şiddetli bir heyecanları yok, şu 22 Temmuz gelse de gitse havasındalar; birbirlerinden "çaldıkları" ve vatandaşa "madem böyle, niye siz hükümetiniz döneminde yapmadınız" dedirtecek vaadleri HÖYKÜRÜYORLAR... Mazot 1 lira olacakmış... OSS kalkacakmış... Çalışmayana 2.000 lira maaş verilecekmiş... Ev kadınlarına her ay 500 lira verilecekmiş... Apo'yu asacaklarmış!!!! Vatandaşın bunları kaale aldığını pek zannetmiyorum, gülüyorlardır veya "ulan bunlar deli mi!" diyorlardır; bunun bir kötü tarafı da şu olabilir, "akıllıdan ne hayr gördük!" deyip bu "delilere" oy verebilirler tabii!!!

AKP'lilerin yaptığı anketlere göre, bu vaadlerin bir degeri yok ve AKP'nin esas düşmanı RTE!!! RTE'nin meydanlarda MHP aleyhine atıp tutması, MHP'yi birkaç puan yukarıya çıkarmış; şu yazının kaleme alındığı tarih itibariyle (1 Temmuz) MHP %12 ile barajı aşmış durumda, bunun yanında Genç Parti de %9 ile barajı zorlamakta... Bu ne demek? 150 milletvekilini tekrar aday göstermeyen, 100'ü geçkinini de seçilemeyecdekleri yere koyarak -gözden gizli olarak- eleyen RTE, Meclis'e en az üç partinin (GP ile 4 olabilir) ve 50 civarında bağımsızın (bunların 40 kadarı DTP'li olacaktır.) Meclise girmesine sebeb olacaktır!

Peki bundan ne çıkar? KAOS!

Şurası kesindir ki, bu şekilde teşekkül edecek olan bir Meclis, 367 zorlaması olduğu için, Cumhurbaşkanını seçmesi muhale yakın olacağından bir altı ay kadar sonra tekrar seçime gitme kararı almak zorunda kalabilecektir... Ve hükümet teşekkülü, teşekkül ettirilebilse bile "hükümet etme durumu" oldukça zor olacaktır ki, bu da bir seçim kararı alınmasını tetikleyecektir!

Bir de şu husus...

Acaba, muhal farz, bütün bunlar bir oyun, bir senaryo gereği olamaz mı?!

350 milyar dolarlık bir borcu bulunan, borsasının % 70'inden fazlası yabancı "oyuncuların" elinde bulunan, cari açığı 40 milyar doları aşmış bulunan, 40 milyar dolarlık bir "sıcak para" ile ayakta durduğu alenen ortada bulunan; etrafı ateş çemberi ile çevrilmiş olmasına rağmen kılını dahi -"aktif", kendi öz iradesi ile- kıpırdatamayan; içeride, kendilerine "Halaskaran grubu" dedirten ve "özel" eğitimli resmi veya emekli askerlerin teşekkül ettirdiği "çete"ler ve zırt-pırt muhtıra yayınlayan resmi askerlerle, yani silahlı grublarla "sorunu" olan, (başörtüsü gibi hususlardaki "sorunları" yazmaya lüzum bile yok) bir memlekette, kim, hangi akılla hükümete gelmeyi ve bu sorunları halletmeyi başarabilir?! Hele bütün bunları görüp, üzerine bir de mazot bedava, ev kadınları ve işşizlere beleş para diyenlere kim inanır veya bu vaadleri "sallayanlar" bunları nasıl sallar?!

Acaba senaryo, memleket sorunlarının daha da "derinleştirilmesi" olmasın?..

Acaba bu seçim, açık bir PROVOKASYON olmasın?!

Acaba bu seçim, "kan edebiyatı" üzerine kurulu, "daragacı edebiyatı" ile birbirlerini geri dönülmesi oldukça zor -"hain... alçak... şerefsiz..."- iddialarla itham ederek ve seçim neticesinde yukarıda kabaca bahsettiğimiz "manzara" sebebiyle de memleketimizi KAOS'a veya daha dogru bir tabirle İÇ SAVASA götürmenin ağır ve oldukça sert bir PROVOKASYONU olmasın?!

İktisadî olarak Osmanlı Devleti'nin son dönemini katbekat aşan bir rezillik içinde bulunan ve normal şartlar altında geri ödenmesi imkansız borçları kimsenin ağzına almayıp, bol keseden vaadler ile halka şirin gözükme ama 22 Temmuz ertesi içinde "hain... şerefsiz... alçak..." gibi laflarla KILIÇ BİLEME tablosu çizmeleri, seçimin çok ağır bir neticeyi yani İÇ SAVAŞI zorlamanın bir adımı olduğunu hissettirmektedir...

Kimileri sırtı ABD-AB'ye dayamış, kimileri sırtını İsrail'e, silahlı grublara, TSK'ya dayamış, sanki 22 Temmuz ertesine hazırlanıyorlar... Büyük bir provokasyonu elbirliğiyle tertibliyorlar.

Bizim ise sırtımız ALLAHIMIZA dayalı; 28 Şubatlarda, 5 Aralıklarda, 25 Ocaklarda nasıl DIMDİK DURDUK ise, aynı GÜVENLE aynı yerdeyiz!

O provokasyonu YILLARDIR bekleyenler olduğunu DA unutmamalılar!...

1 Temmuz 2007

2007-07-28T15:29:00.000-07:00

SECIMI ANLAMAYANLARA MUHTASAR ACIKLAMA!

(Asagidaki yazi, http://oylesinelaf.blogspot.com. adresinden iktibas edilmistir.)

Secim bitti ama tartismasi hala devam ediyor benim sevgili vatandaslarim…

Rodosa kadar yuzerim diyen adam, hadi buyur Rodosta kahvalti yapalim cevaplarina muhatap… Kibir kumkumasi ve “kim itti ulan beni!?” diye dusuneni ise, resmi basvuru yapmadan istifa ettim diyerek yine kibrini konusturma ve ulan helal ossun erkek adammis dedirtme derdinde!!! SP gibi “cekirdek aile” haline gelmis bir parti ise, Rodos kackinin bu halinden firsat bularak “Chp’yi esas biz kurtardik, ittifak yapmasaydik surunecekti!!” firsatciliginda; CHP’nin haline acisak mi n’apsak… Bahcenin dikeni ise, “sasirtan koy” hesabinda saskoloz pozisyonunda; yaw cay icitk, ayran ictik, yemek yedik, aslansiniz dediler ama gidip yine AKP’ye verdiler, diyor…

Internet ise daha bir alem…

Yok Nevsehirde sahtekarlik yapilmis, yok YSK niye tek tek sandik aciklamasi yapmiyor diye mok atma derdindeler… Eh iste Nevsehirde oylar tekrar sayildi, AKP’ye az oy sayilmis, arttirildi, MHP ve CHP’nin oylari da indirildi; n’olcek simdi:))Bunlar ancak gasilhanede –o da belki- uyanacak ve secimi dogru analiz edemeyen tipler…

Benim sevgili vatandaslarim!..

Birinci Dunya Savasi 1919’da belki diger devletler acisindan bitmis olsa da Anadolu kitasinda 1938’e kadar devam etmis ve o tarihteki Dersim Zulmu ile nihayete erdirilmeye calisilmissa da uykuya yatmis ve simdi tekrar baslamistir… Anadolu insani, 1923-1938 arasi yapilanlarin INTIKAMINI almaya baslamistir. Secimin ESAS neticesi iste budur benim aziz kaariilerim!

Misyoner okullarindan, bilhassa Amerikan misyoner okullarindan ve onlarin “gayri muslimler Islam alfabesini ogrenmekte zorlaniyorlar, izin verin de onlara okullara acalim ve ilim irfanlarini arttiralim!” diyen Amiral Bristoldan bahsederek, USA’nin Ermeni “ayaklanmasinda”ki rolune dikkat cekip, simdi AKP’nin iste bu hain muttefik USA ile isbirligi yaptigindan dem vurup vatani boldurtmeyiz ulaaaa!!! diye –affedersiniz- boguruyolar… Memlekette 70 sene “Kizil Sultan” diye laf attiklari Sultan Hamid Han’a simdi tozkondurmamaya da bu sebeble calisiyorlar…

Derler ki, Ermenileri biz Turkler degil, Sultanin kurdugu Hamidiye alaylari ile Kurtler kesti!!! Simdi de aralarindaki bu kini unutup, masum, zavalli, etliye sutluye karismamis Turke karsi uluslararasi kampanya acip Ermeni soykirimi diyerek TC’mizi sikistirmaya calisiyorlar… Bak bak bak… ASALA vardi, onu bitirdi bizim “kursun yiyen kahramanlarimiz” hemen ardindan PKK cikti. Cikardilar… Zaten Apo dediginiz ne ki, Ermeni dolu dii mi….

Benim aziz ve ahmak olmayan cok saygideger vatandaslarim…

Ona-buna Ermeni dolu diye saldiranlara, Bahce kasabasinin “kokeni” ile alakali olarak bir tarih turu attirmak isterdim, saniyen gecen sene bayrak haline getirilen Van Universitesi Rektorunu hatirlatmak isterdim ama, gerek yok, siz anlatirsiniz…

Bu Osmanli, bunlarin bakislariyla gercekten cok ahmakmis, aptalmis demek!!! “Devlet-i Osmaniyye” demisler kendilerine; oysa civarlari Germany-Almanlarin Yurdu; France-Franklarin yurdu ile cevriliyken, yani hepsi IRKCI-IRKI bir devlet haline gelip, Norman Fransiza. Fransiz Germene, Germen ile Frans Normanlara, Normanlar Saksonlara saldirir, irki ustunluk kurmak ister ve cehennemi yeryuzunde insa ederken, bizim akilsiz Osmanli “Oguz-land/Kayi/land” dememisler ve tebasi olan herkesi serbest birakip “huzur ve hosgoru” icinde yasamalarina musaade etmisler!!! Ayip wala!!!

Bu ayibi gidermek icin de zaten Islahat-Tanzimat Fermani’ni cikarmis “Aydin” Osmanli pasalarimiz!!! Ama hain ve ahmaklikta direnen Sultanlar, hele ki ah o Kizil Sultan “muasir medeniyet seviyesine” cikmamizi engellemis; bizim “aydin” pasalarimiz ve “halaskaranimiz” ise daglara cikmis, nesiyle meshur oldugunu bilenlerin bilmeyenlere anlatacagi Selanikte “Jon-Filinta gibi Turk”leri orgutlemis ve yedi duvelin dusmani, onlari yiyip bitiren, dev gibi , ates bakisli, Gazi Mustafa Kemal Pasa Hazretlerinin ismini koydugu “Hareket Ordusu” ile nihayet Kizil Sultani devirip, muasir medeniyet seviyesine bir adim daha yaklasmamiza vesile olmuslardir! Ne kadar kufretsek… pardon sukretsek azdir benim kadir bilir aziz vatandaslarim…

Asirlardan beri ayni isimle anilan-cagrilan koylerin, sehirlerin ismi hemececik “Turke gore!!!” cevirmeye baslamislar bizim “Aydin”larimiz… Ha bu arada sagolsun “Aydin” Pasalarimiz sayesinde okul acma izni alan Amerikali misyonerlerin takdire sayan hareketleri sayesinde, millet-i sadika diye anilan Ermeniler de ufak ufak kondisyon hareketlerine baslamislar… Onlar kondisyon hareketine baslayinca da ah su Kizil Sultan iste, Kurt beylerinden mutesekkil, meshur Hamidiye alaylarini kuruvermis… Kuruverince de tabii, sesler sedalar kesilivermis… Hemen faaliyete baslamislar tabii; Hamidiye Alaylarina laf atip sindirmeye calisacaklar ya, onun komutani, Ebubekir-i Siddik neslinden bir seriata sadik kurt beyi olan Kor Huseyin Pasaya laf atmak yurek istediginden, bolgede uzun muddetdir devlet gorevleri yuruten Peygamber Neslinden gelen ve ayrica Huseyin Pasanin da dunuru olan Haci Musa Beye laf atmaya baslamislar.

Eh atinca n’olmus benim ahmak olmayan, ayrani da hemen kabarmayan aziz vatandaslarim?!

Batida kiyamet kopmus, vay ki vay Muslumanlar Ermenileri kesiyor, soyuyor, tecavuz ediyorlar ey muasir medeniyet ayaga kalk ulaaa!! USA ve Sakson destekli Ermenilerin Osmanliya karsi ilk atagi, Haci Musa bey denilen muhteremi sigaya cekmek olmus!!! Mahkeme icin taa Istanbula gelmis Bey’imiz; yedi duvelin gozetimi altinda yapilan 12 adet suctan olusan mahkemelerin hepsinden, hicbir itiraza mahal kalmadan beraat edivermis… Ama yaygara bir muddet sussa da sonra yine baslamis…

Kendisi Peygamber Neslinden olmakla beraber bir de Ebubekir Siddik kanini da nesline katan Haci Musa bey, Mondros ile birlikte isgaller baslayinca, baslamis faaliyete ve kongreler tertoiplemis… Kor Huseyin Pasa da yaninda… Sari Pasa mktub yazmis, yardim demis, gel buyur demis… Heyet-i Temsiliyenin, Istiklal Harbinin komuta kademesi olan bu tesekkulun icine girmis tabiatiyle… Daha evvelden Ruslara ve onlarla birlikte gelen Ermenilere karsi yaptigi direnisi, isgalcilere karsi tertiplemis, Misak-i Millinin ve isgale karsi nasil mucadele edilmesi gerektiginin kararlarinin alinip dunya alem ilan edlidigi Erzurum kongresini tertiplemis. Bunlari yaparken yasi da 80’i deviriyor… Hep Misak-i milli icin calismis; bu misak-i milli, kuru toprak sinirlarini kapsamiyor tabii, girisinde yeralan ve Kongrelerin ve Ankaradaki Buyuk Meclisin acilisinda yayinlanan Beyannamede gecen “Seriat- i garraya baglilik… Halife ve Sultana baglilik ve emir ile hareket etmek” gibi seyleri de kapsiyormus!!!

Neyse olan olmus, isgalciler Kor’lerle, Haci’larla defedilmis, birden sahneye bu sefer, Tanzimatcilarin devami IT artigi “Aydin”lar cikmis… Tapinakcilarin ulkesinde imzalanacak olan “kurucu andlasma”ya bu Haci’lar, Kor’ler, Bey’ler OLMAZ demisler; bizim misakimiz bu muydu demisler… Vay sen bunu mu dersin!!!

Lakapdasi Topal Timur, bu cikan “Topal”in yaninda zemzemle yikanmis sayilir, iste piyasaya “Osman-leng” cikmis; “leng” hem aksak-topal hem de zeker demekmis. TURDAV’in lugatinin yalancisiyim, iste bu akli bilmemneresinden baglanmis olanlar kalkmis gitmis Can’larla suslu tepelerde oturan adamin emriyle –muhafizi ya zaten- Ali Sukru Bey denilen “eski kafa”ya sahip misak’ciyi hemi de Can’larin yaninda bogarak katletmis!!! (He, sonra da kendisi, etrafta fazla otup durdugundan, ben var ya ben he he heeeyyy! demeye basladigindan, bir tumen askerle kusatilip sesi bir daha ebediyen cikmasin diye susturulmus… Garibim, zannediyor ki, Can’larla suslu tepede oturan Pasa koskunde tarassutu altinda, onun icin kimse saldiramaz, ama askerler saldirmaya baslayince ula n’oliy diye iceri girip bir bakiy, Pasamiz carsaf giyip sivismis, ayvayi yedik deyip o ofkeyle soylene soylene katlediliyor… Buradan suraya da girelim aziz okuyucularim, aha su Ceteler var ya hani zirt pirt cephane yakalatan, istiklal harbine bir bakiniz, Karadeniz bolgesinde, Dogu bolgesindeki gibi organize faaliyetlerin hicbiri olmazken, oradaki Kahya’lar (bu da derin mevzudur, bir Kahya vardir ki o da bu Leng Osman tarafindan susturulmustur “Semiramis askina!!!”) veya Sulaler cevresinde Ceteler olusturularak ve mevzii faaliyetler icinde kalmisdir. Simdiki Cetelerin de Trabzon kaynakli olmasi aha bu kokten olmasin sakin!!! Orasi ole misir, diil midir bilinmez ama sonlarinin oole oldugu, hepiciginin damlara konulmasindan belli!!!)

Bu arada Tapinakcilarin merkezindeki o andlasmanin imzalanmasina karsi olan Kor ve Haci’lar ve gibi olanlar da tutuklaniyor ve surgune gonderiliyor! Yapabilseler katlederlerdi ama mevkiilerini (1. sinif!) bildiklerinden (bu 5. siniflar!) surgune gondermekten, mallarina muklerine el koymaktan baska birsey yapamiyorlar; gucu yettiklerine de taarruz!

Koskoca istiklal harbinde 7000 (bir rivayete gore de 9736) civarinda sehit verilmisken, bu “Aydin” ve “Filinta Turkler” tarafindan bir oldu-bitti ile Tapinakcilarin sehrindeki Kurucu Andlasma imzalandiktan sonra kurulan “Turkiye Cumhuriyeti” ile birlikte 500 binden fazla insane sehid ediliyor; “savas bitti” deniliyor.

Misakcilar BITMEDI! diyor ve mucadeleye devam ediyorlar. TC’nin kurulus gunlerindeki isyanlar, BU SAVAS BITMEDI diyenlerin, yani MISAK’CILARIN MUCADELESIDIR… Iste bu mucadele icerisinde 500 insanimiz sehid oluyor. 1939’da , Dersim Faciasi sirasinda onbinlerce insanimiz sehid ediliyor, sakatlaniyor, irzina geciliyor, irzina gecilmemek icin kendini Murad’a atiyor; iste o zaman sona eriyor…

Meshur donme ve cuntaci Muhsin Batur, Dersime katilan bir kurmay oldugu icin bu harekati soran bir gazeteciye, “SORMAYIN… UNUTMAK ISTEDIGIM GUNLERDIR” diyor; varin vahseti siz dusunun… “Milli evlad” derecesine cikartilan ilk kadin pilotumuza Sabiha Gokcen de bu harekata hava subayi olarak katilmis ve az “sorti”Sabiha Gokcen’in, Ermeni oldugu iddialari (Tehcirden kalma bir yetim) eger dogruysa, Ermenilere karsi Kurt direnisi, Hamidiye alaylari ortadayken, o “sorti”leri yaparken ki hali, Irak’i bombalayam USA pilotlari gibidir galiba desek abarti yapmayiz herhalde… yapmamis!!!

Savas iste 1939’da FIILEN bitti; ondan sonra fikri calisma basladi… Yenildik yani. Toparlanma sureci basladi…

Rahmetli Ustadimiz Necip Fazil’in “CIGERIMIZDEN KAN CEKEREK… HOHLAYA HOHLAYA ERITTIGI BUZDAGINA” karsi bir direnisi fikri duzeyde hazirlama ve organize olma tesebbusleri… Karabekir Pasaya “gel ihtilal yapalim” teklifini, Menderes’i kontrola alma cabasini, Turkes’e “fakir bende yumruk sende, hadi yapalim” tekliflerini hep bu gozle gormek lazim herhalde…

“Devlet-i Osmaniyye”deki asilligi, Batici bir anlayisla yikarak, Germany, France, Rusia, Ionia-Yunanistan, Bulgaria, gibi IRKCI bir isimle kendini adlandiran “Turkiye Cumhuriyeti” tabii ki bu calismalari gordu ve devamli tarassut altina almaya calisti onu. Ama bir “Damar” onu halletmeye calisirken, bir Damar da –zannimca- onu muhafaza etmeye, zarari en aza indirmeye calisti. Bu Damar, Misak’cilarin, bu Damar Yildiz Teskilatinin mirasi olsa gerek…

Iste bu noktada da Rahmetlinin buyurdugu “CAMUR DERYASI”ve O YENILGININ ROVANSI OLACAK BUYUK GUNUN geciktirilmesi icin iyicene de arttirildi. Imam-hatiplerin kurulma sebebi nedir ki!? Devlet destekli olarak Suud ve Misir mahrecli sapik kitaplarin tercume edilmesi nadir ki?! Irkci devlet –takdir etmek gerekir ki- “iti ite kirdirma politikasi” yapmaya calisti. Ama eline ne gecti!? Su veya bu sekilde silmeye calistiklari ISLAM HEP GUNDEM OLDU… ortaya cikti! Bu durum, organize edilmeye calisilan

Gelelim bugune aziz ve sevgili okuyucularim benim!

Simdi bir kudurmus ve ne dedigini bilmeyen, ne oldugun bile anlamayan kanat diyor ki, AKP memleketi bolecek, bunlar Amerikanci islami getirecek! Bizim bazi safdillerimiz de “dusmnin dusmani dostumdur” hesabi, bu laflara kaniyor, n’idugu belirsiz diil belirli olan bu Cetecilerin laflarina inaniyor, onlarin Fetulaha olan garazina destek oluyor!!!

Bunlara YAGMURLU HAVADA SU YOK!

Buyrun iste bunlarin cigirtkanlari olan SESAR ve ACIKISTIHBARAT isimli siteler ayvayi yedi; sahibleri, goygoyculari, dedikoduculari iceriye tikildi! Rahmetlinin dedigi laf var ya, “UZUNTUDEN UZAK BIR YERDE SEYREDIYORUM” butun bunlari… Kim tikti bunlari iceri?! Ustadimizin ROVANS icin hazirligini gorup CAMUR DERYASINA donusturen, bu ortami hazirlayan, kendi insanin sapkin fikirlere dusmesine, kendisinin iki sezon daha nefes almasi icin muhtac olan ismi bile “avrupai irkcilik kokan” TC!..

Peki bolecek olanlari kim cikardi!? Yine ayni adres!

Adamin teki cikmis, hayati boyunce Cehepe’den ayrilmayan ama simdi akepeye gecen birisi laf etmis: “Anayasadan Kemalizm ve Ataturk milliyetciligi gibi seyler kalkmali!!!” Kopuruyorlar!!! Yuregim yag bagladi derler ya aynen ooleJ Way nassil boole derlermis, iste dakka bir gol birmis, gorun bunlarin yuzunu felan filan fesmekanmis!!! Oh olsun ulan!

Benim sevgili ve aziz okuyucularim…

Lafin kisasi makbuldur derler, bu kadar uzattik kisa keselim…

Gorunen koy kilavuz istemezmis; bu “Filinta-Turkler” dedigim artiz ekibi ya kendiliginden cekip gidecekler, zor biraz, orada burada maden ocaklarini soyup patlayici caldiklarina gore veya o caldiklarini kullanmaya calisacaklarindan oturu zorla gidecekler.yok bundan sonra daha etkin bir sekilde TSK gelirmis!!! Wah yavrum wah!!! Sanki elllerinde o dedigi sekilde ve yapmamak icinde binbir tevile girdikleri HARAKATDAN baska bir careleri varmis gibi tehdit ediyor kibir kumkumalari!!! Emekli generaller konusup durur, nossun, hergun evde oturmaktan bikmislar, mikrofonu gorunce dayanamiyorlar (Hilmi Pasayi takdir etmemek elde diil, agzini bile acmiyor) agzina geleni soyluyorlar;

Anlamadiniz dii mi, ta Suleymaniyedeki Cuval gecirmeden beri sizi ona zorluyorlar da gikiniz ncikamiyor, mezarliktan gecerken korkudan islik calmaya benzer, geliriz haa, bak geliriz uzerimize gelmeyin deyip duruyorsunuz sadece!!! Hadi buyrun, “Number One”nizi da alin gelin, Cetelerinizi alip da gelin! Alip da gelmezseniz, Tanburali silahlarinizi, G3’lerinizi atin yere ve elinize bir kova alip kumda oynamaya gidin!

Benim sevgili ve aziz vatandaslarim…

Hulasa edersek…

Bence AKP bunlari ham yapacak; sonra da HALK HEPICIGINI HAM YAPACAK! 1923-1939’in ROVANSI BASLADI!

Iste hicbir yerde okuyamayacaginizkadar “tarihi koklu” ve accik ve seccik bir secim tahlili!

Kalin saglicakla sevgili yurtdaslarim; yazdir, sicaktir deyip ustunuz acik yatmayin, nereden ne zaman ne esecegi belli olmaz, ince bir pike ile de olsa ustunuzu ortun, buz gibi soguk sular icmeyin, her gun bir adet sarmisak yemegi unutmayin, kokusu VAMPIRLERI UZAK TUTAR, vucudu dink tutar, benim sevgili ROVANSCILERIM!!!

OYLESINELAF@

Hanimishamisler:

1: Ceteler ve yazarlar… Bunlardan birisi okudugunu anlamayan veya yazdiklari kendisine dosya halinde kargo ile gelip altina sadece imza atan Ergun Poyraz… SESAR ve cete operasyonu esnasinda, internetin dedikoducusu ve firdondusu Hayrullah Mahmut ile birlikte gozaltina alinmis… Enteresan olan, bu adam koruma altinda ya, koruyan polis diil, asker; kendisini gozaltina almaya gelen polis ile korumaci askerler birbirlerine de girmisler!!! Tipine baktim, meymenet yok, zeka nerde olsun!!! Polis SESAR’daki dosyalarin arasinda –bilmem dooru bilmem yanlis- bunun yazilarini, belgelerini, yayinlanmayi bekleyen yazilarini felan bulmuslar; bizim “dusmanimin dusmani dostumdur”culara duyurulur!!! Simdi sira, 28 Subatin ihbarcisi, Pericekin tezgahindan gecmis olan FB’de… Hatrim icin alsinlar; ondan ne hazine cikar simdiden duyurulur…

2: Acemi cuntaci, sizofrenik vak’a Yalcin Kucuk… Rutbesiz azam ARADABIR’CI@’nin soyledigine gore, muridani “secimde kime oy verelim hocam” deyip duruyormus ama onun sesi cikmiyormus… Sonra birisi “Gurkan bey dostum” galiba, “Hoca bu secimleri gayr-i mesru sayiyor” demis… Olabilir. Netice zaten ortadaydi, Kucukeynlerden Yalcin da bunu gordugunden ve zaten yukarida bahsettigim “yapmaya zorlandiklari ama bir turlu yapmaya curet edecek cesareti bulamadiklari” seyi eninde sonunda –iki SS’den birisinin zoruyla- yapacaklarindan, biz zaten bu hukumeti, secimi gayr-i mesru ilan ederek kabul etmedigimizi gosterdik, demek icin artiz artiz laf sarfetmis olabilir. Yagmurlu havada su verilmeyecek birisi daha yani… Bunlar “planlamaci” ya hani, simdi planlasin bakalim, yuzde 47 orada, secime girmeyen bir yuzde 19 da orada, DTP’den bir yuzde 4, SP, MHP’ BBP’den de bir yuzde 14… Yaslari oy kullanmaya yetmeyenlerden de bir yuzde 20 en az… Hadi bakalim, “best as oynamiyoruz Gurkan bey dostum” demek kolay, yap yapabilirsen “planlamani” da gorelim!

3: DTP yuzde 4 dedik yukarida… Besbin gerilla yeter ama, aldigi “resmi oy” fazla olmasina ragmen biz yine de ona nisbetle 4 dedik, sorun hele niye?! Apo’nun bas bas bagirmalarina ragmen, Barzani ile ticari isbirligi yapan TC sagolsun, Barzaninin bolgede sesi cikmaya basladi. Bu verilen oylarin icinde ne kadari ona aittir bilinmez, bence o AKP’nin bolgedeki adaylarini desteklemistir ama yine de bir ihtiyat payi icin yuzdeyi dusurduk. Bunlar, yukaridaki Kucukeynlerden Yalcin’in “Kurt Laisizm” dediginin takipcileri… Gorunurde birbirlerine zidlardir ama plan-netice olarak birbirlerini desteklemektedirler. Musul’a girelim diyen bir zihniyet bilerek veya bilmeyerek ve ancak bir profesorde gorulebilecek sekilde cahil ve hain olabilir! Musula giris, Barzaninin ekmegine yag surmektir, bunlari o cahil ve beceriksiz cuntaci professourre’e senelerdir forumlalarda anlatiyoruz ama ya hakkaten kafasi basmiyor veya dedigim gibi “plan-daslar”… Girebiliyorsan Bagdata kadar gir, biraz soluklan Basraya kadar in, walla billa, ekmek musaf carpsin gelmeyen serefsizdir!

4: “Damar” meselesi… TC, Osmanlinin devami bir devlet; herseyi ama herseyi devraldi… Evet, rizikolu gorduklerini tasfiye etmis olabilir ama vucuddan tamamen sokup atamaz… Yani… Yani Damar hakkinda dediklerim dogru olmali… Ama nerdeler?! Bunlar 2007’den bahsedenler diil miydi; o halde nerdeler…Gorunuste devlet icinde (askerisi-polisi-burokrasisi, hepsi yani) iki grub cekisiyor, birbirlerinin kirli camasirlarini bir bir modern fisilti gazetesi internet kanaliyla yayiyorlar… Ama bazen “kural”a uymayan isler oluyor… Dr. Umit Sayin mesela… Bunun bilgisayarina birileri giriyor ve tum bilgileri caliyor… Umit denilen seksomaniak, acikistihbarat sitesinde “Fetulahcilar yapti” diyor; biliyoruz ki Fetulahcilar da “kim yapti ulan bu isi” diye etrafa sorup duruyor… O halde hakkaten kim yapti!? “Damar’dan tuzlama” durumlari olmasin sakin; bol sirkeli, bol SARIMSAKLI, bol kekikli:)))))))

5: Bekci Yuzbasi, hala 17’de mi takilip kaldin… Neyse o da yeter… Bizim gibi enayilerden bu memlekette az vardir zaten…

6: Son gunlerde tum muhabbetim –eglencem yani- “ne olacak bu SP;nin hali” ile “ne olacak bu MHP’nin hali”; ceveremizde bunlardan bol miktarda var, az biraz da CHP’li ve Ulusalci var, onlarda aglar halde gelip, “sen de mi yoksa AKP’ye verenlerdensin” diye aglamakli soruyorlar; derdlerine derman oluyoruz tabii, insanlik vazifesi, atin su D. Baykal’i basinizdan ama yerine de Sarigul’u getirmeyin, o ondan beter kimi bulursaniz bulun diyorum… Ancak oole toparlanirsiniz… Sorun da burada zaten… CHP’de Baykal’in yerine gececek biri yok… Ki, hangi partide var?! Onlari o halde gormek, yakanislarini dinlemek, oole eglenceli ki, dalga gecildigini bile anlamiyorlar. Tavsiye ederim, bir CHP’li veya Ulusalci bulun “n’olcak memleketin hali” diye lafa girin, eglenceyi seyredin… SP’nin hali daha beter… Erbakanin partisi artik o, bu kesin; ama niye kaybettiklerini anlamamislar… RTE, sole veya boole e-muhtira verildikten sonra cikti diklendi ya, o muhtirayi geri cektirdi ya, milletde “erkek-kahraman” ihtiyaci var ya, onda sankim bun gorur gibim oldular ya, iste benim rovans demem de bu ya, bunu anlamadilar, cikti 80’lik adam miting meydanina, dayali doseli, alttan sogutmali bir massif masaya oturup konferans verir gibi miy miy miy diye sittin senedir soylediklerini tekrarladi ya, RTE ise, gunde uc miting yapip civa gibi delikanli ayaklari yapti ya, iste budur kaybetmelerinin ve kazanmalarinin sebebi… Anlamayanlar hala tv’lerde halka durumu anlatamadik, bundan sonra ne yapmali ayaklarinda miy miy konusuyorlar!!! Bunlar tenesir tahtasinda uyanacak olanlar:))

7: Iii ki kisa kestik dii mi benim sevgili okuyucularim… Ama bu kadar yeter, zaten uzaktan bir CHP’li geliyor, onu teskin!!! etmem gerek:))

2007-04-16T12:44:00.000-07:00

HACI MUSA BEY...

İstiklal Harbi'nde "Heyet-i Temsiliye" azası, Ermeni'lerin ilk mahkemeye verdiği Osmanlı insanı; Xuwyti (Mutki) Aşireti lideri HACI MUSA BEY...
"Doğu" stratejimizi şereflendirmek için buraya resmini asıyoruz...

Sinami ORHAN

2007-01-03T04:25:00.000-08:00

(SADDAM HUSSEYN)
CONDOLENCE AND CONGRATULATION

Legitimate head of Iraq, Saddam Hussein who was enslaved by zionist occupiers, was executed and reach to the martry level in the first day of Eid al-Adha (the Feast of the Sacrifice) as a result of an illegitimate court process while defending his native country.

His dignified, glorious and virile posture during the execution of death sentence, annihilated the plans of Zionists to degrade all muslims with executing valiant and brave guy of Iraq and Islam and He became the symbol of courage, patriotism and jihadism even on the way of death.

Saddam Hussein wrote his name to history with laurels as brave, jihadist and combatant soldier of Iraq and Islam and seal with his blood.

Our Condolences first to his family then to all valiant community, warriors, patriots of Iraq, and all Muslim Community, However be honoured to have such a brave “Father” and “Leader”.

Saddam Hussein did fight not only for Iraq but for Turkish and Anatolian fighters as well due to his disincentive factor in zionist plans and became a martyr.

We as “Islamic Great Eastern Raiders’ Front” (IBDA-C) will perpetuate his fight in our combat.! We solemnly promise!

We reverence infront of sacred reminiscence and warfare of brave warrior who honoured with his testimony.

This is not the day for mourning, this is the day of elation , and day of fighting!

IBDA-DS

2006-12-30T17:33:00.000-08:00

ŞEREF VE HAYSİYET HEYKELİ:
"ŞEHİD SADDAM HÜSEYİN"

Mübarek Kurban bayramının birinci günü, Hristiyan-Siyonist ittifağı, İslam alemine "bedel" olarak bir yiğiti "kurban" etti: Irak meşru Devlet Başkanı Saddam Hüseyin, asılarak idam edildi; ŞEHİD OLDU...

Tüm müslümanları aşağılarcasına, bir bayram günü bu infazın gerçekleştirilmesi Siyonist ittifağın biz müslümanlar için neler planladığını da göstermektedir: Ya kölem olacaksın veya böyle öleceksin!

Cenevre Savaş Hukuku'na ve normal şartlardaki bir muhakeme usulüne bile tamamen aykırı bir şekilde gerçekleştirilen bu infaz, müslümanların içlerindeki kinin, öfkenin şiddetini arttırmakdan başka bir işe yaramayacaktır.

Irak vatanseverlerinin silahlı direnişini pörsütmeyi ve lidersiz bırakmayı hedeflediği de belli olan bu vakıanın, sadece, bir "insan"; şerefli, haysiyetli, imanlı bir vatanseverin nasıl ölmesi gerektiğini gıpta ile hatırlanacak idam sahnesini müslümanların kalplerine zerketmesinden başka bir neticesi olmayacaktır.

Saddam Hüseyin...

Hayatı boyunca şunları yaptı, bunları yaptı vesaire; ama son 15 senesinde ERKEKÇE, VATANSEVERCE, MÜCAHİDCE yaşadı; müminlere "şeref" hissini yaşatan, idam sehbası karşısındaki gıpta edilecek haliyle de, bunu, gözleri ve kalpleri olanlara gösterdi!...

Bu halden sonra, onun ardından hala "eski" lafları söyleyecek olanlar (fakat elbetteki "idamına karşı oldugunu " da ilave ederek guya laf soylediğini sananlar) ya dogrudan Siyonistlerin alçak bir köpeği, ya görüleni idrakden aciz bir zavallı veya korkak sürüsüdür!..

Allah şehadetini kabul etsin!

Ailesinin, Irak'ın yiğit halkının, savaşçıların ve tüm İslamların başı sağolsun; ama böyle bir ŞEHİD LİDERE'e sahip olmaktan ötürü de ŞEREF duysun!.

DOĞU STRATEJİ M.